Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 1 Vote(s) - 5 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Македонските медии за България
Author Message
Топорчо Offline
Posting Freak
*****

Posts: 1,000
Joined: Jul 2011
Reputation: 9

Софија забранила весник за Гоце Делчев зашто не пишувал дека Македонците се Бугари!

Што пишува во весникот што требало да биде објавен по повод 35-годишнината од смртта на Гоце Делчев и Илинденското востание. Зошто бил забранет од бугарската државна цензура?




Петров, Малешевски и Делчев

НЕПОЗНАТИ ФАКТИ ЗА ВОЈВОДАТА

Пред 74 години во Бугарија бил подготвен весник за Гоце Делчев со сведоштва и спомени на луѓе што го познавале или работеле со него во македонската револуционерна организација. Според прилозите во весникот, може да се види дека станува збор за мошне важен документ за националните позиции на македонската интелигенција меѓу двете светски војни. Весникот има десет страници голем формат (70 х 50 см), а во него се објавени важни материјали и сведоштва за Македонија и за македонскиот народ. Единствениот оригинален печатарски отпечаток од весникот за Гоце, кој требало да биде објавен во Софија, бил спасен од Митко Зафировски, еден од уредниците на весникот, кој успеал да го зачува, а потоа некако и да го донесе во Скопје.

Весникот чиј издавач е културно-добротворното братство „Гоце Делчев“ од Софија, всушност друштво на бегалците, Македонци од Кукуш и Кукушко, родниот крај на Делчев, го подготвиле Ангел Динев и уште неколку други македонски публицисти, по повод 35-годишнината од убиството во Баница. Кога бугарската цензура видела дека буквално во сите новинарски прилози се зборува за македонски народ и македонска нација, а нигде не се спомнува дека Македонците се Бугари, весникот веднаш бил забранет за печатење.

КАКО ЛЕВСКИ И МАЦИНА

На насловната страница од весникот е објавен портрет на Гоце Делчев, а потоа, на втората страница, објавени се текстовите „Гоце и народната борба“ од Божин Проданов, „Делчев апостолот“ од Стефан Аврамов, „Јаворов за Гоце Делчев“, како и белешка од редакцискиот одбор за дејноста на Гоце Делчев, но централно место зазема статијата „Гоце Делчев како националнореволуционерен стратег“. Во неа јасно и прецизно се изнесуваат погледите и стратегијата на Гоце Делчев за националното ослободување на Македонија: „Гоце Делчев не беше марксистички деец од типот на Благоев и Кирков, туку огнен националреволуционер. Кон крајот на 19 и во почетокот на 20 век во Македонија претстоеше не социјалистичка туку национална револуција. Гоце Делчев правилно го сфати тоа и бестрашно ги направи потребните чекори“. Статијата потврдува дека Гоце Делчев, како ретко кој друг македонски револуционер во тоа време, „совршено правилно сфатил дека македонското прашање како национално прашање неразделиво е сврзано со ликвидирање на остатоците на турскиот феудализам и за извојување демократија, земја за селаните и економски, политички и духовно-културни права и слобода на целиот народ“. Текстот завршува со констатацијата дека Гоце Делчев со сигурност тргнал по „единствениот можен пат“, односно по „патот на сплотување на сите македонски народни сили во општ националнореволуционерен фронт за реализирање на поставената цел и за отфрлање на сите влијанија одозгора или отстрана“.

Војводата Михаил Чаков е човекот што ги откопа моштите на Гоце од Баница, а потоа и ги зачува во Софија, за да може подоцна да бидат префрлени во Скопје, во ослободениот дел на Македонија. Во интервјуто тој се задржува на многу непознати податоци од револуционерната дејност на Гоце, а особено опширно на описот на Гоцевата смрт, со оглед на тоа што тој бил во непосредна близина кога тој бил убиен. Кукушанецот Туше Делииванов, сограѓанин на Делчев, бивш училиштен инспектор и член на Задграничното претставништво на ВМРО во 1902 година, зборува за познанството со Гоце уште од детските денови, но блиски пријатели станале во Софија за време на училишниот распуст во 1894 година.
На крајот од интервјуто, на прашањето каков бил Гоце Делчев во револуционерното македонско движење, Делииванов одговара: „Гоце беше најобичниот од сите во македонското револуционерно движење. Само оној што не го познаваше, само тој не беше готов да тргне со него“. Дополнувајќи го одговорот на Делииванов, војводата Герџиков, еден од најблиските луѓе на Делчев, вели дека „за македонското револуционерно движење Гоце Делчев беше тоа што Левски беше за бугарскиот и Мацина за италијанскиот народ. Но тој беше и нешто друго, вели Герџиков, тој беше совеста на македонскиот револуционер; единствено тој можеше да ги регулира односите меѓу одделните членови на организацијата влезени во неа во разни услови, со разни идеологии, со различно образование, со различно воспитание, излезени од најразлични социјални средини“.

НА СРЕДБА СО ЈАНЕ

Благодарение на тоа што печатарскиот отпечаток на овој специјален весник за Гоце некако бил спасен и се чува во НУБ „Св. Климент Охридски“, сега може да се прочитаат редица автентични сведоштва на луѓе што биле блиски до Гоце Делчев, го познавале лично или имале можност изворно да слушаат за него од негови пријатели и соборци. Во средината на весникот, на петтата страница, објавени е графика со ликовите на Гоце Делчев и на Јане Сандански, а заедно со неа и текстот на Иван Харизанов за неразделните врски меѓу нив двајцата. Харизанов пишува дека Гоце и Јане остро и упорно се спротивставиле на идејата за востание. Според Иван Харизанов, по средбата со Даме Груев во Солун, „Гоце се упати на пат кон пиринскиот цар Јане Сандански за да се консултира со него за ставот околу дигањето на востанието, но не успеа да стигне до Јане, зашто на патот го пронижа непријателскиот куршум“. Во продолжение на оваа статија, напишана во 1938 година, значи само 35 години по Илинденското востание, од сведок на тие настани со право се констатира дека „историјата не може да го дознае евентуалното решение на тие два гиганта на револуцијата ако се сретнеа“ и ние сме лишени можеби од една најдраматична страница од историјата на организацијата.

Многу интересен е и третиот текст на истата страница посветен на Гоце Делчев како „совршен водач“ во кој сосема јасно се укажува на тоа дека „колку што Левски има заслуга за слободата на бугарскиот народ, толку, и повеќе, Гоце Делчев со своите далековиди револуционерни гледишта придонел за осознавањето и националната слобода на македонскиот народ“. Текстот завршува со тоа дека „Гоце Делчев немаше личен живот. Тој не припаѓаше на себеси, не само по форма, како другите, туку и по суштествување. Им припаѓаше на илјадниците што ги разбуди и што ги водеше кон ослободување. Таканаречените човечки радости беа непознати за него, зашто надвор од борбата, надвор од народот за него немаше ниту смисла ниту радост. Такво саможртвување е свето и достојно само на малкумина под сонцето“.

БОРБА ЗА МАКЕДОНИЈА!

Во овој забранет весник за Гоце е публикуван и разговор со дедо Кољо Чобанинот, кој, прашан за тоа каква цел имал Делчев во борбата, одговара дека неговата главна цел била „да ја ослободи Македонија и да ја зачува нејзината независност. Ако не го направиме тоа, Македонија ќе падне под некоја од балканските држави или ќе биде разделена меѓу нив“, велеше Гоце, сведочи старецот. Што мислите, го прашуваат старецот во таа 1938 година, ќе се ослободи ли Македонија, а тој одговара: „Ако има кој да ја бара и да се бори за неа, Македонија ќе се ослободи, ако не - робија. Одамна ние ќе се ослободевме ако не се замешаа балканските држави“. Важни текстови за македонската историја може да се прочитаат и на осмата и на деветтата страница на весникот. Станува збор за текстовите на Ѓорѓи Бакалов, Коста Веселинов, Ѓорѓи Деспотов и на Павел Шатев. Првиот пишува за грижата на Гоце Делчев за револуционерната литература, вториот за тоа како тој ја разбирал националната слобода, третиот пишува за Гоце како национална гордост, додека Павел Шатев се задржува на биографијата на Делчев со темелна анализа на неговата личност. Бакалов, на пример, пишува за печатењето на една француска книга со револуционерна содржина, за која, и покрај сите усилби, не успеал да најде средства. Пред да се откаже од намерата да ја објави „Историјата на еден селанец“ од Ерман и Шатријан, се обратил до Гоце Делчев, образложувајќи му ја содржината на книгата и нејзиното влијание што ќе го има меѓу поробениот народ ако биде објавена. На тоа свое писмо Бакалов добил одговор од Гоце: „Наскоро добив одговор во кој Делчев ја поздрави идејата да се издаде, но и да се распространи во Македонија таа книга. Одговорот на Гоце содржеше конкретен предлог; да се зафатам со преведувањето и со издавањето на книгата од која тој однапред порача 500 примероци за Македонија“. Специјалниот весник за Гоце завршува со текстот на Ангел Динев за „човекот и револуционерот Гоце Делчев“, каде што е опишан еден настан кога Гоце Делчев им простува на врховистичките агенти Ѓорѓи Китанов и Димитар Белев, кои, заедно со Дончо Арамијата, требало да го убијат Гоце негде во Серско. Откако ги фатиле, ги однеле кај него и побарале казна за нив: „Пуштете ги тие луѓе на слобода, им рекол Гоце, пишува Ангел Динев. Тие не се осознаени како Македонци. Однесете се добро со нив и ќе видите дека тие ќе бидат полезни за делото на кое му служиме“. Врховистичките агенти биле ослободени. Мошне интересно е и сведоштвото на Ангел Динев за решеноста на некои македонски револуционери да го убијат кнезот Фердинанд. И во таа пригода Гоце ги спречил луѓето на македонската револуционерна организација. Затоа Ѓорѓи Џабрилов во аголот на последната страница на весникот едноставно само ќе констатира дека „делото на тој голем Македонец создаде легенда од него и го направи наше знаме“.




Автор: Блаже Миневски

http://www.novamakedonija.com.mk/NewsDet...anie=22571
Без Ботев няма България
04-05-2012, 05:16 PM
Reply


Messages In This Thread
RE: Македонските медии за България - by Топорчо - 04-05-2012, 05:16 PM