Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 1 Vote(s) - 5 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Бугарски медиуми: „Трето полувреме“ ја извртува вистината
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*******

Posts: 17,630
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote: КАКО ГРУЕВСКИ ѝ ПОКАЖА СРЕДЕН ПРСТ НА БУГАРИЈА СО „ТРЕТОТО ПОЛУВРЕМЕ“ НА ДАРКО МИТРЕВСКИ

[Image: treto%20poluvreme.jpg]

Класичен автогол

По свечената премиера на филмот „Трето полувреме“ на режисерот Дарко Митревски, во скопското кино Милениум, главната и одговорна уредничка на „Канал 5“, Лидија Богатинова, трчајќи по Никола Груевски, успеа да извлече коментар од заитаниот премиер, кој кусо и суво ѝ процеди дека филмот бил одличен и оти има шанси да добие Оскар. Додека премиерот, фатен рака под рака со сопругата Боркица, се губеше некаде во темната скопска ноќ, надвор од видикот на камерите на билтенизираната, провладина телевизија, плакатот на „Трето полувреме“, со покажаниот среден прст кон нацистичкиот кукаст крст, некако почнуваше да добива појасна физиономија. Со оглед на начинот на обработка на фудбалската и темата за холокаустот, посочувајќи не само исклучива вина на Бугарија, туку и шовинистичка, генерализирачка перцепција за бугарскиот народ, содржината на „Трето полувреме“ откри чија е раката која покажува среден прст и кому тој вистински е наменет. Највисоката можна оценка дадена за филмот, заедно со меценатството од милион и пол или беа повеќе евра, во име на граѓаните кои го полнат буџетот на Република Македонија, а во контекст на јасно видливиот антибугарски карактер на „Трето полувреме“, покажуваат дека раката која го држи средниот прст е на Никола Груевски, примачот на таа колоритна порака е денешна Бугарија, а со неа и ЕУ и НАТО... Приказната продолжува, но не на филм и не со убави навестувања...

Виктор КАНЗУРОВ

Гледањето на претходниот филм на Дарко Митревски, „Балканкан“ (2005), набљудувањето други негови јавни, пред сѐ публицистички, но и ѓоахумористични пројави, како и самата тема и временскиот период кој се обработува во „Трето полувреме“, не создадоа никаква дилема кај мене, дека во своето најново недело, Дарко повторно ќе србува, евтино и ниско ќе се обидува да стереотипизира и омаловажува на етничка основа, па и да шири омраза кон бугарскиот народ.

Но за време на гледањето на филмот, а и кога излегов од кино салата средувајќи си ги првите впечатоци, бев шокиран до кој степен ова полно со злоба и фрустрација, дури и физички, физиогномиски така форматирано човече, е способно да мрази и подло да ги поттикнува другите да мразат. Изненеден бев, какви големи психички проблеми треба да има несреќниот, среброљубив конвертит, Дарко Митревски, некогашен, а во умот и сегашен идеолошки приврзок на бугарофобичниот, нациболшевички, таканаречен Социјалдемократски сојуз на Македонија (СДСМ) и профитер од нивните изборно-партиски спотови, штом си допушта така дрско, невоспитано и простачки да ја потценува интелигенцијата на другите луѓе, тврдејќи на прес конференции и во интервјуа, дека во филмот нема ништо против бугарскиот народ и Бугарија.

Ме шокира и степенот на лудило на актуелната македонска власт, на чело со Никола Груевски, која поистоветувајќи се комплетно со филмот „Трето полувреме“, фрлајќи милиони евра буџетски пари во ова фашизоидно памфлетче, фалејќи го јавно низ устите на нејзини функционери, директно им порача на Бугарија и на бугарскиот народ дека ги мрази. А можеби и не е лудило, можеби сегашната власт на ДПМНЕ, или тие кои ја имаат на џојстик, навистина искрено и плански си ја сакаат Македонија комплетно изолирана, надвор од Европската унија и од НАТО, да стои како однапред подготвен кусур и компензација во евентуалните идни српско-албански територијални прекројувања на Балканот.

ДАРКО МУ СЕ ПОКЛОНУВА НА ПРОЕКТОТ „СКОПЈЕ 2014“

Кусото запознавање со возрасната Еврејка Ребека (доловена низ раскошното актерскo умеење на Бедија Беговска) и со нејзината правнука, кои во почетокот на „Трето полувреме“ се наоѓаат во современо Скопје, се некаков преттекст за во првите кадри Дарко на глорификаторски начин да ни го прикаже денешниот изглед на главниот град на Македонија, двокатните градски автобуси, при што најјасно гледаме еден таков со видливо напишана насока кон Милениумскиот крст, а потоа следат сликите на објектите во градба, до Камениот мост, покрај брегот на реката Вардар. Сентиментално-патриотскиот поглед кон огромниот паметник на Александар Македонски, понуден од филмското платно, ги задоволува страстите на онаа публика, која смета дека директно води потекло од славниот војсководец, кој, да беше наш современик, веројатно ќе се наоѓаше на списокот на Хашкиот трибунал, како обвинет за воени злосторства. Прикажаниот Александар, топтан со претходните кадри, како и конформистичките, ептен провидни, дури и смешни „пируети“ на режисерот на „Трето полувреме“ во неодамнешното интервју за неделникот „Граѓански“, на тема изгледот на главниот град, сосема јасно го определуваат апологетскиот и партиски ангажиран однос на Даркота кон проектот „Скопје 2014“ и кон главниот мецена на овој филм – ДПМНЕ-овската, античко-македонска влада на Никола Груевски, која испотроши, а можеби и испра толку многу пари на даночните обврзници на Република Македонија, за Скопје да го добие сегашниот трагикомичен, „древен“ и „триумфалистички“ изглед.

Каде е итрината, лукавоста и расипаноста на Дарко во сугерирањето и поттикнувањето омраза кон бугарскиот народ, во релативизирањето на српскиот период на владеење со Македонија, наспроти бугарскиот? Почетниот период во филмот, ако го исклучиме апологетството кон Груевски и кон проектот „Скопје 2014“, нѐ пренесува во последните години од српското владеење со Вардарска Македонија, непосредно пред Втората светска војна. На коментарите и реакциите од Бугарија за филмот, како и на обвинувањата за србоманство, Дарко знаеше да потенцира дека тој го прикажал и српскиот завојувачки период во Македонија. Но, како е прикажан српскиот период, особено во споредба со бугарскиот?

Српскиот период жанровски е пренесен во вид на пародија, со една лефтерност и леснотија. Жанрот пародија секогаш ја амортизира и неутрализира одбивноста кон „негативците“, како што на пример тоа го прави британскиот ситком „Ало, ало“, хумористична серија, чии епизоди се снимаа од 1982 до 1992 година и која исто така се занимава со времето на Втората светска војна. Пародичноста на „Ало, ало“, како и феноменалниот хумор во серијата, не предизвикуваат омраза кон германските окупатори на Франција, кон германскиот народ во целина, дури ниту кон припадниците на Гестапо, бидејќи пред сѐ тоа не е цел на авторите на ситкомот. Кој би можел да ги замрази Хер Ото Флик и неговата помошничка Хелга, а низ нив сите Германци?!

Првата средба со некаков српски поробувачки елемент во „Трето полувреме“, е при тепачката на главниот машки лик, фудбалерот Коста со човек, за кој дури подоцна во филмот дознаваме дека е кралски наредник. Коста е шверцер, гангстер, крадец и што ли уште не, но секако повеќекратно надвор од законот – криминалец. А каков и може да е Македонецот, според Дарко, чии етнички стереотипи ги научивме уште од „Балканкан“. Криманалниот бекграунд на Коста убедливо посочува дека тепачката и ударот со тупаница врз него, од страна на кралскиот наредник, не се на етничка основа, а и ние филмските гледачи сѐ уште не знаеме кој го удира главниот јунак.

Интересен е и изборот одличниот актер Горан Илиќ да го игра српскиот наредник. Илиќ е актер кому неверојатно му лежат комични ролји. Неговиот израз на лицето и во секојдневниот живот, дава впечаток на симпатична личност, на шегаџија, со кого со задоволство би се дружеле и би испиле кафе. Домашната публика како таков го знае од Македонските народни приказни и од други хумористични серии. Како тип на актер, а и како човек, Илиќ дополнително дава пародичен дух на „српскиот“ дел од приказната, која и без тоа така е конципирана.

Полскиот режисер Кшиштоф Кишловски (1941-1996) во својата (авто)биографска книга „Кишловски за Кишловски“ (1993), подготвена заедно со Данусја Сток, опишува пример на избор на актер според тип, објаснувајќи зошто го ангажирал Јурек Радзилович во суптилната, топла, емотивна, љубовна и повеќеслојна приказна „Без крај“ (1985) – филм кој е метафизичка панорама на Полска, по задушувањето на движењето-синдикат „Солидарност“ и воведувањето вонредна состојба во земјата, во декември 1981 година, од просоветскиот режим на генералот Војчех Јарузелски: „Во филмот ’Без крај‘ снимивме неверојатно многу сцени со Јурек Радзилович, кој го игра мртвиот адвокат. Купишта и купишта материјали. Сепак, на крајот тој се појавува само четирипати, и тоа како дух. Филмот не беше напишан за него, но во извесен момент сфатив дека тој треба да ја игра таа ролја. Тој играше во филмовите ’Човек од мермер‘ (1977) и ’Човек од железо‘ (1981) на Анджеј Вајда и поради тоа стана симбол на некој кој е проверено морално чист, проверено чесен. Сфатив дека е добро да го ангажирам за таа ролја, просто за на публиката да ѝ биде јасно дека станува збор за човек кој внатре е потполно чист, потполно светол. Знаев дека Јурек Радзилович тоа ќе го донесе, не затоа што е таков – иако и во вистинскиот живот е таков – туку поради асоцијацијата која ја буди кај луѓето. Тоа е добар пример за избор на актер според типот“!
13-10-2012, 05:21 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*******

Posts: 17,630
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:САМИТЕ ДА ПРАВЕА ФИЛМ ЗА СЕБЕ, СРБИТЕ НЕМАШЕ ПОУБАВО ДА СЕ ПРЕТСТАВАТ

Илиќ буди комична асоцијација кај луѓето. Дарко јасно го релативизира времето на српското ропство во Македонија, не само со начинот на кој е претставен главниот „негативец“ од тој период, туку и со комичната нота на приказната. Публиката се смее на „српскиот“ дел од филмот. Единствен кој во неколку наврати негативно зборува за српската власт е претседателот на фудбалскиот клуб, Димитрија Павлов, односно убиениот од југокомунистите Димитар Чкатров во вистинскиот живот. Само Македонецот со бугарско сознание, кој патем воопшто не е убаво претставен во филмот, зборува негативно за српската власт, со што Дарко дава уште една повеќе од јасна, етнички обоена порака – невалидни стануваат за публиката размислувањата на оној кого режисерот го прикажува како безрбетник.

Посебна приказна е именувањето на главниот скопски фудбалски клуб во последните години од српското владеење со Вардарска Македонија, екипата чија приказна ја следиме во „Трето полувреме“. Според Дарко, тимот и тогаш се вика Македонија, барем во филмот е така!? Великосрпското забранување на името Македонија, се разбира и за именување спортски екипи, во филмот е поништено!? И самите Срби да правеа филм за себе, немаше во поубаво светло да се претстават.

Пречекот на играчите на фудбалскиот клуб Македонија, по победата во Белград над тимот на Српски мач, при кој српскиот наредник доведува хор и оркестар да ја свири српската химна „Боже правде“, а насобраните граѓани на скопската железничка станица, спонтано започнуваат да пеат „Море сокол пие вода на Вардарот“, надвикувајќи ги оние кои ги довела српската држава, исто така е лефтерно пренесен. Натпејувањето и надвикувањето на српската химна „Боже правде“ нема никакви последици за тие што ја пеат македонската песна. Такво спротивставување на српската држава, а во филмот никој не е затворен, претепан, дури и културно прашан, со извинување за вознемирувањето, што правел и дали пеел на железничката станица!? Чиниш само мед и млеко течело и саде рози цутеле за време на српското владеење со Вардарска Македонија – период во кој живи луѓе се фрлале во фурни да се печат, се задушувале востанија, имало ѕверски мачења, колења, силувања, масакри... Од период кој во 20 век многу, многу подолго траел од бугарскиот, како сублимат добиваме некакво маалско, мангупско, кафеанско соперништво меѓу Срби и Македонци (наредникот и фудбалерите), кое не е на етничка основа и е без агресија, дури и во зборовите, небаре така било, нели Дарче?!

Потсвеста на режисерот, исто како во „Балканкан“, и во „Трето полувреме“ на површина ги вади неговите етноидеолошки стереотипи, предрасуди, симпатии и омрази кон определени народи и држави, кои потоа тој преку филмското платно ги пропагира и ги наметнува на публиката, за таа да ги преземе и да почне да се идентификува на истиот начин како ова самобендисано скопско-србоманско фраерче во обид. Така кругот на индоктринацијата се врти, веќе индоктринираниот Дарко се обидува да ја индоктринира публиката, која и во многу други нефилмски случаи доживувала да биде обработувана со истите етностереотипи, кои ѝ се инјектираат длабоко во (под)сознанието, ослабувајќи ѝ го одбранбениот, имунолошки систем.

Има уште една важна нитка која предизвикува српското поробување на Вардарска Македонија, претставено во „Трето полувреме“, да ни изгледа симпатично. Во тој дел од приказната Дарко го развива почетокот на љубовната хемија меѓу Ребека и Коста, кога филмот жанровски сосема малку оди во сферите на емотивната драма, а тука се запознаваме и со маките на скопскиот фудбалски тим, кој се натпреварува со слаб успех во некаква имагинарна, веројатно прва југословенска лига, што го тера сопственикот (или претседателот) на клубот, да доведе суперквалитетен германски тренер.

Со љубовта, уште и забранета, меѓу Еврејка и христијанин, со тоа што скопското фудбалско галениче станува силен и респективен тим, со жанровскиот дух на пародијата, како и со запознавањето со другите филмски ликови, режисерот ја вовлекува во приказната онаа публика која наседнува на сентиментални клишеа и на уметнички недоволно издржани проекти, како Дарковото „Трето полувреме“. Со евентуално веќе стекнатата доверба кај тој тип публика, пред неа, како и пред другите гледачи, Дарко потоа ќе ги претстави Бугарите како крволоци и ѕверови. Се разбира, филмот можеби и би продолжил во сличниот „Ало, ало“ стил на претставување спротивставени страни, ако поголемото парче од Вардарска Македонија во периодот 1941-1944 година, нацистичка Германија не го доделила на административно управување на омразените од Дарко Бугари и на тогашното Царство Бугарија. Можеби ќе гледавме продолжение на бледото, далеку од успешно следење на „Ало, ало“ принципот во „Трето полувреме“, ако АВНОЈ-ска Југославија и Социјалистичка Република Македонија толку многу – хм, којзнае зошто?! – не нѐ индоктринираа со омраза кон Бугарија и кон бугарскиот народ.

Та така нежните Срби, во 1941 година се заменети од ѕверовите-Бугари. Дарковиот индоктриниран ум, преточен во „Трето полувреме“, тука доживува брутална, болна, изопачена експресија. Таква монструозна омраза кон еден народ, прикажана од режисер, на филм, никогаш и никаде немам видено, како во „Трето полувреме“ на Дарко Митревски.

ИМА САМО БУГАРСКИ НАЦИСТИ?!

Жанрот се менува, пародијата се претвора час во драма, час во хорор. Во првиот кадар кој го прикажува главниот негативец во „бугарскиот“ период, камерата е долу, а бугарскиот офицер Гарванов е качен на коњ. Тоа веднаш имплицира и потсвесно – доминација, поробување, терор врз тие кои се во ракурсот на камерата. Бугаринот Гарванов на коњ, од високо сака да ги понижува Македонците. Не чека многу пустиот Гарванов, во интерпретација на Емил Рубен. Веднаш, како во цртан филм – тоа е памфлетистичкото и шовинистичко ниво на Даркота – здраво се фаќа за работа, да се претстави колку е лош. По фалбите на адреса на тренерот Рудолф Шпиц, Гарванов во прво лице множина, небаре тој е германски нацист, опишува како тренерот ја напушта секоја следна од Германците окупирана земја, за на крајот самиот да му залепи жолта, шесткрака ѕвезда на „виновникот“ за преродбата, не ДПМНЕ-овска, туку на спортскиот клуб Македонија. Колку е расипан Гарванов!? Почнува со добро, а потоа изживувајќи се, завршува со лошо. Дарче, бре, српскиот наредник така ли беше претставен?! Колку се расипани Бугарите и какви лојални нацисти се. Да, тие се всушност нацистите во Втората светска војна – Бугарите – бидејќи други нацисти, германски, јас во филмот не се сеќавам дека видов, освен еднаш во ложата на фудбалскиот стадион во Скопје.

Каква безгранична е подлоста во „карактерот“ на Даркота, во обидот да сугерира омраза кон Бугарите, доволно покажува изборот на презимето на главниот негативец. Гарванов нема како, а да не е асоцијација на Иван Гарванов, историска личност, која македонската произволна, белетристичка историографија ја третира негативно, како туѓ, бугарски, врховистички елемент во ВМ(О)РО. За да најде начин југословенската македонистичка историографија да го анатемизира родениот во Стара Загора Бугарин од Бугарија, Иван Гарванов, одбрано е неговото претседателствување со Солунскиот конгрес на ТМОРО, одржан во навечерието на Илинденското востание. Иако Гарванов се откажува од научна кариера во Виена, за да се посвети на македонското ослободително дело, според волунтаристичката југоидеологија, за намерно да не успеело Илинденското востание, лошите Бугари преку него издејствувале тоа предвреме да биде кренато. Според оваа „логика“, само за да им наштетат на Македонците, Бугарите ги зафркнале и нивните сонародници во Одринска Тракија, кои се креваат на оружје во рамките на истото востание. И така, на оние кои поверувале или слушнале за овие приказни за мали деца, но истовремено и официјални државни тези, од потсвеста им испливува уште еден фактор за да ги замразат Бугарите.

Дарко воопшто не е наивен со презимињата. Еден од фудбалските судии кои добиваат директива од Гарванов, да судат против СК Македонија, е Татарчев, уште една негативна асоцијација за задоените со југословенското толкување на историјата. Асоцијацијата може да е најмалку тројна. Ресенчанецот Христо Татарчев, кој е е еден од основачите на ВМРО, исто така беше етикетиран од југомакедонската историографија, но нешто понежно од Гарванов, како туѓ, врховистички и пробугарски елемент во организацијата. Некогашниот бугарски прокурор (јавен обвинител) од 1992 до 1999 година, Иван Татарчев, внук од брат на Христо, често беше присутен како име во македонските медиуми, речиси секогаш како антимакедонец. Чичкото на Иван, Асен Татарчев, како бугарски елемент, од југокомунистите во 1946 година осуден е на смртна казна, која подоцна му е сменета во десетгодишна затворска пресуда, од кои одлежува пет години, а во српско време лежи четиригодишна робија, поради активноста во ММТРО. Етикетата на предавничко презиме ја засилува омразата и одбивноста кон Бугарите-Татарчеви во филмот. Фудбалскиот судија Татарчев е претставен како идиот во „Трето полувреме“, како и сите други Бугари. Ако се задлабочиме уште повнимателно, не може да не забележиме дека асоцијацијата со презимето „Татарчев“ можеби е четирикратна! Зборот очигледно треба да работи и во полза на омилениот за македонистичките шовинисти навредлив термин за Бугарите како „Татари“! Но србоманските мајтапи на Даркота не завршуваат тука.

Бугарскиот министер за спорт Батембергски, кој испраќа телеграма, повторно против СК Македонија, освен што треба да е тогашниот претседател на Бугарската национална спортска федерација, Иван Батембергски, нема како да не асоцира и на некогашниот бугарски кнез Александар Батенберг (1879-1886), за време на чие управување се случува обединувањето на Источна Румелија со бугарското кнежевство (1885) и кој ја предводи победоносната бугарска војска против армијата на крал Милан Обреновиќ, по подмолниот напад на тогашна Србија, истата година. Во идиотскиот контекст во кој е претставен министерот и сите други Бугари во филмот, ова е јасно мајтапење на Дарко со бугарската историја!
13-10-2012, 05:22 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*******

Posts: 17,630
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:БУГАРСКИ ЅВЕРОВИ ЈА ДОДАВААТ ВЕЌЕ ИЗЛЕЗЕНАТА ВО АУТ ТОПКА

Само фантазија на болен од омраза човек, може да ги претстави натпреварите меѓу СК Македонија и СК Левски од Софија, особено оној клучниот, кој во филмот решава за титулата во бугарското првенство, на начин како што ги претстави Дарко. Поништен гол на Македонија, измислен пенал за соперничкиот тим, бугарски војници им ја додаваат на играчите на Левски веќе излезената во аут топка, бункери околу самото фудбалско игралиште, во кои има други војници со вперено оружје, одвратно необјективни радио репортери – Бугари, кои го пренесуваат мечот. Апсолутно предимензионирана, измислена специјална војна против СК Македонија, клуб кој во вистинските фудбалски случувања, доживеал судиска неправда против СК Левски само на еден нерешавачки за титулата натпревар во таа 1942 година, пред пласманот на двете екипи на финалниот двомеч, каде што софискиот тим се покажува како подобар и ја освојува шампионската титула, со две победи: 2:0 во Скопје и 1:0 во Софија. Тврдењето дека Левски бил подобар и заслужено го освоил шампионатот, во изјавата за новинарите го искажува и најдобриот играч на СК Македонија, Кирил Симеонов Џино (или Кирил Симоновски Џина), тогашен бугарски, а подоцнежен југословенски репрезентативец, фудбалер на белградски Партизан и на скопски Вардар, како и тренер по завршувањето на фудбалската кариера.

И други фудбалери на СК Македонија настапуваат за бугарската репрезентација во тоа време. По војната дури се создава некаков одбор, кој испитувал евентуална врска со некаква профашистичка дејност на играчите на СК Македонија. Филмот трпи и дозволува импровизации, кои се оддалечуваат од вистинскиот развој на собитијата, но Дарко целенасочено на сите можни начини се обидува Бугарите и тогашната бугарска административна власт во Вардарска Македонија, да ги прикаже на што е можно понереален и поѕверски начин. И повторно споредбата со српскиот период, е повеќе од симптоматична, прикажувајќи го режисерот како необјективен, пристрасен, подмолен и расипан.

Сите ситуации во кои офицерот Гарванов се појавува во кадарот, се во функција да покажат како тој ги понижува Македонците. Дури и кога го прима „бугарофилот“ Димитрија во својот кабинет, за да му соопшти дека неговиот клуб никако не смее да ја освои титулата, Гарванов јаде и не го есапи за жив соговорникот, го третира како нешто најдолно. Во еден момент од филмот разбираме дека Гарванов е потомок на комита од Македонија, кој по Илинденското востание се иселил во Бугарија. Во главата на Дарко тоа веројатно треба да значи дека Гарванов е некаков асимилиран јаничар.

При проекцијата која ја следев публиката неколку пати со ц’кање и со потресеност, реагираше на определени моменти од „бугарскиот“ дел на приказната. На пример во ситуацијата кога Гарванов ја гази со чизма по стопалото Ребека, додека таа наведната го чисти подот во соблекувалната на фудбалскиот клуб, каде што е преселена и живее заедно со Коста, откако поради забранетата од татко ѝ љубов, е побегната од дома. Гарванов ја гази и ѝ го краде ѓерданчето со еврејската менора, нема шанси публиката да не го замрази овој Бугарин. Ситуациите во кои Гарванов го понижува тренерот-полуевреин Рудолф Шпиц, на фудбалскиот терен, иако наивни од уметничка гледна точка, се особено трогателни за оној дел од публиката, кој реагира со потресено ц’кање. Тука има специјална тажна музика за да го засили впечатокот дека Бугарите се ѕверови, нема пародија, туку натурализам, преку кој публиката треба да се убеди во лошиот, негативен карактер на цел еден народ. Асоцијацијата со презимето Гарванов, многу подло е во таа функција.

На еден натпревар голманот на СК Македонија во прв момент не ја крева раката, во знак на вообичаениот и задолжителен тогаш фашистички поздрав, пред првиот судиски свиреж. По извесно колебање и сугерирање од еден соиграч, да не им направи проблеми на сите, чуварот на мрежата ја крева раката, но средниот прст го спушта надолу, праќајки многу јасна порака. Крвнички и брутално е претепан потоа, по заповед на Гарванов, но проблемот е што такво нешто никогаш не се случило за време и по вистинските натпревари. Токму противникот на СК Македонија, сите играчи од екипата на Левски, на еден натпревар со Рапид од Букурешт, одбиваат да ги кренат рацете, за што клубот бил казнет со глоба од 10.000 лева.

ВРЕМЕПЛОВОТ НА РЕЖИСЕРОТ

Димитрија е Македонец, но пробугарски елемент и како таков судбината му е да биде претставен како слабокарактерен, сервилен и инфантилен. Уште повеќе и од Емил Рубен во ролјата на Гарванов, актерот Митко С. Апостоловски чудесно се справува со таа задача. Пробугарските елементи, тие што се наклонети кон новата бугарска власт, треба да бидат инфантилни, затоа Димитрија во болницата зборува со мртвата мајка (во изведба на секогаш извонредната Ратка Радмановиќ). Во „српскиот“ дел од филмот, кога Рудолф Шпиц пристигнува во Скопје, Димитрија сервилно, со понизен израз на лицето и со наведната глава го дочекува тренерот. Нема грешка кај Дарко, се погрижил за сѐ.

Спасувањето на Шпиц – маестрално одигран од германскиот актер Рихард Замел – исто така е ептен произволно, филмско, но и шовинистичко оддалечување од реалните собитија. Во вистинскиот живот, тренерот кој се викал Илеш Шпиц и бил унгарски Евреин, е спасен од раководството на клубот Македонија, од претседателот Димитар Чкатров, кој ги натерал бугарските власти да издејствуваат германски офицери да го симнат од воз, некаде кај Сурдулица, од транспортот, кој ги носел Евреите во логорите на смртта. Во филмот крвникот-асоцијација за сите Бугари и за нивниот однос кон Македонците, Гарванов, давајќи му дури и пиштол, бескрупулозно ставајќи го пред свршен чин, фактички му наредува на Димитрија да го убие Шпиц – човекот кој му го воздигна клубот!!!

Да не заборавиме и дека бугарската војска стрела деца, Ромчиња, заедно со другите членови на семејство или група, кои се фатени како крадат од воз, кој превезувал за потребите на бугарската војска. Едното Ромче е токму тоа кое на фудбалскиот стадион ги закачува бројките кои го означуваат резултатот на нешто што е предвесник на идните семафори. Публиката се идентификува со тоа детенце, затоа Дарко го „жртвува“, за Бугарите да бидат уште поголеми ѕверови, а во најавната шпица пишува дека филмот се базира на вистинити настани!!!

Конечно, при собирањето на Евреите од нивните домови и подоцна при нивниот транспорт во возовите, не видов дека учествуваат некакви германски нацисти. Само бугарски војници се „грижат“ за Евреите. Некој сосема неупатен ако го гледа „Трето полувреме“, ќе си помисли дека во Втората светска војна, сите нацисти биле Бугари. Тоа ли е целта на Дарко, со филмот на светот да се обиде да му го наметне неговото шовинистичко доживување на бугарскиот народ?! Спасувањето на бугарските Евреи, резултат на граѓански иницијативи во Бугарија не се споменува воопшто, само бенигно во една реплика рабинот (игран од мајсторот на актерскиот занает и софиски дипломец, Мето Јовановски) му вели на таткото на Ребека, Дон Рафаел (одигран од рутинерот Раде Шербеџија), дека 43 пратеници во бугарското собрание потпишале петиција во заштита и за спас на еврејското население. Недообјаснет останува фактот дека македонските и тракиските Евреи, тогашното бугарско царство не може да ги спаси, оти тие, за разлика од нивните сонародници во старите предели на Бугарија, немаат бугарско државјанство, ами се поданици на германскиот Рајх, кој ги окупирал предвоените Југославија и Грција, давајќи делови од нивните територии на административно управување на своите воени сојузници. Тоа, се разбира не може да ја амнестира тогашна Бугарија од вината за учеството во собирањето на Евреите, на окупираните од нацистичка Германија територии, како и за владеењето на антисемитските закони во Царството.

Со таков фашизоиден, шовинистички набој, каков што има филмот „Трето полувреме“, тешко е на поинаков начин да се гледа овој дегутантен производ на режисерот и сценарист Дарко Митревски. Сашко Коцев кој го играше Коста, покажа дека знае да глуми, а манекенката Катарина Ивановска и во филмот претежно е Катарина Ивановска, која шета по пистите, а помалку Ребека, која е филмското име за Нета Коен, Еврејката на чија вистинска судбина се повикува „Трето полувреме“. Одењето во партизани на целиот фудбалски тим на скопска Македонија, исто така е многу, многу далеку од вистинските случувања и е плиток обид на режисерот денешната доминатна етничка свест во Република Македонија, со времеплов да ја импрегнира во минатото, во првата половина од 40-тите години на претходниот век.

Задоеноста на Дарко Митревски со омраза кон Бугарија, неговата индоктринираност со пропагандата сервирана во времето на втората Југославија, се единствениот видлив знак во „Трето полувреме“, сите други нешта во филмот, ако воопшто ги има, се споредни!

Виктор Канзуров СПЕЦИЈАЛНО ЗА OHRIDSKY.COM

Авторот е новинар и филмски критичар
13-10-2012, 05:23 PM
Reply
тракиецъ Offline
Member
***

Posts: 103
Joined: May 2012
Reputation: 12

[Image: 3912750.jpg]
15-10-2012, 11:05 PM
Reply
TATAP Offline
турко-монгол
*****

Posts: 1,533
Joined: Aug 2010
Reputation: 35

Pos Pos Pos 349719oi4
Когато говориш на Бог, това е молитва. Когато Господ ти говори - това е шизофрения.
15-10-2012, 11:18 PM
Website Reply
Филибе Offline
Member
***

Posts: 196
Joined: Jun 2010
Reputation: 9

http://bnt.bg/bg/news/view/87319/plevneliev_v_izrael
Шимон Перес, президент на Израел:
- Вашето посещение ме разчувства силно. Първо, защото в България бяха спасени 50 хиляди евреи, и никой няма да забрави това. Второ, защото България е страна на гостоприемни, честни хора. Доказателство е случаят с атентата край Бургас, когато България се изправи зад нас. Вие лично посетихте мястото. Много уважавам това, което вие и вашите сили за сигурност направихте.

Шимон Перес изглежда не е гледал филма на Д. Митревски.
22-10-2012, 04:51 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33

Ете, и Христо го гледа филмот “ Трето полувреме“, режирано од Дарко Митрески.Првичното чувство кога излегував од кино салата е дeка сум гледал удбашки филм. Само удбашите можат да прават или да наредат да се сними таков пропагандистички филм. Филмот е , ѓоа, направен по повод на една забранета љубов ( помеѓу Еврејка и христијанин), ѓоа ( божем) поводот е и депортација на Евреите од поранешна Вардарска Бановина, а тогаш територија под германска окупација, дадена на администрирање на монархистичката Блгариа. А, всашност, целта на филмот е создавање омраза кон блгарскиот народ. Тој стереотип на омраза кон Блгарите создаден од србокомунистите за време на Југославија, во филмот е задржан и надграден. Сцените на филмот се така режирани и сценски поставени да создаваат длабока омраза кон Блгарите и блгарската држава. Во кино салата доминира младите. Страшно е што тие ке ги гледаат Блгарите со удбашките наочари. Гревот направен од режисерот и неговите политички и финансиски ментори е голем. Нема врска со уметноста. Уметничкиот аспект на филмот е жртвуван во полза на политичо-пропагандистичката добивка а, тоа е дека Блгарите ги мразат Македонците. После критиката на Виктор Канзуров во ФОКУС, бев воздржан, чекајки прилика да го гледам филмот. Сега гледам дека Канзуров бил потполно во право. Историските факти се фалсификувани. Од каде да почнам? Српското присаство е прикажано како прифатливо за тукашните. Ликот на српскиот наредник , симбол на српскиот режим, е даден во хумористичен контекст. И како фигура и како карактер. Нема сцени кои реално ке го покажат вистинскиот однос на Србите кон тукашните и обратно. Таа “ рамноправност“ е најповеќе дадена во сцената на дочек на футбалерите на тимот “ Македонија “ во Скопје, после победата над “ Српски мач“ од Белград. Додека српскиот оркестар и хор на станицата ја пеат “ Божје правде“, тукашните почнуваат со песната “ Море сокол пие“ која ја надгласува српската песма, значи рамноправност на дело. Рамноправност која дава впечаток дека се чека само момент кога Србите, доброволно, ке ја напуштат Македонија и ке ја предадат власта во Македонија на тукашните. Но, што е лага а што вистина.
Таков футбалски клуб во Скопје , во тоа време, не постоел. Имало обид еден клуб да го носи тоа име ама од срспкот режим било забрането. Значи прва лага.
Втора лага е правото на тукашните да пеат македонски песни Еве што Анри Пози ( француски публицист) во своето дело “ Враќање на војната “ зборува за тоа право:

[undefined=undefined] В ДОЛИНАТА НА ВАРДАР



Първото впечатление, когато се влиза в Македо­ния, станала от 1918 година "Южна Сърбия", е голямата тишина, абсолютният ред. почти необикновеното спокойствие, което владее там.
]Под палещото слънце, при което омарата се но­сеше над червените наноси в долината на Вардара, където великолепните посеви от двете страни на реката се ширят чак до безплодните планини, които ограждат хоризонта. жени и мъже, с хиляди, се трудят без никакъв говор, без никакъв вик, без да се чуе една. От тия песни. които навсякъде другаде се възнасят чак до небесата. Полето, извън обсега на погледа, е без никакъв човешки глас, смразено в едно усамотение, което величието на деня прави още по – неочаквано. Нещо от безкрайното, от необяснимото прави така, че нищо и никой тука да не прилича на другаде. Човек има чувството. като че ли влиза в един непознат свят.[/undefined]

Цитатот е на блгарски, поради фактот што таква книга која се однесува на состојбите во Македонија “ помеѓу двете светски војни“ во Македонија нема да се печати. Само за информација, веднаш по војната 1945, еден период беа забранети еден дел од патриотските песни, меѓу која и “ Миле поп Јорданов“, а камоли пак српскиот режим тоа да дозволува. Втора лага.
Суштината на филмот ( а тоа, по мене, е и мотивот за снимање на филмот) е градење негативен опис на Блгарите. Сцените така се снимани, да нема шанса да кај нормален човек ( кој не е детално запознаен со историските факти) не пробуди негативни чувства кон блгарската војска ( Блгарите) т.е. омраза. Секоја сцена е така испланирана и снимена, да тоа чувство природно се појавува.
Блгарскиот офицер, симбол на блгарската војска, е прикажен негативно. Како зол, пакостен човек, кој од дното на душата ги мрази тукашните. Тендециозноста на сценаристот оди толку далеку, да фалсификувањето на историјата е лесно препознатливо. Блгарскиот офицер се претставува како син на македонски комита, кој за време турско пребегнал во Блгариа. Неговот кажување дека дошол во Македонија како ослободител е на таков начин кажано, да кај гледачот не остава места за дилема дека така кажано е голем цинизам. Значи тој не дошол да ослободува, туку да поробува. Таа сцена ме асоцира на јаничарството во турската империја и данокот во крвта. Се замаат мали христијански деца, се носат во Турција. Тами се формираат како елитна турска војска ( јаничари) кои биле познати со свирепоста и суровоста , баш, кон христијаните. Е, блгарскиот офицер таков впечаток остава, а со тоа , намерно, се девалвира ликот и на неговиот татко. Комита кој има таков син, мора да е фаличен нешто а со тоа и таа историја.
Трета лага. Мечевите помеѓу Македонија и Левски ( вкупно 4 ) се играни во 1942 година, а крајот на филмот е завршен со излегување на футбалерите во партизани. А, се знае дека од 1941-1943 немало партизнака активност во Македонија.
После прославата на 100 годишнината на ослободување од турско ропство во Зебрњак, каде присиствуваа српскиот политички врв и преставници од македонската влада, овој филм и има смисол. Дали нешто се тркала на овие простори за што немаме ,се уште, информации.
10-12-2012, 04:10 PM
Reply
тракиецъ Offline
Member
***

Posts: 103
Joined: May 2012
Reputation: 12

Христо, а как хората приемат филма? Сигурно имаш преки впечатления от присъстващите в кинозалата. Мен ме интересува какво мисли обикновеният македонец за филма, особено след истериите по медиите и в България, и в Македония. Има ли зрителски интерес? Публиката пълни ли залата? Младите ли са повече или по-старите?
(This post was last modified: 10-12-2012, 11:01 PM by тракиецъ.)
10-12-2012, 10:55 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33

(10-12-2012, 10:55 PM)тракиецъ Wrote: Христо, а как хората приемат филма? Сигурно имаш преки впечатления от присъстващите в кинозалата. Мен ме интересува какво мисли обикновеният македонец за филма, особено след истериите по медиите и в България, и в Македония. Има ли зрителски интерес? Публиката пълни ли залата? Младите ли са повече или по-старите?

Има интерес, а од публикта претежно се младите. Штета што со овој филм се продолжува со негативните емоции кон Блгариа и Блгарите. После антиквизацијата , која направи голема пречка кон влез на Македонија кон НАТО и ЕУ ( се даде поголема аргументација на Грција, а и се загубија пријателствата од другите држави), со овој филм , сосема непотребно, се провоцира и Блгариа. Како и во пријателството каде релациите се базираат на позитивните нешта, така и во релациите помеѓу двете земји треба да се базираат на позитивни моменти. Тоа е формулата за создавање на новата европска свест. А ако веќе правиме филмови со обработка на историски теми, зошто во Македонија, сеуште, нема автори кои филмски ке го овековечат, “ периодот помеѓу двете световни војни“ и страшниот терор во асимилации на Македонците од страна на Србите? Што е можна причина? Во Македонија некој центар, се уште, ја држи Македонија отворена према Србија! Кај нас има присатно голема културна српска продукција. Секој млад , роден после независноста ( 1991) разбира одлично српски. На свадбите доминира српската музика. Додека со Блгариа е друга прикаска. Во почетокот таквата политика се правдаше со задничкото живеење, но ете поминаа 20-ина години по осамостојувањето, а тој тренд се задржа. Ние, реално, си го менуваме менталитетот. Филмот се прави во таква атмосфера. Некој центар во Македонија, многу вешто, ова го менаџира. Се прашувам дали Владата ке даде 70% проценти од вредноста на проектот да се сними филм за српскиот терор во Македонија! Еве, може сценарио да се напише од книгата на Анри Пози. Јас да сум македонската влада, ако би решил да правам филм со кои ке сакам да ги подобрам односите со соседите би го финансирал филмот за ослободување на 15-ина блгарски војници во Охрид, заробени од Германците по превратот во Блгариа ( 1944) кога Блгариа објавува војна на Германиа. Тие блгарски војници се ослободени со златото на охридскиот народ. Тоа би бил прекрасен филм, кој ке ги руши тие негативни стереотипи кон Блгариа. Но, стариот однос останува, па со Србија имаме заедничко славење на новата окупација на дел од Македонија ( каде Србите ни ја земаат и душата, после турското земање на телото), а на Блгариа креваме камен.
Не можам да ја заборавам сцената кога блгарскиот офицер, сосема непотребно, од ништо непредизвикан, во просториите на стадионот го гази стопалото на Ребека ( главниот женски лик, Еврејката) со војничката чизма, без да знае која е таа жена. Тоа го прави со садистичка страст, а го коментира со таков ладен, нечувствителен глас, да ти оди да станеш и да го гаѓаш филмскиот екран. Е, такви сцени снимал големиот патриот Дарко Митрески. Како за режисерот времето да застанало во раните 50-ин години во минатиот век, во времето на Информбиро!
10-12-2012, 11:48 PM
Reply
Han Solo Offline
Senior Member
****

Posts: 676
Joined: Aug 2010
Reputation: 12

Каква ирония на съдбата....
Режисьорът на филма обвинява българите, единствените които спасили своите евреи за Холокоста...
Треньорът на отбора, унгарският евреин Илеш Шпиц е спасен със застъпничеството пред началника на полицията на Скопие, Асен Богданов. Димитър Шкатров, председател на клуба, който се обажда на Богданов е съден и убит от титовите агенти, познайте за какво...
Появиха се и искания за компенсации, които България да плати на Македония за македонските евреи, а се крие какво е станало с еврейските имоти там...

Прав е Самуел Ардити, племеникът на Нобеловия лауреат Елиас Канети:

"Накратко казано, тази банда която управлява Македония, прави майчин помен с еврейска кръв. Аз им казвам: Оставете евреите на мира, оставете живите и най-важно – загиналите."

цялото интервю със Самуел Ардити
(This post was last modified: 12-12-2012, 05:37 PM by Han Solo.)
12-12-2012, 05:36 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33

Поздрав до режисеро Дарко Митрески:

Самуел Ардити е роден в София през 1935 г. Потомък на древен еврейски род от Русе, племенник е на Елиас Канети (единственият български Нобелов лауреат). Баща му Бенямин Ардити е водач на Ционистката - ревизионистка еврейска партия в България. В Израел е най-дългогодишният представител в Кнесета /Парламента/ от всички български евреи. През 1949 г. Самуел още като дете емигрира със семейството си в Израел.
 През 1960 г. завършва Техническия университет в Хайфа. Работи като инженер до 2002 г. когато се пенсионира. Изтъкнат общественик в Израел и изследовател по темата за съдбата на евреите през Втората световна война. Автор е на книгите: „Спомени от годините на Холокоста – 1940-1943" в 5 части и книгата „Човекът, който изигра Хитлер: Цар Борис III - гонител или приятел на българските евреи". През 2010 г. е награден с най-високото отличие на българската държава за принос в приятелските отношения между България и Израел – "Златна лаврова клонка". Отличието е връчено лично от Министъра на външните работи Николай Младенов.

Днес в Аулата на Софийския университет започна голяма международна конференция посветена на съдбата на българските евреи през новата българска история. Събитието се организира съвместно с участници от Софийския Университет "Св. Климент Охридски", Университета в Хайфа, Израел, Университета в Харвард, САЩ, Комисията по досиетата, Организацията на евреите в България "Шалом", Евро-Средиземноморския университет в Порто Рож, Словения и др. Форумът се провежда в партньорство с Посолството на САЩ и Посолството на Израел в София.

Поканени за изказване са Посланика на Израел в България Н.Пр. Шаул Камиса Раз, проф. Джоузеф Мифсуд, Директор на Лондонската дипломатическа академия, Министъра на образованието Сергей Игнатов, много авторитетни учени, изследователи и лектори от световен мащаб. Конференцията е на високо равнище и се организира, за да осветли събитията около спасяването на българските евреи от геноцид преди 70 г. и неясните моменти в историята ни от това трагично време. Биволъ е отразявал темата последователно с редица публикации и мнения. По време на официалното посещение на българския президент Росен Плевнелиев в Израел, неговият колега Шимон Перес безусловно призна безпрецедентния български принос в този акт. Думите на Перес бяха развити и потвърдени и от Премиера Бенямин Нетеняху.

С наближаването на годишнината от спасяването на близо 50 000 български евреи, се надигнаха и изявления, че този акт не е еднозначен и съвременните българи трябва да се срамуват от унищожаването на 11 000 граждани на Югославия и Гърция от еврейски произход. Тези държави са били окупирани от хитлеристка Германия, а райони от тях са предадени за българско администриране, като бивши територии от националното ни землище. В периода до края на войната в окупираните Югославия и Гърция /включително Македония и Тракия/ германските власти са приложили официалната си политика по депортиране на евреите до лагерите на смъртта и тяхното унищожаване там, съгласно плана за "Окончателното решение". Участието на български полицаи в тези депортации, днес се изтъква от определени среди, като съдействие в геноцид. Някои интерпретации от съседна Македония дори стигат по-далеч и задават внушения, че България не само съдейства, но е и инициатор на Холокоста срещу евреите в Европа. Еманация на тази пропаганда се явява заснетият наскоро филм "Трето полувреме", който получи държавна субсидия от македонското правителство в размер на няколко милиона евро. Филмът стана повод за изостряне на отношенията между България и Македония и бе поставен на разискване в Европейския парламент, като акт за съзнателен говор на омраза срещу България и демонизиране на българския народ, с методите на фалшифициране на историческата истина. По този повод редакцията се обърна към г-н Самуел Ардити от Израел, чието интервю следва.

Г-н Ардити, напоследък темата за съдбата на българските евреи е на дневен ред в България и в международен план. Отправят се директни обвинения, включително и чрез създаване на произведения на изкуството. Какво мислите за скандалния македонски филм "Трето полувреме", относно депортацията на евреите от Македония през 1943 год.?

- Половин истина, цяла лъжа. Спасението на българското еврейство и депортацията на евреите от вардарска Македония и Беломорието са скачени съдове. Спасяването в признатите граници на България, анулира обвиненията срущу България и българския народ, че са били вампири и кръвожадни татари, хуни и т.н.. Спасените евреи в България са 7 пъти повече от унищожените в Македония. "Народните обвинители" от Скопие не са чули за спасението и се правят на балами или будали. “Не ни надувайте главата с фактите!” - казват изследователите на история в Македония.

Какво ще кажете за създаването на музея на Холокоста в Скопие?

- Това е една брънка в дългата верига на магеломания, на която сме свидетели в Македония. Целта е да унизи българския народ, който спаси 49000 евреи от "стара" България. Музеи в такъв мащаб имаме само един в Ерузалим и два в САЩ. Холокост е едно явление не само в Македония, но и по цяла Европа, в която както знаем са унищожени 6 милиона евреи. Моите братя и сестри, унищожени в Македония са 0.12% от числото на загиналите в Холокоста. Музеят е финансиран чрез продаването на имотите на унищожените евреи, които не са оставили наследници. Според моето мнение, тези имоти принадлежат на държавата Израел – наследничка на тези евреи. Създаването на държавата Израел бе достойният отговор на Холокоста след Втората Световна Война, а не създаването на измислената македонска държава в края на милениума.

Евреите от Вардара не бяха ли македонци?

- Тези евреи не бяха унищожени като македонци, и даже не като македонски евреи, а като евреи въобще. Тяхната авария бе впоследствие на конфликта между нацизма и и еврейството. Този конфликт бе световен, а не местен между българи и македонци, или между българи и евреи. Накратко казано, тази банда която управлява Македония, прави майчин помен с еврейска кръв. Аз им казвам: Оставете евреите на мира, оставете живите и най-важно –загиналите.

Да се върнем на въпроса за музея.

- Наистина има музей в Скопие и няма музей в София. Но защо? Защото в България не е имало Холокост. В България всички евреи, до един, бяха спасени. В град Кюстендил има един музей уникум по цяла Европа. Това е музеят на българските праведници по света: Димитър Пешев, Владимир Куртев, Асен Сючмезов, Петер Михаълов и Иван Момчилов. Вечна им слава!

А македонци не са ли спасили евреи ?

- Обвинителите на България най-после откриха една македонска еврейка - скрита и по такъв начин спасена. Но този пример е случаен. Само българи спасяваха евреи в Македония. Много евреи бяха предупредени и те избягаха в Албания, където на власт бяха фашистите на Мусолини. Цар Борис трети прати в Солун своя личен адютант, за да спаси македонския войвода, един от водачите на Илинденското въстание, евреина от Битоля – Рафаел Камхи. Македонската гражданска общност не направи нищо за евреите, нито духовенството, нито прочутите партизани на Тито, които не гръмнаха даже една пушка. Това доказва, че македонците не са загрижени за евреите от Скопие, Щип и Битоля. Те само търсят политическа файда и хаир в борбата им срещу България, която ги спаси когато албанците бяха на десет минути от Скопие. Наистина институтът "Яд вашем "даде титлата "Праведник на народите по света" само на 20 българи и българки. Но това е друг въпрос, защо в този институт не обичат българите и българските евреи. Проверих колко македонци са провъзгласени за "Праведници". Оказаха се само седем. Така че "другари" не виждам причина да се хвалите и да хулите българите.

Не трябва ли България да поеме върху себе си отговорноста за Холокоста в т.нар. “нови земи”?

В никакъв случай!!!! Ако прегледаме историческите факти, ще видим че нито стратегията, нито тактиката на унищожаването на евреите в Македония бяха българско дело. Прочутата конференция Ванзее се състоя в Берлин, а не в София. Езикът, по който бе написана листата бе немски, а не български. Като български евреи бяха определени само 48,000 души, колкото бяха евреите в Стара България. През месец февруари 1943 година в София пристига немецът - есесовец Теодор Данекер, който директно организирва депортацията чрез агента на гестапо – комисаря Александер Белев. Още през 1944 г., Лиляна Паница, неговата частна секретарка, заявява в нейния разпит в "народната милиция": "..Но много пъти след това Данекер протестираше пред Белев, че не е изпълнил договора и че тези 12 000 души те биха могли да вземат и без съдействието му, тъй като те преди всичко били тяхни." Какво визира Данекер? Това, че македонските евреи бяха сръбски граждани, а евреите от Тракия бяха гръцки поданници, държави окупирани от Германия, а не от България. Лиляна слага край на дискусията, дали България можеше да спаси евреите от "новите земи" още през 02-11-1944 год.

Може би за това в "Яд вашем" не искат да я признаят за "Праведница", под влияние на лявото пространство. За съжаление българи "родоклеветници" настояват България да поеме върху себе си отговорноста за Холокоста. Неблагодарни български евреи, нехранимайковци, се присъединяват към това искане. Срам и позар за тези хора! Българските полицаи, които физически участваха в депортацията, не представляваха истинския лик на българския народ. Истински българи бяха десетките хиляди българи, които помагаха на своите съседи и приятели евреи. Тук не споменявам българските елити: цар Борис трети - Цар на българите, духовници, народни представители, писатели, лекари и адвокати. Говоря за простите граждани, истински българи.

Какъв съвет бихте дали на тези, които днес разгръщат кампанията в Македония?

- Да оставим настрана страстите и политиката. И без ентусиазъм. Да седнем братски, като съседи. Да сръбнем едно турско кафе и хапнем един кашкавалник. Нека разгледаме най-обективно исторически факти и документи и да се разделим като приятели. И нека всеки един най-кротко да хване своята пътека.

Какви мислите за конференцията “Да опознаем миналото си”, организирана в х-л “Радисън” преди месец по темата?

- За да ги разберем, трябва да прегледаме кои са участниците в това събрание в хотела. Неотговорни българи, неблагодарни български евреи и добре платени "учени" от странство. Един "учен" Майкл Биренбаум, мой сънародник, от Вашингтон-Скопие, нарече българите хем спасители, хем убийци. Българи не са убили нито един евреин в Македония, убийците бяха нацисти. Убийството стана по лагерите на смъртта. Като спасен български евреин, най-остро протестирам против този невъзможен израз. Д-р Джекил и мистър Хайд съществуват само във фантастичната литература. Участието на българската полиция във "вдигането " на мойте братя, бе наложено от нацистите. България бе една окупирана държава след десанта на на фелдмаршал Лист в Русе, през месец април 1941 год. Тогава България не можеше да се съпротиви на една модерна германска армия, която броеше 850 000 войника. Фактически и българите пострадаха от нацистката окупация. Резултатите на една българска съпротива на германските заповеди, относно депортацията, щяха да бъдат военни действия. Без съмнение, десетки хиляди български войници и цялата еврейска общност в България щяха да бъдат унищожени.

Бившият президент Георги Първанов призна, че България е отговорна за холокоста на евреите от Македония.

- Наистина това го чух с мойте уши за два пъти в Израел. Президентът "Гоце" направи това изявление, “на своя глава", без да се съветва с никого в България. Вашата държава никога не трябва да вземе отговорност за никакъв геноцоид, или Холокост на евреите от новите земи. Нацистите са отговорни за това проклето явление по цяла Европа, включително Беломорието и Вардарска Македония. Инициативата за убийствата беше изцяло немска.

Все пак не може да се отрекат фактите, че български служители са помагали в депортациите. Каква позиция трябва да има сегашната ни държава, според вас?

- България трябва да се извини за физическото участие на български младежи в депортацията, но не пред "удбаджиите" от Скопие, които ограбиха имотите на евреите без наследници. Трябва да се извини пред държавата Израел, тяхна духовна наследничка, която от своя страна трябва окончателно да признае държавата България и цар Борис трети, като Спасители на 49 000 евреи, български граждани. Това е.

Биволъ е запазил специфичния стил на изразяване на г-н Ардити.
12-12-2012, 07:13 PM
Reply
Акага
Unregistered

 

(10-12-2012, 11:48 PM)hristo Wrote: Јас да сум македонската влада, ако би решил да правам филм со кои ке сакам да ги подобрам односите со соседите би го финансирал филмот за ослободување на 15-ина блгарски војници во Охрид, заробени од Германците по превратот во Блгариа ( 1944) кога Блгариа објавува војна на Германиа. Тие блгарски војници се ослободени со златото на охридскиот народ. Тоа би бил прекрасен филм, кој ке ги руши тие негативни стереотипи кон Блгариа.

Жалко, че не си македонската влада. Айде, ставай такава! Icon_razz
12-12-2012, 07:48 PM
Reply
Stefan Offline
Senior Member
****

Posts: 416
Joined: Jun 2010
Reputation: 12

Объявлен шорт-лист иностранных фильмов, претендующих на премию "Оскар"

Смотреть позже
20:1121.12.2012 (обновлено: 20:13 21.12.2012) / 814
В шорт-лист лучших зарубежных фильмов вошли "Любовь" (Германия, Франция, Австрия), "Королевские дела" (Швеция), "1+1" (Франция), "Кон-Тики" (Дания, Великобритания, Норвегия), "Ведьма войны" (Канада), "Нет" (Чили), "За холмами" (Румыния), "Бездна" (Исландия), "Сестра" (Швецария).


http://ria.ru/culture/20121221/915811201.html

BravoBravoBravoBravoBravo

***
"Направен е несреќен избор на букви од стара плоча...со старословенски букви, незабележително, пишува „Блгарско"..."
21-12-2012, 09:53 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33

"Трето полувреме" испадна од трката за Оскар


Американската Академија за филмски уметности и науки го објави списокот со девет филмови од неанглиско говорно подрачје, од кои ќе бидат одбрани петте претенденти за наградата Оскар во категоријата "Најдобар странски филм".

На скусениот список влегоа филмовите "Љубов" (Германија, Франција, Австрија), "Кралски дела" (Шведска) "Недопирливи" (Франција), "Кон-тики" (Данска, Велика Британија, Норвешка), "Воена вештерка" (Канада), Нее (Чиле), "Зад ридовите" (Романија), "Бездна" (Исланд) и "Сестра" (Швајцарија).

Во конкуренција беа 71 филм, меѓу кои и македонскиот "Трето полувреме".

Специјална комисија ќе ги избере петте номинирани од 4 до 6 јануари. Номинациите за "Оскар" во сите категории ќе бидат соопштени на специјална церемонија во Лос Анџелес на 10 јануари 2013 година.

http://www.vecer.com.mk/default.asp?Item...F758AD0D71
22-12-2012, 06:54 PM
Reply
nescafe Offline
Member
***

Posts: 91
Joined: Dec 2012
Reputation: 9

Не знаех, че на английски "Трето полувреме" бил идиоматичен израз.

"If you’re familiar with rugby, you will know that one of the most important moments in this sport is what is known as the “third half”; the session after the match when the players from both teams get together to talk about the game, to put aside their rivalries and to share a beer."

източник: http://www.bbvatech.com/2011/05/third-ha...w/?lang=en

Е, на нашите езици също стана идиоматичен израз.
22-12-2012, 08:11 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33

(22-12-2012, 08:11 PM)nescafe Wrote: Не знаех, че на английски "Трето полувреме" бил идиоматичен израз.

"If you’re familiar with rugby, you will know that one of the most important moments in this sport is what is known as the “third half”; the session after the match when the players from both teams get together to talk about the game, to put aside their rivalries and to share a beer."

източник: http://www.bbvatech.com/2011/05/third-ha...w/?lang=en

Е, на нашите езици също стана идиоматичен израз.

За жал, филмот “ Трето полувреме“ не е сниман за да доближува, туку да дели. Удба-македонска судбаSm_upset

23-12-2012, 09:32 AM
Reply
Valkanizater Offline
Senior Member
****

Posts: 433
Joined: Feb 2011
Reputation: 15

"Шалом" иска България да поеме моралната отговорност за евреите от Вардарска Македония и Егейска Тракия16:39 |

14.02.2013 | 4272 прочитания
Размер на текста

Организация на евреите в България "Шалом" призова в четвъртък правителството "по време и на място, което то прецени", да поеме моралната отговорност за действията на пронацистката българска власт спрямо евреите през периода 1941 - 1943 година.

От организацията посочват, че българските евреи са спасени от депортация в нацистките лагери на смъртта, но в същото време отбелязват, че "депортирането на евреите от Беломорска Тракия, Вардарска Македония и град Пирот по време на Втората световна война е исторически факт, който не може да се отрече".

"Вина за депортирането на евреите от тези територии имат германските власти, заедно с българското пронацистко правителство, както и отсъствието на съпротива на местното население", посочват от "Шалом".

В същото време от организацията смятат, че историческите факти за съдбата на евреите по време на Втората световна война в България и в земите, администрирани от българското пронацистко правителство, не могат "да са повод за антибългарска пропаганда днес и в бъдеще".
Позицията е приета от най-висшия управителен орган на "Шалом" - Отчетно-изборната конференция на организацията на 4 декември 2011 г. и потвърдена от Изпълнителното бюро на ОЕБ "Шалом" на 31 януари 2013 година.
Организацията на българските евреи "Шалом" обединява повече от 6 000 български граждани от еврейски произход.
Организацията координира всички форми на еврейския живот в страната и следи за защитата на конституционните права на евреите в страната.
Председател на "Шалом" е Максим Бенвенисти, доктор на техническите науки. Занимава с частен бизнес в сферата на техническите системи за сигурност.
От 2002 година е член на Борда на "Европейския съвет на еврейските общности".

Тази година България почита 70 година от спасяването на българските евреи със серия събития в страната и извън нея. България спасява 48 000 евреи, но не успява да спре депортирането на 11 000 евреи от придадените към България по време на войната територии във Вардарска Македония и Егейска Тракия.

Темата бе коментирана от президента Росен Плевнелиев в края на януари с думите: "Светът ще ни уважава тогава, когато покажем фактите, а не когато премълчаваме един или друг аспект".

"Истината е категорична и показва, че България не е била в състояние и не е имала предпоставки да спаси живота и на евреите във Вардарска Македония и Беломорска Тракия, но от друга гледна точка е постигнала нещо изключително, което никой друг не е направил - да спаси над 48 600 живота", каза Плевнелиев.

До момента не е известно друга официална еврейска организация да е предявявала претенции към България за депортирането на евреите от Вардарска Македония и Беломорска Тракия. Държавата Израел, с която българското правителство си сътрудничи изключително активно в последните години, признава, че страната ни е спасила евреите си.

Официалната българска историография категорично поддържа тезата, че България е спасила всичките си евреи. Отделни учени и общественици, застъпващи обратната теза, са обвинявани в антибългарска кампания. Така или иначе, както по повечето спорни теми от историята ни, в България няма сериозна, задълбочена и цивилизована научна дискусия и сблъсък на обосновани тези. Публичният дебатът пък е сведен до патриотарско-идеологически сблъсъци и пропагандни лозунги "който не се с нас е против нас".

За това спомогна и кампанията, подета в Македония, целяща да докаже на света истината за неспасяването на всички български евреи. С такава цел бе направен и филмът "Трето полувреме", който разказва за футболния отбор Македония (Скопие), участвал между 1941 и 1944 година в Държавното първенство по футбол в Царство България. Борбата на футболния отбор е представена като борба на македонските националисти срещу българските окупатори.

В началото на февруари скопският вестник "Вечер" представи архивни документи, които според изданието ясно показват, че българските власти в Скопие през 1943 г. не само са знаели, но и са организирали транспорта на евреите с крайна дестинация построения от германските нацистки окупатори концентрационен лагер "Треблинка" в Полша.

България реагира остро на подетата от Скопие пропагандна акция, която плъзна из Европа и САЩ. Филмовият българският "отговор" е телевизионният сериал "Недадените", който в момента се снима по поръчка на правителството и предстои да бъде излъчен през март по БНТ.

Искането на "Шалом" България да поеме морална отговорност за действията на пронацистката българска власт спрямо евреите през периода 1941 - 1943 г. обаче е сериозно предизвикателство за правителството, тъй като е отправено от традиционна еврейска организация.

http://www.mediapool.bg/шалом-иска-бълга...02880.html

Струва ми се, че в Шалом периодично повдигат този въпрос; и този път поводът вероятно идва от "Трето полувреме".
15-02-2013, 08:41 AM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7

Целият филм "Трето полувреме". Както е известно той беше предложен за "Оскар", но не беше номиниран за него. Може да се гледа по два начина. Единия е дали отговаря на историческата истина и другия е дали е добър като филм. Приятно гледане.



31-03-2013, 08:44 PM
Reply
veritas Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,691
Joined: Feb 2010
Reputation: 7

М-да-а, филмът можеше да бъде и по-добър. Ясно се разделя на две части между които няма почти никаква връзка. Първата част е когато Македония се владее от добрите сърби. Тя е направена като итанлински филма, малко неореализъм, малко от по-късните тенденции в италинското кино. Дори музиката наподобява италинската. В тази част доминира лиричната линия - любовта между футболиста и еврейката. Втората част започва с идването на българите. Имах чувството, че започнах да гледам някакъв друг филм. Рязка промяна на стила, който наподобяваше стила на един друг филм, наистина спечелил Оскар. Е да, Спилбърг и "Списъкът на Шиндлер". Във втората част лиричната линия внезапно прекъсва и почти не се появява в останалите епизоди. Започва една директна антибългарска пропаганда, която цели да покаже какви злодеи са българите. И това е направено по един много елементарен и плосък начин. Хепиенда е много лесен, гледали сте американски филми и знаете, че това не се прави по този начин. Именно там е кулминацията на американския филм. Тази част филма изглежда някак си накъсана, като в нея се преплитат различни сюжетни линии, между които няма добра връзка. Сега ми стана ясно, защо този филм не спечели Оскар.


31-03-2013, 09:43 PM
Reply
Kasnakovski Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,223
Joined: Mar 2010
Reputation: 18

Најизмислено е стрелањето 6 Цигани на улица.
Види на 1.01.35
(This post was last modified: 01-04-2013, 11:41 AM by Kasnakovski.)
01-04-2013, 11:41 AM
Reply