Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 1 Vote(s) - 5 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Бугарски медиуми: „Трето полувреме“ ја извртува вистината
Author Message
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 433
Joined: Feb 2011
Reputation: 15

Veritas,
Благодаря, че си качил филма. Не помня вече всички коментари за филма, мина време...и все пак това е само един филм.
Балканкан е по-добър.
Излишно е да се споменава, че ФК Македония преди 1941, а и след 44 г. просто не е имало.
Българският език на Гарванов и т.н. е с акцент, звучи неавтентично...
"Море Сокол пие" и т.н. - не на място - в смисъл, вероятността тази песен да се чуе в България е много по-голяма, отколкото да се чуе в Македония...
Сравнение с "Истрел" - има разлика, не толкова рязък, но пък българският, който се използва там звучи по същия начин...;
Като цяло пост-югославско кино, и по-скоро - далеч от оригиналното.
Постига ли целите си - сигурно...
04-04-2013, 01:22 AM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 433
Joined: Feb 2011
Reputation: 15

Уви - в България нито искат да гледат "Трето полувреме" - камо ли да го коментират...

А междувременно Дарко Митревски труди, не се спира...
Подозирах, че ще прави опит да римейква старата версия на Мис Стоун...но как разговорите му с Колишевски са го подникнали към това - неведома работа - Калифорния не му влияе добре....

На муабет со Лазо (5)
Со сѐ друго се помирил: и со тоа што го суделе татко му, и со тоа што им зеле огромни површини земја, и со тоа што ги довеле до питачки стап, и со тоа што него и неговата најмала сестра ги набркале од гимназија... Сѐ може да им прости, ама за козите не може: за селското дете козата значи млеко, а млекото значи живот
Во текот на својот живот, татко ми ми раскажуваше една иста страшна приказна: како кога бил мал стоел пред зградата на Народниот суд, во кој ги суделе кулаците. Од внатрешноста на таа зграда, будно чувана од луѓе во црни мантили, допирале гласни повици на селаните, работниците и чесната интелигенција: „На смрт! На смрт!“. Меѓу тие што тој ден требало да ги осудат на смрт бил и неговиот татко, а мојот дедо. Стариот мој, во тоа време доста мал, стоел и збунето гледал де во црните мантили, де во големите фотографии над нивните глави: Маркс, Ленин, Тито и Лазо... До ден-денес не ми е јасно како детската душа не му се наполни со омраза и кон тој систем, и кон таа земја, и кон тој народ што сака неговиот родител така радо да го испрати во смрт...

Интересно, кога цели 43 години подоцна татко ми од моја уста слушна дека одам дома кај Лазо, една од главите од фотографиите на неговото трауматично детство ниту покажа интерес, ниту возбуда. Напола на шега го прашав дали сака во негово име нешто да го прашам диктаторот на неговата младост. „Прашај го, мораше ли да ги испотепа козите“, промрморе татко ми. Мене не ми се веруваше на сопствените уши: татко ми, роден и пораснат на село, сѐ уште не може да му ги прости истребените кози на бившиот режим. Со сѐ друго се помирил: и со тоа што го суделе татко му, и со тоа што им зеле огромни површини земја, и со тоа што ги довеле до питачки стап, и со тоа што него и неговата најмала сестра ги набркале од гимназија... Сѐ може да им прости, ама за козите не може: за селското дете козата значи млеко, а млекото значи живот.

Од устата на Лазо, пак, овие повоени години беа претставени сосема различно: како години на обнова, изградба, години на бујна социјална правда и сеопшт национален процут...
„Знаете ли вие, момак, кој беше Стојан Христов? Наш човек, роден во времето на Отоманската Империја, емигрирал за Америка кога му било само 13 години, таму работел како работник на железница, но успеал да заштеди пари да се ишколува... Добуткал до новинар на ’Њујорк тајмс’, потоа и до сенатор, во војната работел и за разузнавачката служба на американската морнарица, објавил шест книги, за една од нив велат дека била најдена на работната маса на претседателот Рузвелт кога починал. Се вика ’Херои и атентатори“, посветена на македонските национални дејци. Мене по војната тоа ме инспирираше и ние во Македонија да направиме нешто такво, па издадов наредба до ’Вардар филм’ да се пристапи кон изработка на еден историски филм за [/u]. Чекај, сега ќе ти покажам...“.
Лазо стана и замина до една врата во ходникот. Ја отвори и зад неа се покажаа скали, кои водеа надолу во подрумот. На скалите имаше наредено неколку кутии. Тој со леснотија крена една од нив и ми ја донесе. Од неа извади еден стар ракопис, чии пожолтени страници речиси беа пред распаѓање. На насловната страница пишуваше: „Ѓорѓи Абаџиев и Трајче Попов, АФЕРАТА МИС СТОН - сценарио за уметнички филм, Скопје, 1952 година“.

„Тоа беше прв македонски филм во боја. Долги децении подоцна го доведовме Стојан Христов во Македонија и му го пуштавме овој филм во Домот на пратениците. Тој и ми подари една од неговите книги, заблагодарувајќи ми се лично што пред смртта повторно ја видел земјата во која е роден“.
Јас како маѓепсан гледав во сценариото, прелистувајќи ги првите неколку страници, преполни со наивно срочени описи и дијалози... „Земи, тоа е за тебе. И ова овде во кутијата, исто. Тоа се филмови што јас ги снимав, со моја камера. Ете, тоа не си знаел за мене - дека сме колеги. Јас секаде со себе ја носев таа камера, ги снимав сите патувања со бродот ’Галеб’, а има и некои снимки од земјотресот во Скопје... Земи, прави што ќе правиш со нив. Мене на оној свет нема да ми требаат“.

Јас заправо не знаев што да правам со подарокот. Со денови по таа наша последна средба гледав во тие невешто склопени реченици расфрлани врз полураспаднати страници. Да бидам искрен, без оглед на сета наивна романтика на времето во кое настанале, во нив откривав една силна приказна - приказна за Македонија, раскажана од една генерација, која таа, 1999 година, беше на заминување. И така, одново и одново читајќи, некако сама од себе ми се склопи вистината по која трагав низ овие муабети: дека секоја генерација си има своја вистина, раскажана онака како што зборувало времето во кое живееле. И секоја од тие вистини си има две верзии. Во кутијата на Лазо како да беа слеани и херојските денови на кои како старец се сеќаваше со носталгија, и мрачните спомени на татко ми за оној Народен суд во кој неговиот родител го судеа на смрт, и големите дела и срамните недела на повоените македонски години... На крај го склопив тоа пожолтено сценарио и го ставив врз кутиите со филмски ролни, па подарокот што го добив од Лазо им го преподарив на оние што најдобро знаат што да прават со него: на пријателите од Кинотеката на Македонија.

[b]Што се однесува до мене, ако сѐ биде во ред и ако ме послужи здравје и среќа, идната година ќе ја снимам мојата верзија за аферата Мис Стоун. [/b]Не затоа што сакам да ја направам подобра од верзијата на таа, денес изумрена генерација - туку затоа што низ тие средби со Лазо научив дека секој треба да си ја раскаже својата приказна, на начин на кој му прилега и со зборови во кои верува.
А којзнае, можеби еден ден и мојот ракопис на некој млад колега ќе му изгледа бескрајно наивен, како сведоштво на едно време од кое останале само букви на хартија и филмски ролни во картонска кутија.

Авторот е режисер и сценарист

Автор: Дарко Митревски

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDet...anie=22899

MISS STONE (Мис Стон)

Released: 1958 - Macedonia
Duration: 97 minutes
Classification: Feature / History

Director: Zhivorad Mitrovic - Zhika
Screenplay: Gjorgji Abadziev, Trajche Popov
Leading Roles: Nikola Avtovski, Dimitar Costarov, Darko Damevski, Ilija Dzuvalekovski, Dragi Kostovski - Amfi, Vladimir Medar, Ilija Milchin, Todor Nikolovski, Dragan Ocokoljic, Petre Prlichko, Olga Spiridonovic, Viktor Starchic, Marija Tocinoski

Synopsis: The resistance against the Ottoman Empire in Macedonia is rising. Numerous bands of "komiti" prove the readiness of the Macedonian people to fight for their freedom. At the same time different religious missions are trying to spread their influence among the people. The center of the American Protestant Mission is in Salonica. After they had received permission to open a protestant course in Bansko the missionaries were on their way. The group of missionaries consists of the American Miss Helen Stone and Mr. and Mrs. Tsilka, Macedonians raised in America. Their leaving Salonica will be used by the organization called VMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organization) as means of drawing the attention of world public opinion towards the situation in Macedonia and to raise money for the armaments of new groups of freedom fighters. This is why the men of Jane Sandanski kidnap Helen Stone and asks for 25. OOO golden liras ransom from the Turkish Government. In the beginning, Miss Stone, being a pacifist, disapproves of the "komiti but later, witnessing what the Macedonian people have to stand to survive and going through combat actions with the Turks, she turns to the side of the "komiti" and writes the letter by which the demands of the VMRO will be realized.
Awards 1959 FYFF, Pula, Golden Arena for the main male role / Petre Prlichko
1959 FYFF, Pula, Golden Arena for the main female role / Olga Spiridonovic
1959 FYFF, Pula, Golden Arena for art direction / Vasilie Popovic - Cico
1960 IFF, Edinburgh Honourable Diploma
1961 IFF, New Delhi, Honourable Diploma

Director: Zhivorad Mitrovic - Zhika is a film director and screenplay writer.
He graduated from the Faculty of Architecture in Belgrade. He started dealing with film in 1946. He belongs to the first generation of postwar Yugoslav film-makers and he is one of the most fruitful Yugoslav directors. In his opus there are over 20 feature films where he more frequently appears as a screenplay writer. Mitrovic's genre determination was for an action film and after the films "Captain Leshi" and "Clash" he became famous as a creator of the so-called Yugoslav western.
Mitrovic has been awarded numerous recognition and awards for his film work: "Nevesinska pushka" (Rifle of Nevesino), "March on Drina", "Uzhice Republic", "Rebellion of Timok", "Miss Stone" etc).

Дали Митревски ще направи по-добър филм от Митрович /ако направи/ - съмнявам се...Изгледах "Третото полувреме" но за Дарко Митревска Мис Стоун, Сандански, Кр. Асенов /"прилепчанина"...според в-к Дневник/ и т.н. бога ми...мерси, в повече идва.
09-06-2013, 12:13 AM
Reply