Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 0 Vote(s) - 0 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
БЕЛГРАД, НАШ ЗАЕДНИЧКИ ИМЕНИТЕЛ-БЕОГРАД, НАШ ЗАЈЕДНИЧКИ ИМЕНИТЕЉ
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#1


Quote:Šta je ostalo od velike Srbije


Piše: Andrej Nikolaidis

[Image: Skupstina_01_u_583827406.jpg&size=articl...e_by=width]
Photo: Milica Jovanović

Stroj je sklopljen i programiran u Beogradu, odakle se njime i upravlja. Republika Srpska nikada nije bila, niti će to biti, autonomni projekat bosanskih Srba. Ona je dio projekta srpske nacionalističke elite, koja je živa, zdrava, nerazmontirana, na vlasti i više nego operativna – u punom pogonu, dapače. Paralelno sa ideološkim inžinjeringom legitimizacije RS-a, koji je opisao Kazaz, odvija se brutalna delegitimizacija crnogorske nezavisnosti
[Image: Andrej_Nikolaidis_02_a_320_714053907.jpg]
U Verhoevenovom (briljantnom) filmu Starship Troopers postoji scena u kojoj, na tvrdnju učenika da „nasilje nikada nije riješilo ništa“, učitelj odgovara: „Reci to stanovnicima Hirošime i Nagasakija“.

Tako na tvrdnju da Republika Srpska nema budućnost, jer je nastala na genocidu, mora se odgovoriti: recite to američkim Indijancima.

Tim prije što veliko Drugo kojem se zagovornici teze o „moralnoj nemogućnosti“ opstanka Republike Srpske obraćaju, veliko Drugo od kojega očekuju da u ime etičkih principa ukine na-genocidu-utemeljeno (Zapad, dakle) svoju moć duguje, između ostalog, ako ne i prije svega, neprekidnom nizu zločina. Kako je to primijetio još Walter Benjamin, svaki spomenik kulture ujedno je i spomenik barbarstva. Svaka piramida značila je brutalnu eksploataciju hiljada ljudi koji su je zidali. Svaki toranj Pariza podignut je na kostima francuskih vojnika koji su otimali blago potrebno za njihovu izgradnju, kao i onih neprijateljskih, koji su ih u tome pokušali spriječiti. Da li bi španske katedrale bile tako monumentalne a njujorški skyscraperi tako nadrkani da u obje Amerike najprije nije izvršen genocid, potom pljačka, zatim ideološko peglanje i facelifting monstruma, sve dok zločin nije postao konstitutivan, samopodrazumijevajući i, konačno, nedodirljiv?

Civilizacije počivaju na barbarstvu: mir i blagostanje u centru znači pakao za one na periferiji i van granica civilizacije. Otud je civilizacija, sa uređenom državom kao jednim od vrhunskih postignuća, totalna instrumentalizacija hipokrizije. Da ne bih bio pogrešno shvaćen: ja nisam ni za kakav povratak „u prirodno stanje“, nikakvo uspostavljanje „pokidanih veza između čovjeka i prirode“. Samo to ne! Moj problem sa našom civilizacijom je u tome što u njoj ima previše prirode. Republika Srpska, hoću reći, nije nikakva neprirodna tvorevina: nažalost, vrlo je prirodna, kao i način na koji je stvorena. Utoliko je i odvratnija.

Prisjetimo se ovdje kako su lešinari koji su kružili nad truplom Jugoslavije tu državu nazivali neprirodnom tvorevinom. Ona je to i bila. Upravo u tome je i bila njena veličina. Kao što je i veličina komunističkog projekta upravo u tome što je, za razliku od kapitalizma, posve neprirodan.

[Image: drvo_a_801581677.jpg]
Šta bi u BiH slučaju bio istinski civlizacijski iskorak? Očito da globalne, naddržavne i nadnacionalne institucije pravdu pretpostave pragmi, etiku koristi, pa sprovedu ukidanje, ako je potrebno i nasilno, Republike Srpske. Bez brige, slavljenici, to se neće desiti. Tu granicu zapadna civilizacija neće preći. U tom smislu je tačna tvrdnja koju vole ponavljati srpski lideri: da su oni nepriznati i nevoljeni graničari zapada, oni koji civilizaciju brane od divljih hordi sa istoka. Oni, kao i hrvatski desničari, sebe vole nazivati predziđem hrišćanstva. Gotovo da je tako - s tim što se u Republici Srpskoj ne brani hrišćanstvo, nego hipokrizija i zločin kao temelj zapadne civilizacije.

Civilizacijski iskorak bio bi i da je Bole upotrijebio dinamit i puške koje je sakrio u dvorani u kojoj su glavari, duhovnici i umjetnici proslavljali dvadesetogodišnjicu postojanja RS. Da je Bole, recimo, nezadovoljni radnik, koji je shvatio da su nacionalni i vjerski antagonizmi samo maska pod kojom elita skriva temeljni antagonizam svakog društva, onaj klasni. Da je Bole, recimo, rekao: jesam Srbin, ali sam i radnik, stoga ću u zrak dići one koji su me opljačkali – ne bi li to bio civilizacijski iskorak? Bila bi to, još, i poetska pravda.

Ali to je, avaj, razlika između fikcije i stvarnosti: fikcija, naime, za razliku od stvarnosti, ima smisla. Ovako, Boletu će suditi za poetsku pravdu u pokušaju.

Moj prijatelj Enver Kazaz je na e-Novinama objavio izvrstan tekst o ideološkom stroju čiji je zadatak da pripremi teren za buduće proglašenje nezavisnosti Republike Srpske. Njegovom tekstu imam dodati sljedeće: za volanom stroja danas je Dodik, juče je bio Rašo, sutra će biti neko drugi.

Stroj je, međutim, sklopljen i programiran u Beogradu, odakle se njime i upravlja. Republika Srpska nikada nije bila, niti će to biti, autonomni projekat bosanskih Srba. Ona je dio projekta srpske nacionalističke elite, koja je živa, zdrava, nerazmontirana, na vlasti i više nego operativna – u punom pogonu, dapače.

Paralelno sa ideološkim inžinjeringom legitimizacije RS-a, koji je opisao Kazaz, odvija se brutalna delegitimizacija crnogorske nezavisnosti, koja se još od predreferendumskog vremena tretira kao kriminalni projekt kriminalne oligarhije. Pa stoga sa crnogorskom nezavisnošću treba učiniti ono što se i inače čini sa imovinom stečenom kriminalom: oduzeti je.

Smatrati genocid legitimnim načinom za stvaranje jedne države, a istovremeno imati pritužbe na ulogu šverca cigareta u stvaranju druge – to je cinizam impresivnih razmjera. Tim prije što nezavisna Crna Gora nije švercerski ni tajkunski, nego projekat antiratne, prozapadne manjine crnogorskog društva.

Da još jednom ponovim očigledno: delegitimizacija crnogorske nezavisnosti, kao ni legitimizacija nezavisnosti Republike Srpske, nisu mogući bez aktivne i sveobuhvatne uloge Beograda.

U Crnoj Gori je dodatan problem to što Beograd instrumentalizuje pitanje korupcije, a vlast uzvraća igrom na oštrici noža: tako što, da bi izbjegla bolne antikoruptivne akcije, intrumentalizuje imperijalnu politiku Beograda. Zagovornici teze o korupciji negiraju pritisak Beograda, zagovaraju pomirenje sa četnicima, paktiraju sa Amfilohijem, dok zagovornici teze o pritisku Beograda minimiziraju pitanje korupcije. Kao i obično, nije ili-ili, nego i-i: naravno da je problem korupcija i naravno da Beograd destabilizuje. Kada bi Podgorica smanjila pljačku i pohapsila tajkunsku đubrad, pritisak Beograda time ne bi postao slabiji, ali bi svakako bio manje efikasan.

Budući da, sa jedne strane, u Njujorku Balkana, stoji jasan, precizan projekat i odlučnost, a sa druge, i u Crnoj Gori i i Bosni, konfuzija, korupcija i slabost elita, sva je prilika da će se pokazati da Dobrica Ćosić, opet, nije bio u pravu: Srbi bi ovoga puta u miru mogli dobiti ono što su izgubili u ratu.
20-01-2012, 02:22 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#2

Quote:Dodikova proslava zločinačkih namjera

Genocid kao povijesna nužnost

Piše: Enver Kazaz
[Image: dodik_srpska_u_947631294.jpg&size=articl...e_by=width]

Činjenica da je odabran 9. januar 1992. godine kao dan nastanka Republike Srpske, a ne npr. datum potpisa Dejtonskog sporazuma kojim je ovaj entitet dobio međunarodnu političku verifikaciju, dodatno pojačava poimanje ratnih zločina i genocida kao prihvatljivih političkih činjenica. Dodikova ceremonija obilježavanja dvadesetogodišnjice, njen medijski sjaj i moralna bijeda, potvrđuju činjenicu da je genocid njegovom negacijom moguće učiniti legitimnim političkim činom i od laži sazdati sistem nacionalnih istina

Photo: domaljevac.com
[Image: Kazaz_01_a_320_828093840.jpg]
„Samostalna Srpska u okviru BiH“ uzviknuo je Dodik na obilježavanju dvadesetogodišnjice Karadžićevog čeda i time postavio novi cilj srpske politike u BiH. Kao i obično, sarajevska politička scena i međunarodni krugovi u Dodikovom orgazmičkom uzviku vide tek puku govornu figuru a ne praktičnu politiku, nesposobni za iole ozbiljniju analizu svih poteza kojima je on podržavio Republiku Srpsku od pada Aprilskog paketa 2006. godine.

Do tada je srpska politika u BiH ili bila u defanzivi (neposredno postratni Karadžić i njegova zločinačka klika), ili je morala biti kooperativna zboga različitih razloga (Šarović, Poplašen), ili je vođena kao ozbiljna konstruktivna politika (Dragan Čavić). Od tada je pod Dodikom republičkosrpska politika sve više i više postajala secesionistička, da bi se na koncu ispostavilo kako je njen stvarni cilj – načiniti od srpskog entiteta državu u sastavu BiH, potom je u nekoj dalekoj budućnosti i pri povoljnim političkim okolnostima ujedinti sa „maticom“ Srbijom.

Dvadesetogodišnjica postojanja Karadžićevog čeda nije mali historijski period u nemirnoj historiji na Balkanu na kojem je predah između ratova u zadnjem vijeku trajao svega deseteljeće ili dva duže nego što ono postoji. Zbog toga griješe svi oni koji, uljuljkani bosanskohercegovačkim pseudopatriotizmom Lagumudžijnog ili Silajdžićevog tipa, olako negiraju tih dvadeset godina i proriču brzi nestanak Republike Srpske. Pogotovo ako se ima u vidu da je od rata naovamo iz potpune političke defanzive, iz osjećaja poraza u Daytonu, srpska politika u BiH prešla u veoma ofanzivnu, čak bi se moglo reći, bez obzira na svu gorčinu koju to izaziva, u pobjedničku politiku.

Ako je republičkosrpska politika odmah iza rata odbacivala Dejton kao sporazum kojim nisu ostvareni njeni ratni ciljevi, danas se ona, kako često ističe Milorad Dodik, negator srebreničkog genocida i ne samo zbog toga Karadžićev ideološki zombi, poziva na slovo Dejtona, videći koliko šansi joj ono nudi da ratne ciljeve ostvari u miru. Nadalje, dvadeset godina postojanja nečega što sanja da postane državom dovoljno je dug period za razvijanje svih vrsta identifikacija s njim te za uspostavljanje izrazito jakog republičkosrpskog patriotizma. To je danas, bez sumnje, najjači patriotski osjećaj u BiH, daleko jači i među bosanskim Srbima i apsolutno prihvaćeniji od onog bosanskog među Bošnjacima. Istodobno s tim, bosanskosrpsko identifikacijsko polje napunjeno je jakim simboličkim sadržajima koji gotovo stoprocentno privlače bosanske Srbe da se identificiraju sa Republikom Srpskom kao svojom domovinom. Imajući u vidu snagu te identifikacije, slobodno se može reći da je Karadžićevo čedo danas u smislu simboličkog kapitala na kojem postoji ispunjenije nego Bosna i Hercegovina, bez obzira na pseudopatriotske mantre o njenom hiljadugodišnjem državnom kontinuitetu i isto toliko dugoj običajnoj multikulturalnosti.

A to znači da se republičkosrpska politika potrudila da na osnovama rata konstruira nove simboličke vrijednosti, bez obzira na činjenicu što su u ime Republike Srpske i bosanskih Srba počinjeni najstravičniji zločini i pred međunarodnim sudom potvrđeni genocid u Srebrenici.

Na osnovu čega i kako je to uspjela republičkosrpska politička elita? Kako je uspjela masovne zločine i genocid učiniti kolektivno prihvatljivim, legitmirati ih u političkom polju, a potom izimaginirati nove simboličke vrijednosti koje Karadažićevom čedu trebaju omogućiti trajnost, odnosno budućnost? Odgovor na ta pitanja je nevjerovatno jednostavan.

[Image: dodik1_320a_868328526.jpg]
Veliki nacionalni vođa: Milorad Dodik
Photo: kurir-info.rs

Naime, sve dok je na vlasti u Srpskoj bio SDS kao partija koja je nosila hipoteku ratnih zločina i genocida, republičkosrpska politika je morala biti odbranaška i defanzivna. Onog trenutka kada je na vlast došao Dodik i njegov SNSD kao tobožnja opozicija ratnoj politici, hipoteka ratnih zločina mogla je biti skinuta sa institucija Karadžićevog čeda. Isto tako i krivica i odgovornost za ratne zločine mogla je preći sa tih inistitucija u domen individualne, što je mantra koja danas vlada u sve tri etničke javnosti u BiH. Dakle, onog časa kad su krivica i odgovornost za ratne zločine skinuti sa političkih i ideoloških subjekta koji su vodili rat, te sa institucija sistema koje su činile ratne zločine i izvele genocid, Dodikova politička elita mogla je stvarati novi nacionalni politički moral, političku kulturu i nove mitocentrične političke vrijednosti.

Jednostavno rečeno, krivica i odgovornost za ratne zločine je na paljanskoj političkoj eliti, kako govori Milorad Dodik, a ne na vojsci i policiji entiteta čiji je on predsjednik. Krivi su, po njemu, Karadžić, Mladić, Plavišćka, Koljević i drugi zločinci lično, ne i institucije koje su oni vodili. Srpska je tako postala potpuno nevina. Svaka njena institucija očišćena je od moralne i političke krivice i odgovornosti za najstravičnije ratne zločine. Drugim riječima, Karadžićev ideološki zombi demonizirao je pred bosanskim Srbima svog ideološkog prethodnika, kako bi zauzeo njegovo mjesto velikog nacionalnog vođe. On je tim gestom sprao moralnu odgovornost i grižnju savjesti sa javnog prostora Republike Srpske i ponudio najlicemjerniju gestu kao najvišu moralnu vrijednost. Na toj osnovi Dodik i njegova nacionalistička bulumenta izveli su najgori oblik negacije i političke legitimacije ratnih zaločina i genocida, anestezirajući javni prostor od svake odgovornosti za njih.

U takvom moralno anesteziranom javnom prostoru bilo je lako uspostaviti parolu o dobrim i lošim momcima na koju se, kao potpunu negaciju ratnih zločina, Karadžićev ideološki zombi veoma često poziva. Naime, insistirajući na toj paroli, Dodik veoma vješto igra na kartu kojom bosanskim Srbima poručuje da im druge nacije u BiH, prije svega Bošnjaci, neargumentirano pripisuju nacionalnu odgovornost za ratne zločine i genocid, a onda im kaže da nisu oni krivi, nego Karadžić i njegovi zločinci, te da oni, Srbi, nisu loši momci iz holivudskih filmova, nego narod ponosan na svoju veliku istoriju, vjeru, tradiciju, narod slavan i pošten, čak stalna historijska žrtva drugih, te zbog toga s tim drugima ne trebaju zajedno živjeti.

Na taj način potpuno je obrnuta slika stravičnog bosanskog rata u kojem su pripadnici Vojske Republike Srpske, te njene policije, ohrabreni Karadžićevom zločinačkom ideologijom, vršili urbicid, masovna silovanja, pokolje, otvarali koncentracione logore, a onda u julu 1995. godine izvršili geoncid u Srebrenici. Negacija krivice i odgovornosti za ta djela učinila je Karadžićevo čedo općeprihvaćenim unutar bosanskosrpskog nacionalnog korpusa. Genocidna tvorevina, kako je kvalificiraju mnogi, nije prema Dodikovom tumačenju rata nastala iz duha genocida, nego je rezultat vjekovnih bosanskosrpkih težnji.

A to znači da je za šesnaest godina od rata, te svega pet-šest od pada Aprilskog paketa, javni prostor u Karadžistanu prihvatio Dodikovu političku laž kao temeljnu historijsku istinu, čak kao istinu kolektivne egzistencije. Onako kako je Karadžić ideološkim manevrima izveo lobotomiju bosanskosrpskog javnog prostora, demonizirajući partizanski i uzdižući četnički pokret, isto tako je Dodik lobotomirao republičkosrpski javni prostor demonizirajući druge nacije u BiH, a nudeći bosanskim Srbima sliku o sebi kao narodu koji je u odbrambeno-otadžbinskom ratu ostvario svoje vjekovne težnje o srpskoj državi u BiH.

Međutim, to nisu jedina jaka simbolička mjesta u konstruktu dodikovskog društvenog pamćenja zadnjeg bosanskog rata. Gebelsovski ponavljajući laž da u Srebrenci nije počinjen genocid, Dodik se nametnuo bosanskim Srbima kao novi veliki nacionalni borac za nacionalnu istinu. Uz to, igrajući na kartu seljačke drčnosti i kafanskih manira, on se ciljano dodvoravao najprimitivnijem obliku populizma i patrijarhalnog mačizma, lično otjelotvorujući kolektivnu predstavu o sebi kao drčnom Srbinu i Krajišniku koji u brk može skresati svakome srpsku istinu o ratu i Srbima u njemu. Tako kreirana javna predstava o Dodiku, uz izrazitu nepismenost, psovke, bahatost i primitvni jezik kojim Karadžićev ideološki zombi začinjava svoje javne nastupe, proizvela je sliku u masama da, eto, naš običan čovjek, Srbenda sa dna kace, može uspješno voditi državu. Dodik je, dakle, sebe iskreirao kao potpuno ostvarenje slike prostačine na mjestu nacionalnog vođe. Znajući da je svaki oblik intelektualizma stran populističkom ukusu, on je refleksom lukavog političkog hohštaplera negacijom srebreničkog geoncioda poručio bosanskim Srbima da ni oni, a ni Srpska ni na koji način, ni u snu, a pogotovu na javi ne mogu biti odgovorni za taj geoncid.

[Image: Mladic_Sumska_02_u_528665977.jpg]
Mladi za Mladića: Budućnost Šumske
Photo: Stock

Istodobno s tim, u javnom prostoru Srpske rekreiran je politički i historiografski mit Jasenovca, Jadovna i drugih mjesta srpskog stradanja u Drugom svjetskom ratu, ali i u čitavoj nacionalnoj prošlosti, uz izrazitu osmanofobiju i mit o konvertitskoj krivnji Bošnjaka, te o Bošnjacima kao, kako je rekla Biljana Plavšić, srpskom genetskom otpadu.

Na taj način, bosanski stravični rat protumačen je ne kao proizvod ideološkog bestijarija krvožednih političkih elita, nego kao povijesna nužnost u kojoj su bosanski i svi Srbi s njima skupa morali da brane goli život od tobožnje povijesno dokazane genocidnosti drugih nacija, prije svega hrvatske. Rat kao povijesna nužnost postao je tako u dodikovskom, novom republičkosrpskom društvenom pamćenju najprije odbrambeno-otadžbinskim, a onda i oslobodilačkim.

Tako kreirana interpretacija rata dodatno je ojačana gradnjom čitavog niza spomenika i komemorativnim ritualima posvećenim bilo srpskim ratnim herojima, bilo žrtvama. Na toj osnovi u Srpskoj je stvorena čitava mitocentrična narativna infrastruktura koja je kapilarno prožela javni prostor, a dodatno je ovjerna od strane religijskih institucija. Pravoslavna crkva, te ćosić-noginski tip književnosti, ali i nacionalistička historiografija ekmečićevskog modela te druge vrste društvenih ideološki funkcionaliziranih znanosti, uz Kusturicu kao izrazito jaki amblematski znak prema kojem Bošnjaci mogu steći dostojanstvo jedino vraćanjem u pradjedovsku vjeru - postali su instrumentima za konstrukt nove republičkosrpske interpretacije zadnjeg rata u BiH i svih stravičnih zločina počinjenih u njemu, sa srebreničkim geonocidom kao njihovim vrhuncem.

Istodobno s tim, Dodik i njegova vlastodržačka elita su instrumentalizirali gotovo sve medije u Karadžistanu i preko njih nametnuli javnom prostoru fobiju od mogućeg nestanka Republike Srpske. Na taj način obnovljeni su mitovi o svesvjetskoj, prije svega islamskoj i vatikanskoj zavjeri protiv Srba, a jedini prijatelji srpskog entiteta u BiH su pravoslavni narodi, braća po vjeri, prije svih Rusi i Grci, a uz njih i Izrael, kao država koja simbolički nasljeđuje genocid nad Jevrejima iz Drugog svjetskog rata. Dodikova intrepretacija rata i nov koncept društvenog pamćenja u Republici Srpskoj oslanjaju se uz to i na panpravoslavnu fantazmu, utemeljujući religiju kao izvor ne samo nacionalnog nego i geopolitičkog pravoslavnog identiteta. Panreligijske fantazme sama su bit sva tri etnička nacionalizma u BiH, a na prostoru Karadžistana uz političke njih izrazito jako zastupaju i religijske elite.

[Image: Mladic_Karadzic_u_h_325020779.jpg]
Očevi entiteta: Mladić & Karadžić, kreatori
Photo: Stock

Zato je Karadžistan teokratsko društvo po svemu, te teokratska država koja ima svog sveca zaštitnika i svoju krsnu slavu, u kojoj svaka institucija sve do razine seoskih osnovnih škola ima svoga posebnog sveca zaštitnika i svoju krsnu slavu. Dodikovska panpravoslavna fantazma preko svetosavskog mita otjelovoruje se i kao iskonska težnja bosanskih Srba za ostvarenjem pravoslavnog bratstva na globalnom političkom planu, a ne isključivo kao u Ćosić-Milošević-Karadžićevoj ideologiji težnja za duhovnim i političkim jedinstvom Srba, odnosno srpski državotvorni mit.

Zato je Karadžićevom ideološkom zombiju i nasušno potreban bio orden predsjednika Putina, panpravoslavnog svesvjetskog vođe, baš koliko mu je nužno bilo da u povodu dvadestogodišnjice odlikuje ordenom Republike Srpske mitrpolita dabrobosanskog Nikolaja, te sve i jednog episkopa, a uz njih Borisa Tadića kao novog svesrpskog nacionalnog lidera, potom svakog predsjednika Republike Srpske, izuzimajući predsjednicu, rasističku genetičarku Biljanu Plavšić, kojoj je posvećen poseban prostor na Dodikoviziji, tj. javnom televizijskom servisu Karadžistana. Zato je i obilježavanje dvadesetogodišnjce Karadžistana i njegove krsne slave otpočelo svetom arhijerejskom litrugijom koju je predvodio svesrpski patrijarh Irinej uz obred osveštenja slavskog žita i lomljenje slavskog kolača. Time je nacionalnoj masi poslana poruka da je Kardžistan sveta činjenica, te da je Bog u Dodikovom političkom mandatu potpuno na strani Srba. Ili, kako je to svojedobno, pred sami početak rata u BiH za vrijeme zasjedanja Skupštine ove nesretne zemlje rekao Karadžić: „U ovom mandatu i Bog je Srbin“, prijeteći pritom da u Bosni neće ostati živo ni jedno muslimansko uho.

Dodik nije Karadžićev ideološki zombi jedino zbog toga što negira genocid u Srebrenici, kao najveće zločinačko djelo prvog predsjednika Republike Srpske i njenog političkog oca, nego i zato što koristi sve instrumente Karadžićeve ideologije prekodirajući u izvjesnoj mjeri njene temeljne narative.

Dodik, ili drug Mića, kako ga je svojedobno od milja nazivao Zlatko Lagmudžija, nije ništa drugo do mirnodposki Karadžić. Budući da je sazdana od prekodiranih Karadžićevih narativa, njegova ideologija je najrigidniji nacionalizam. Baš zbog toga Republika Srpska je pod Dodikom namjesto emancipacije od karadžićizma, rekaradžićizirana, dodatno militarizirana, do kraja srbizirana i pravoslavizirana, postajući tamnicom za druge etnije u njoj, koje su tokom rata pod Karadžićem etnički oćišćene sa njenog teritorija, a pod Dodikom politički potpuno marginalizirane, u javnom prostoru stigmatizirane i do kraja ponižene. Istodobno s tim, Dodik nije samo Karadžićev nasljednik na mjestu nacionalnog vođe, on je po svemu i njegov nasljednik u totalitarnom obrascu vladanja a i u beskrajnoj žeđi za ličnim bogaćenjem. Pragamtični liderokrat kojemu je nacionalizam istodobno i politička misija, i sredstvo za totalitaristički obrazac vladanja, ali i izvor ličnog bogaćenja, on i može izjaviti na svečanoj akademiji u povodu dvadesetogodišnjice da je u Republiku Srpsku „ugrađena naša (srpska) borba protiv tiranije i zla, protiv fašizma i nacizma“. Elem, masovni zločini, urbicid, silovanja, etničko čišćenje, konclogori kakvi su bili npr. Keraterm i Manjača, genocid u Srebrenici, sve je to izraz, prema zombiranom ideološkom Karadžiću, „borbe protiv fašizma i nacizma“.

Ako je Karadžićeva Republika Srpska u ratu nastajala na genocidu, ratnim zločinima i etničkom čišćenju od nesrba, Dodikova nastaje iz duha najgore laži koja se prihvata kao bezuslovna istina. Ovjerenu arhijerejskom svetom liturgijom, osvještenjem slavskog žita i lomljenjem slavskog kolača, tu su laž religijski moćnici pokušali vjerskim ritualom učiniti i svetom nacionalnom istinom. Baš kao što su tokom rata osvještavali oružje kojim su počinjeni ratni zločini, odnosno vatrenim govorima huškali vojnike i policajce da se svojski potrude oko ratnih zločina i genocida.

Činjenica da je odabran 9. januar 1992. godine kao dan nastanka Republike Srpske, a ne npr. datum potpisa Dejtonskog sporazuma kojim je ovaj entitet dobio međunarodnu političku verifikaciju, dodatno pojačava poimanje ratnih zločina i genocida kao prihvatljivih političkih činjenica. Dodikova ceremonija obilježavanja dvadesetogodišnjice, njen medijski sjaj i moralna bijeda, potvrđuju činjenicu da je genocid njegovom negacijom moguće učiniti legitimnim političkim činom i od laži sazdati sistem nacionalnih istina. Međutim, nastao iz duha genocida i političke laži, Karadžistan je stekao međunarodnu političku legitimaciju u Dejtonu. A Dejtonski sporazum kao međunarodni mirovni ugvor daje Republici Srpskoj karakter političke trajnosti, u istoj onoj mjeri u kojoj koči Bosnu i Hercegovinu da se konstituše kao multietnička demokratska država nakon stravičnog rata. Tako je taj sporazum jednu genocidnu tvorevinu legitimirao u međunarodnom političkom kontekstu i kreirao BiH kao invalidnu zemlju koja nema šansi ni da umre, ali ni da ozdravi. U tom invalidnom stanju ona može egzistirati onoliko dugo koliko je međunarodno politička moć spremna da je održava na životu u stanju neprestane kome.

P.S. Činjenica da je Dodikovoj ceremoniji prisustvovao Dragan Čović, predsjednik HDZ-a sa svojom političkom svitom, dokazuje da nije samo Radovan Karadžić sposoban za ideološko zombiranje u Dodika, nego da istu moć imaju u ideološkom nasljeđivanju Mate Boban i Dragan Čović. Čović kao zombirani Boban jedna je od najvećih poruga u politici kao povijesti općeg beščašća, baš kao što je Emir Kusturica svojom izjavom da Republika Srpska dobro stoji Ivi Andriću dokaz koliko zlo može biti banalno.
20-01-2012, 02:50 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#3

Quote:zvali i ambasadora


Srbija poslala protestnu notu zbog teksta Andreja Nikolaidisa

Članovi beogradskog Foruma pisaca su se javno suprotstavili hajci na Andreja Nikolaidisa, koju vode “zvaničnici iz Republike Srpske, podgorički Dan i beogradska Politika”
Srbija poslala protestnu notu zbog teksta Andreja Nikolaidisa Uvecaj!
Novi slučaj Nikolaidis (Foto: Boris Pejović)

Vlada Srbije uputila je u utorak protestnu notu Ministarstvu vanjskih poslova povodom autorskog teksta savjetnika predsjednika parlamenta, pisca Andreja Nikolaidisa, saznaju “Vijesti” u Vladi.

Iako to nije diplomatska praksa, srpsko ministarstvo spoljnih poslova je gotovo istovremeno pozvalo crnogorskog ambasadora Igora Jovovića da dođe u sjedište MSP-a, gdje su mu usmeno izrazili protest zbog Nikolaidisovih stavova.

I Zapad nastao na genocidu

Tekst “Šta je ostalo od velike Srbije” objavljen je 11. januara na beogradskom portalu e-novine.

Nikolaidis je izjavio da je meta srpske obavještajne mrežeNikolaidis je pisao o nastanku država na genocidu, tekovini koju zapadne demokratije brane, između ostalog i kroz odnos prema Republici Srpskoj.

Nikolaidis u tom kontekstu piše da je Republika Srpska “prirodna” tvorevina u civilizaciji koja je nastala na varvarstvu, pa rezonuje da bi civilizacijski potez bio upravo ugasiti Republiku Srpsku, makar i nasilno.

Bole i poetska pravda

U citatu koji je izazvao buru u srpskim tabloidima, ali zavrijedio i naslovnicu “Politike”, Nikolaidis koristi vijest o navodnoj pripremi atentata na godišnjicu Republike Srpske - kada je pronađeno oružje radnika sportske sale Božidara Stanisavljevića Boleta.

“Civilizacijski iskorak bio bi i da je Bole upotrijebio dinamit i puške koje je sakrio u dvorani u kojoj su glavari, duhovnici i umjetnici proslavljali dvadesetogodišnjicu postojanja RS. Da je Bole, recimo, nezadovoljni radnik, koji je shvatio da su nacionalni i vjerski antagonizmi samo maska pod kojom elita skriva temeljni antagonizam svakog društva, onaj klasni. Da je Bole, recimo, rekao: jesam Srbin, ali sam i radnik, stoga ću u zrak dići one koji su me opljačkali – ne bi li to bio civilizacijski iskorak? Bila bi to, još, i poetska pravda”.

Na rođendanu RS u banjalučkoj sali "Borik" bio je srpski politički vrh, na čelu sa predsjednikom Srbije Borisom Tadićem.

Meta Krivokapić?

Zbog Nikolaidisovog teksta, koji je dobio i CG izdanje nakon što je objavljen u BiH, protestovao je poslanik Pokreta za promjene Koča Pavlović i Nova srpska demokratija. Oni traže da predsjednik parlamenta Ranko Krivokapić pisca razriješi funkcije.

Krivokapić se još nije izjašnjavao povodom teksta svog savjetnika za kulturu i slobodnu javnost, koji tvrdi da oni koji ne priznaju genocid u BiH žele da se prikažu kao žrtve.

Predsjednik Republike Srpske Milorad Dodik, s druge strane, kazao je da prizivanje upotrebe oružja koje se pominje u tekstu “dovoljno govori i o onome koga Nikolaidis savjetuje i predstavlja.”

Nikolaidis kaže da je meta srpske obavještajne i medijske mreže, baš kao i predsjedik Skupštine Ranko Krivokapić.

Pisci uz pisca

Članovi beogradskog Foruma pisaca su se javno suprotstavili hajci na Andreja Nikolaidisa, koju vode “zvaničnici iz Republike Srpske, podgorički Dan i beogradska Politika”.

Forum pisaca navodi da su reakcije na Nikolaidisov tekst jasno pokazale da “srpska politička elita nije odustala od svojih hegemonističkih namjera prema Crnoj Gori”.

“Pozivamo da se odmah obustavi ova fatva i poziv na linč koju su Politika i drugi mediji objavili, i da se u cjelosti na uvid javnosti pruži sporni Nikolaidisov tekst kako bi se vidio njegov pun sadržaj i na taj način dozvolilo svim zainteresovanim da formiraju jasan stav o onome što je Andrej Nikolaidis iznio u članku".

"To je osnovno ljudsko i demokratsko pravo koje se Andreju Nikolaidisu ovakvim ponašanjem medija ukida, čime se on unaprijed proglašava krivim”, navodi se u reagovanju.

Među potpisnicima reagovanja su književnici Filip David i Vladimir Arsenijević, kao i Borka Pavićević, Ibrahim Hadžić, Laslo Vegel, Saša Ćirić i Mileta Prodanović.
(This post was last modified: 20-01-2012, 02:55 AM by ЈорданПетровски.)
20-01-2012, 02:54 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#4


Quote:Diplomatska farsa

Balkanski špijuni motre Nikolaidisa
Piše: Draško Đuranović


[Image: Izdaja_01_u_559442499.jpg&size=article_l...e_by=width]

Photo: Katerina Velaora

Tekst Andreja Nikolaidisa strgao je na brzinu navučenu demokratsku masku sa lica zvaničnog Beograda, ali i beogradskih ispostava u Crnoj Gori. Nije ovdje riječ o pogrešnom čitanju teksta, ideološkom ili nacionalnom sljepilu nego o programskom pokušaju revizije istorije. Cilj propagandne akcije je širenje nove istorijske istine: Andrej Nikolaidis je terorista; Crna Gora je fašistička tvorevina; Srebrenica je bila kamp za rekreaciju; Radovan Karadžić i Ratko Mladić su u Hagu na ljetovanju...

Njegova svetost patrijarh ne obraća previše pažnje na to, rečeno je redakciji dnevnog lista Blic u Patrijaršiji Srpske pravoslavne crkve u Beogradu.

Pa, dobro je: Andrej Nikolaidis neće postati balkanski Salman Ruždi; nakon oštre reakcije zvaničnog Beograda, zvanična crkva u Srbiji, po svemu sudeći, neće bacati kletvu na pisca kao što su svojevremeno ajatolasi u Teheranu bacili fatvu na autora Satanskih stihova.

[Image: Watching_01_t_281109913.jpg]
PHOTO: wordpress.com

Fatve za sada nema, ali se državni i regionalni problem svim sredstvima - pokušava napraviti. U utorak popodne Ambasada Republike Srbije uručila je Ministarstvu vanjskih poslova Crne Gore diplomatsku notu kojom se izražava “oštar protest povodom krajnje neprihvatljivih stavova Andreja Nikolaidisa, savetnika Predsednika Skupštine Crne Gore”. Istovremeno, crnogorski ambasador u Beogradu Igor Jovović hitno je pozvan na razgovor zbog teksta koji, kako tvrde u Beogradu, “ohrabruje politički ekstremizam i upotrebu nasilja prema zvaničnicima Republike Srbije".

Drugi put za nepunih šest godina crnogorske nezavisnosti Beograd je javno diplomatski protestvovao: prvo je oktobra 2008. godine - kada je Crna Gora priznala Kosovo – bukvalno protjerana je ambasadorka Anka Vojvodić; sada se, januara 2012. godine, državna galama digla protiv Andreja Nikolaidisa, nakon teksta inspirisanog, između ostalog, dvadesetogodišnjicom postojanja entiteta BiH - Republike Srpske.

Logika pogrešnog čitanja: Je li moguće da crnogorski pisac - dobitnik balkanskih i evropskih nagrada te savjetnik za kulturu i medije Ranka Krivokapića - “ohrabruje politički ekstremizam i poziva na nasilje prema zvaničnicima Republike Srbije”, kako to tvrdi zvanični Beograd? Andrej Nikolaidis, glasnogovornik terorizma; čovjek koga – kako to sugeriše novinarka Glasa Srpske Sandra Miletić – treba amputirati kao što su Amerikanci Bin Ladena amputirali!?

U glavama nacionalista (Crnogorca, Srba, Hrvata, Bošnjaka, sasvim je svejedno) strah za vlastiti nacion često zamagli pogled, iskrivi vizuru. Takvim se balkanskim Čvorovićima uvijek neki nesrećni dijabetičar priviđa kao teški narkoman; domaće dežurne patriote vide neprijatelje države i nacije iza svakog ćoška. Zato se i mogu razumjeti oni prvi, ishitreni, izlivi mržnje neznavenih, amaterskih patriotskih akcijaša. Dakako, svima i ne paše stil Nikolaidisovog pisanja, niti piščeve metafore; takvima se svakako naježila koža…

No, čak i ljudima skromnog obrazovanja jasno je da u tekstu Šminkanje političkog monstruma crnogorskog pisca nema poziva na nasilje, zagovaranja terorizma, niti prijetnje Republici Srpskoj. Riječ o britkoj kritici cinične realnosti međunarodne politike, u Evropi i na Balkanu; o međunarodnom oprostu zločina: predsjednik Republike Srpske Radovan Karadžić je u Hagu, ratni komandant Republike Srpske Ratko Mladić je u Hagu a srpski predsjednik Boris Tadić dobija – lentu njihove državne tvorevine. Logično, zar ne?

[Image: Avso_18_u_309883516.jpg]
Uvek Rašo, nikad Andrej: Tipični srpski protest, vežba za mozak
Photo: Stock

Zato, da se ne lažemo, ovdje nije riječ o pogrešnom čitanju jednog teksta. Analiza tajminga reakcija i sadržina diplomatske note Beograda govori da je za svega šest dana od pojavljivanja teksta smišljena prava politička akcija. Crtanje političke mete na čelu Andreja Nikolaidisa; pokušaji da mu se za ruku zakači žuta traka vrlo je proračunata igra zamjene teza.



Crnogorski “balkanski špijuni”: Krenimo od tajminga reakcije Beograda. Tekst se pod naslovom Šta je ostalo od Velike Srbije prvo pojavio na e-Novinama, portalu Petra Lukovića. Bez reakcija. Sljedećeg dana, isti tekst istog autora osvanuo je na sarajevskom portalu Žurnal.info. Opet šutnja.

Tek kada je tekst, redakcijski opremljen i naslovljen Šminkanje političkog monstruma objavljen na Portalu Analitika, zatalasale su se ispostave Beograda u Crnoj Gori, reagovala je srpska Sparta. Dojučerašnji zagovornici ideje krvi i tla, okoreli nacionalisti koje i dan-danas obučava jedan Tadićev savjetnik iz Beograda odjednom su počeli da tragaju i istražuju lik i djelo Krivokapićevog savjetnika, tobože istražujući korijene novokomponovanog crnogorskog fašizma.

Ništa se ne dešava slučajno: matična država (čitaj: Vlada u Beogradu) je procijenila da bi hajka na Nikolaidisa – odnosno na državu Crnu Goru - mogla da bude politički profitabilna, možda čak i međunarodno korisna. Zato su ovdašnji izvršioci radova brzo reagovali da – napadima na Nikolaidisa – zarade udarničke patriotske značke.

Najzanimljivija je, ipak, protestna diplomatska nota Beograda. Materijal koji je diplomatski kurir dostavio crnogorskom Ministarstvu vanjskih poslova je - izvod iz brižljivo pripemanog dosijea Andreja Nikolaidisa u kojem su tekstovi, ne samo aktuelni sa Portala Analitika ili e-novina, nego i raniji iz Pobjede 2009. godine ili Žurnala 2010. Ispostavilo se da beogradske službe prate Nikolaidisa još od 2003. godine, još od objavljivanja romana Mimesis čiji su djelovi - dio dodatnog materijala diplomatske note! (vidi sliku - Mimesis i drugi skandali)

Revizija istorije: To je krunski dokaz da problem nije u jednom Nikolaidsiovom tekstu, niti u jednom pasusu o Boletu.

[Image: Mile_old_03_a_320_274280434.jpg]
Ne čitaju crnogorske pisce: Biljana i Mile, zaljubljeni par
Photo: Saša Stanković

Nikolaidis je ukazao na banalnost međunarodne pravde i jedne istorijske istine: entitet Republika Srpska nije nastao tek političkim izjašnjavanjem na Karadžićevom i Plavšićkinom referendumu nego i na etničkom čišćenju neSrba – na zločinima u Srebrenici i drugim mjestima gdje je izvođena javno proklamovana politika humanog preseljenja. Osim te istorijske istine, pisac je ukazao na još jednu, aktuelnu, istinu: zvanični Beograd na žalost nije napravio otklon od tog dijela nasljeđa.



Naprotiv: ovonedjeljna diplomatska nota Beograda je, u stvari, najbolja potvrda da je beogradski imperijalni projekat živ. Uostalom, ako Beograd priznaje međunarodni integritet Bosne i Hercegovine, zašto Vlada Srbije diplomatski reaguje na kritiku dijela druge države?

Prosto: Zato što je to dio sopstvenog dvorišta unutar projekta Velike Srbije. Uostalom, i danas zvanična politika Srbije glasi: Crnogorci, baš kao i Makedonci i Muslimani, postoje tek od Drugog svjetskog rata. Nije šala, pogledajte zvaničan sajt Ambasade Republike Srbije u Podgorici. "U drugoj Jugoslaviji, pored starih, proglašeni su novi narodi (makedonski, crnogorski, pa čak i muslimanski)..." – tako piše u istoriji srpskog naroda nakon Drugog svjetskog rata. Crnogorci, izmišljena nacija komunizma, zvuči tako radikalno? Ne - to je dio važeće, državne istine.

U tome je suština teksta Andreja Nikolaidisa - on je razotkrivanje; prosto je strgao na brzinu navučenu demokratsku masku sa lica zvaničnog Beograda ali i beogradskih ispostava u Crnoj Gori. Jer, ponovimo: ovdje se ne radi o pogrešnom čitanju teksta, ideološkom ili nacionalnom sljepilu nego o programskom pokušaju revizije istorije. Cilj aktuelne propagandne akcije – koja se sprovodi uz podršku patriotskih srpskih medija - je širenje nove istorijske istine: Andrej Nikolaidis je terorista; Srebrenica je bila kamp za rekreaciju; Radovan Karadžić i Ratko Mladić su u Hagu na ljetovanju...

Ko drukčije kaže – kleveće, laže.
20-01-2012, 03:03 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#5



Војната во Македонија не беше АВТОНОМЕН ПРОЕКТ на Албанците од Македонија.
Една паралела, паралела која и денеска е многу актуелна:


Quote:"Stroj je sklopljen i programiran u Beogradu, odakle se njime i upravlja.
-Republika Srpska nikada nije bila, niti će to biti, autonomni projekat bosanskih Srba. Ona je dio projekta srpske nacionalističke elite, koja je živa, zdrava, nerazmontirana, na vlasti i više nego operativna – u punom pogonu, dapače."


Затоа е големо прашање чии интерес беше и е, досиеата: МАМА, ВУЈКО, ИБАР, да се прогласат за фалификат.


21-01-2012, 02:00 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#6


Quote:"Budući da, sa jedne strane, u Njujorku Balkana, stoji jasan, precizan projekat i odlučnost, a sa druge, i u Crnoj Gori i Bosni ( Македонија* ), konfuzija, korupcija i slabost elita, sva je prilika da će se pokazati da Dobrica Ćosić, opet, nije bio u pravu: Srbi bi ovoga puta u miru mogli dobiti ono što su izgubili u ratu."

*Македонија јас ја додадов.



Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.
21-01-2012, 02:10 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#7


Quote:Мајер: Балканот се помалку важен за САД

21.01.2012

Американскиот експерт за Балканот Стивен Мајер во интервју за српскиот весник Новости смета дека конечната мапа со границите на Балканот не е нацртана и оти во случајот Косово, Западот мора да го прифати тоа решение кое заеднички ќе го постигнат Белград и Приштина. Косово, како што наведува Мајер, станал замрзнат конфликт и затоа „ниту Белград, ниту Приштина не можат натаму“. Балканот, според неговите оценки, им бил се помалку важен на Соединетите држави. На прашањето каде уште на Балканот е можно прекројување на границите, Мајер ја спомнува Македонија, а пред се Босна и Херцеговина која, како што вели, преживува само поради постојаниот притисок од Запад.
21-01-2012, 02:29 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#8


[Image: ugeriririririririri4.jpg]



Quote:SMENJEN upravnik NARODNE BIBLIOTEKE - VLADA JUČE KASNO PO PODNE RAZREŠILA ČOVEKA KOJI JE PODRŽAO ATENTAT NA DRŽAVNI VRH


Vlada sačuvala obraz države: SMENJEN UGRIČIĆ

Nije prošlo - Resorni ministar kulture Predrag Marković hteo samo da ukori i opomene Sretena Ugričića. Šokirani članovi Vlade posle toga održali hitnu telefonsku sednicu i doneli odluku o smeni
Neuspeo pokušaj .... Ministar kulture Marković i bivši upravnik Ugričić

Vlada Srbije smenila je juče na telefonskoj sednici Sretena Ugričića sa mesta upravnika Narodne biblioteke Srbije zbog skandaloznog potpisivanja podrške Andreju Nikolaidisu, savetniku predsednika Skupštine Crne Gore, koji je napisao da bi „aktiviranje eksploziva u dvorani 'Borik', dok je u njoj sedeo kompletan državni vrh Srbije i RS, bio civilizacijski iskorak".

Odluka Vlade usledila je posle pisanja Pressa o nečuvenom potezu direktora Narodne biblioteke, kojem nije pomogla ni čudna odluka resornog ministra kulture Predraga Markovića da odbije njegovu smenu i samo ga pismeno ukori. Takav stav Markovića šokirao je ostale ministre, pa je u kasnim popodnevnim časovima Vlada održala hitnu telefonsku sednicu i smenila Ugričića. Kako se može čuti, većina ministara ocenila je da bi pravi skandal bio da čovek koji je javno podržao likvidaciju predsednika i državnog vrha ostane i minut duže na svojoj funkciji.

- Kompletna vlada odlučila je da uprkos Markovićevom gestu hitno glasa i smeni Ugričića - saznaje Press u Vladi.
Nije to najbitnije!

U dopisu koji je Marković prethodno poslao Vladi poručio je da smena upravnika Narodne biblioteke nije najbitnija stvar o kojoj treba da se raspravlja. S druge strane, u dopisu Ugričiću ministar ga je opomenuo da povede računa o ponašanju i izjavama.
Svi ministri koji su juče dali izjave za Press ponovili su ogorčenje zbog javne podrške Ugričića ekstremnim izjavama crnogorskog savetnika.

Ministar za dijasporu Srđan Srećković kaže da javni stavovi poput onog koji je Ugričić iskazao nikako ne smeju da se tolerišu.

- Država u ovakvim slučajevima mora beskompromisno da reaguje kako nam se više nikada ne bi ponovilo nešto slično kao ubistvo premijera Đinđića, koje je medijski pripremano na sličan način - naglasio je Srećković.

Ministar ekonomije Nebojša Ćirić potvrdio je da je podržao smenu Ugričića:

- Celu ovu priču nikako nisam doživeo kao izraz umetničke slobode, tako da sam svoj glas dao za smenu.
21-01-2012, 02:54 PM
Reply
hristo Offline
Super Moderator
******

Posts: 2,955
Joined: Dec 2009
Reputation: 33
#9

(21-01-2012, 02:10 AM)ЈорданПетровски Wrote:
Quote:"Budući da, sa jedne strane, u Njujorku Balkana, stoji jasan, precizan projekat i odlučnost, a sa druge, i u Crnoj Gori i Bosni ( Македонија* ), konfuzija, korupcija i slabost elita, sva je prilika da će se pokazati da Dobrica Ćosić, opet, nije bio u pravu: Srbi bi ovoga puta u miru mogli dobiti ono što su izgubili u ratu."

*Македонија јас ја додадов.



Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.

BravoОдлична анализа. Во контекст на тоа, вчера Миленко Неделковски за наредниот петок најави емисија на која ке учествуваат неколкумина каде ке се збори зошто Македонија не треба да влезе во НАТО. Машина за перење мозок работи со полна пареа.

21-01-2012, 03:45 PM
Reply
МрачниотКоњаник Offline
stop the brainfcuk
*****

Posts: 1,391
Joined: Dec 2010
Reputation: 1
#10

(21-01-2012, 03:45 PM)hristo Wrote: Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.


BravoОдлична анализа. Во контекст на тоа, вчера Миленко Неделковски за наредниот петок најави емисија на која ке учествуваат неколкумина каде ке се збори зошто Македонија не треба да влезе во НАТО. Машина за перење мозок работи со полна пареа.
Ахам, тоа ли е сега лепешката во обид што се залетувате да ја плеснете на ѕид и да стискате палци дека ќе се залепи?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Борба за слобода од шарените окупатори!
(This post was last modified: 23-01-2012, 07:57 PM by МрачниотКоњаник.)
23-01-2012, 07:55 PM
Reply
МрачниотКоњаник Offline
stop the brainfcuk
*****

Posts: 1,391
Joined: Dec 2010
Reputation: 1
#11

(21-01-2012, 02:10 AM)ЈорданПетровски Wrote: *Македонија јас ја додадов.



Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.
Од кого Балканот е поделен на западен и источен и која е целта на таквата поделба, треба да се потсетуваме? Мислам, кога тој регион е онолку мал и ситен како што е, па уште да се дели.
Нема да навлегувам во тоа што “власта ви сервира“ вам удбашите, а онолку сериозно си ги сфаќате “колумнистите“ кои освен со продавање страв со ништо друго не можат да ја дигнат читаноста на нивните писанија.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Борба за слобода од шарените окупатори!
23-01-2012, 08:05 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21
#12

(23-01-2012, 07:55 PM)МрачниотКоњаник Wrote: Ахам, тоа ли е сега лепешката во обид што се залетувате да ја плеснете на ѕид и да стискате палци дека ќе се залепи?

Ти имаш осет за мерка? Досаден си веќе, не пишувај постојано исти работи!!!

23-01-2012, 09:18 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#13

(23-01-2012, 08:05 PM)МрачниотКоњаник Wrote: Од кого Балканот е поделен на западен и источен и која е целта на таквата поделба, треба да се потсетуваме? Мислам, кога тој регион е онолку мал и ситен како што е, па уште да се дели.
Нема да навлегувам во тоа што “власта ви сервира“ вам удбашите, а онолку сериозно си ги сфаќате “колумнистите“ кои освен со продавање страв со ништо друго не можат да ја дигнат читаноста на нивните писанија.



Кога се споменува "сојузот" Западен Балкан односно неговата вистинска цел одредени структури во Македонија се многу нервозни .....


Quote:Во Охрид продолжува министерскиот форум ЕУ - Западен Балкан

[Image: F37DB8571FED1F4D9F151AFA39D01F83.jpg]
23-01-2012, 09:30 PM
Reply
toni_a Offline
1 - 2 + 3 - 4 + ...
****

Posts: 610
Joined: Jan 2010
Reputation: 12
#14

(21-01-2012, 02:10 AM)ЈорданПетровски Wrote: *Македонија јас ја додадов.

Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.

дали сака или не-сака е едно.
сосема друго е што прават те. правеа Грујо и Б.Ц.
разлика има - секој нормален воочува.


ама муабетов пишан од тебе Јордане е ....
мене повеќе ми наликува на некое новинарско писание?

Грујо сменил име за да влеземе во НАТО, ама всушност несака да влеземе во НАТО. затоа тој го брани уставното име (по секоја цена), не презима одговорност, но вистината е дека веќе го сменил/договорил новото име.

Razmisluva Music3


пс - да не заборавиме: МК сега, со Грујо, е во сосема друга позиција отколку што беше!!
немаме фигури од стилот на Фрчко, Доста, Бучко, ЛуБ4о и конзорциум.
0+0+0=60%
(This post was last modified: 24-01-2012, 02:28 AM by toni_a.)
24-01-2012, 02:24 AM
Reply
toni_a Offline
1 - 2 + 3 - 4 + ...
****

Posts: 610
Joined: Jan 2010
Reputation: 12
#15

ппс - и не дај Боже да се вратат!!
0+0+0=60%
24-01-2012, 02:31 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#16



Quote:геополитика

Зошто НАТО не сака да ја прими Македонија?

Светот с` позасилено се соочува со предизвикот од создавање нов геополитички поредок. Ниту колапсот на Советскиот Сојуз и биполарниот свет ниту последователното наметнување на проамерикански демократии, не значи дека е стигнато до крајната точка во битката за глобална превласт. На нашиот современ свет не може да се гледа како на целосно реализиран „Нов светски поредок“ –американски концепт што беше актуелен осумдесеттите години од минатиот век. Во моментов не постои ниту светски поредок според концептот за униполарност што доминираше во деведесеттите, односно по завршувањето на Студената војна. Денес постои транзиција од светскиот поредок што го знаевме во 20-тиот век, во модел чиј изглед допрва ќе биде дефиниран. Дали иднината навистина ќе биде глобална? Или ќе победат регионалните тенденции? Ќе постои ли единствен поредок? Или можеби ќе се соочиме со светски хаос? С` уште не е јасно, транзицијата е во тек.

Играта е почната и во неа Евроазија останува главна награда. Според геополитичкиот императив на Халфорд Мекајндер од пред еден век, оној што ја владее Источна Европа го командува Kопното, оној кој го владее Kопното го командува Светскиот остров и тој го владее светот. Kопното, за целите на геостратегиското размислување според Мекајндер, ги вклучува Балтичките држави, пловниот Среден и Долен Дунав, Црното море, Мала Азија, Ерменија, Персија, Тибет и Монголија. Тој појаснува дека тука спаѓаат брандербуршка Прусија, Австро-Унгарија и Русија. Поимот на Светскиот остров од денешен геополитички аспект некои теоретичари го прошируваат на Евроазија, Среден Исток со јужното крило, внатрешниот азиски регион вклучувајќи ги постсоветските делови на Централна Азија, како и Авганистан, Иран, Пакистан и значителен дел од Јужна и Источна Азија.

Затоа, Евроазискиот концепт на Владимир Путин што тој на почетокот на октомври го претстави во текст под наслов „Новиот интеграциски проект за Евроазија - Иднина во создавање“ предизвика длабока и трајна загриженост на Западот. Особено по најавата на Путин за формирање евроазиска унија меѓу Русија, Kазахстан и Белорусија како почеток на неговиот амбициозен план да се достигне повисоко ниво на евроазиско интегрирање. Меѓу креаторите на руската политика владее мислење дека ако Русија сака да соработува со Европа и Западот врз база на еднаквост, мора да ја користи Евроазија како база. Притоа руската надворешна политика не навлегува во замката од пред еден век, кога парирајќи им на англосаксонските обиди за навлегување во Азија, тоа го правела преку активностите на многумина езотерици кои се обидувале да ги разоткријат азиските духовни тајни. Денешниот руски надворешнополитички пристап не се потпира на таквите мистични извори на културна и физичка блискост. Ниту, пак, целта на евроазиската унија ја гледа како духовно наследство на Советскиот Сојуз. Денешниот евроазиски концепт се однесува на географскиот контекст во кој мора да се остварат најважните руски надворешнополитички цели. Во врска со тоа, како дел од евроазиското обединување, со потпишувањето на договорот од Шангај во 1996 година меѓу Русија, Kазахстан, Kина, Kиргистан и Таџикистан се формира Шангајската група за воена соработка на која во 2001 година и се придружи и Узбекистан. Монголија има статус на набљудувач, како и Пакистан, Индија и Иран. Набљудувачите веќе имаат аплицирано за целосно членство со исклучок на Индија.

Да резимираме, геополитиката за основа го зема постоењето на два крајно спротивставени субјекта на светската политичка историја – атлантизмот и евроазијатството, Море и Kопно. Односно, јасно спротивставени интереси, планетарен двобој меѓу САД - Атланта и Русија- Евроазија!

Неодминливо се наметнува прашањето може ли Балканот да се смета како мост меѓу Атлантскиот и Евроазискиот простор? Или можно ли е да се има успешен атлантски или евроазиски пристап без да се доминира Балканот? Најголемиот современ руски геополитички мислител, Александар Дугин, северниот дел на Балканскиот Полуостров од Србија до Бугарија го означува како „Руски Југ“. Според Дугин, сите држави кои припаѓаат на православниот источен колективитет, Романија, Македонија, Србија, Српска Босна, дури и Грција, со време ќе станат членки на евроазиската заедница. За да се спречи тоа, од аспект на атлантистите, важно е на сите геополитички процеси да им се даде директно спротивставен карактер, односно да се оневозможи посилен сојуз меѓу православните земји на Балканот. Пред с`, императив за „морската сила“, т.е. за атлантскиот концепт е да ги поддржи проатлантските сили на северниот Балкан (Хрвати и муслимани), а покрај тоа, да ги оддели Србија и Бугарија од геополитички сојуз со Грција.

За тоа најзгодно од с` е да се искористи Македонија, која ќе може да ги разруши сите континентални проекти во тој регион. А доколку и Турција се приклучи кон бугарскиот проблем, т.е. доколку се овозможи подобрување на турско-бугарските односи на штета на бугарско-руските, тогаш целата евроазиска континентална политика на Русија ќе претрпи пораз, смета Дугин.

Со оглед на тоа дека апсолутно подобрување на турско-бугарските односи е неможно поради поголем број причини, станува јасно дека на Западот му останува Македонија како најважна за спречување на зголеменото руско влијание на Балканот, односно против воспоставување регионален сојуз на православните балкански земји. Затоа, на НАТО и на неговата доминантна членка САД не им одговара прием на Македонија и со тоа стабилизирање на Балканот, со што ќе згаснат апетитите на соседите кон Македонија. Во таква ситуација би дошло до хармонизирање на односите меѓу православните земји, а со тоа и до можност за зголемување на влијанието на Русија на Балканот. Затоа НАТО нема да ~ даде покана за членство на Македонија с` додека атлантистите не бидат сигурни дека доминираат во Евроазија. А тоа е прилично долго и неизвесно.

Доколку НАТО предолго одбива да ја прими Македонија за полноправна членка, прашање е каков тек во иднина ќе заземат процесите на Балканот, при што со таква „дупка“ на балканскиот чадор може да се доведе во прашање концептот на НАТО за ефектуирање на атлантскиот светски поредок.

Емилија Гелева
24-01-2012, 03:49 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36
#17

(23-01-2012, 08:05 PM)МрачниотКоњаник Wrote:
(21-01-2012, 02:10 AM)ЈорданПетровски Wrote: *Македонија јас ја додадов.



Груевски со екипата околу него, да нема забуна и да е Црвенковски или Георгиевски на негово место ке е исто, несака Македонија да влезе во НАТО и ЕУ.

Кај одреден дел на земји од ЕУ постои желба првин да се направи интеграција на Западен Балкан, па потоа Западен Балкан да влезе во ЕУ. Меѓу промоторите на идејата за Западен Балкан е и Грција....

Ке кажат некои дека Западен Балкан е во спротивност со нашите национални и државни интереси, од повеќе причини. Пред се, таквата интеграција би била под доминација на други народи, а ние би биле дополнително деструирани како нација и држава.

Власта ни сервира дека ЕУ, НАТО се против нас, сакаат да ни го сменат името, идентитетот, да не нема. Многумина колумнисти ја потенцираат опасноста од Албанците. Значи ако добиеме понуда во која ке ги елиминираме тие национални опасности, тогаш со сигурност Западен Балкан ке стане национален интерес.



Од кого Балканот е поделен на западен и источен и која е целта на таквата поделба, треба да се потсетуваме? Мислам, кога тој регион е онолку мал и ситен како што е, па уште да се дели.
Нема да навлегувам во тоа што “власта ви сервира“ вам удбашите, а онолку сериозно си ги сфаќате “колумнистите“ кои освен со продавање страв со ништо друго не можат да ја дигнат читаноста на нивните писанија.




За да се мисли Коњанику треба да се има алатка која ја дал Господ за мислење.


Quote:ЕУ ги подготвува граѓаните за влезот на Западен Балкан


Македонија по вредностите и начинот на кој младите пристапуваат на универзитети е слична со Велика Британија



Ова е дел од промотивното видео што споредува држави-членки на Европската Унија со држави-кандидати за членство во ЕУ од Западен Балкан, а кое вчера го објави Европската комисија.

Едноминутното видео е дел од кампањата на ЕК „Толку слични, толку различни, толку европски“, со која Унијата сака да им покаже на своите граѓани дека луѓето и државите од овој регион имаат исти вредности. Брисел сфатил дека граѓаните на Европска Унија имаат претстава дека Југоисточна Европа е област историски поврзана со судири и безредија, па токму затоа е потребно е да им се покаже дека во овој регион последнава деценија се случени многу промени и дека сега многу од земјите се дел од евроинтеграцискиот просец.

Во видеото, освен што Македонија е споредена со Велика Британија, Црна Гора е споредена со Шведска, Србија со Франција, Хрватска со Австрија, Босна и Херцеговина со Италија, Косово со Шпанија и Албанија со Грција.

24-02-2012, 03:03 PM
Reply