Добредојдовте
  • Users with e-mails at mail ·ru, aol ·com and gmx ·com to contact admins for registration.
  • Новорегистрираните членови повратниот одговор од форумот за активирање на сметката нека го побараат и во Junk на нивните пошти.
  • Сите регистрирани членови кои неучествуваат во дискусиите три месеци автоматски им се брише регистрацијата

 

Thread Rating:
  • 15 Vote(s) - 2.93 Average
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
ДО КОГА КОС И УДБА КЕ СЕ НАША СУДБА !!!!
Author Message
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Едно потсетување за постарите за помладите се надевам ново сознание:



Quote:'КОДОШКИОТ ЏГАН' ОД ПРАВНИОТ ФАКУЛТЕТ


Но да почнеме од 1951 г, кога е формиран факултетот. Во него уште тогаш се инсталирани сите учени кадри на полицијата. Во оваа прва гарнитура ќе бидат и оние што беа судии или обвинители во процесите против Ченто и другите национално определни кадри што, демек, скренале од курсот на Партијата. Втората генерација, доаѓа главно од роднини на првите, или стипендисти на полицијата. Неколкумина ќе бидат деташирани на битолскиот Правен факултет, ама после еден скандалозен настан, токму благодарение на нив, ќе настрада Битола. Детали за скандалот ќе биде вешто сокриени. Но и СКМ и управата на скопскиот факултет ќе држат тајни седници. Нашиот извор тврди дека дури без кворум била донесена одлука за укинување на битолскиот правен факултет, а 'талентите' вратени во Скопје. Во секој случај, ваквите забошотени скандали се одличен повод потоа полицијата да ве има на узда.
Но, кога во 70-сетите години ќе биде во тренд, согласно 'писмото на Тито' да се расчистува со либерализмот, токму Правниот факултет ќе добие ореол на дисидентски. На удар ќе дојдат Славко Милосавлевски, Томислав Чокревски и Милан Нетков. Сепак, ретко кој може да ви наведе барем еден нивен труд или напис во кој изрекле и се заложиле за либерализмот. Ќе да е дело на кодошите од нивните кабинети, реферирани од некави нивни неврзани муабети.
И има и трета генерација правнички 'доушници' за која тврдат дека иако има етикета на демократска и '68-ашка', всушност и во овие редови има такви кои соработката со службата ја прифатиле како дополнителна дејност. Да, ете и асистент си го кодошел менторот професор.

Секако, од интерес на службата ќе биде и професорот Ѓорѓи Марјановиќ заради неговите залагања за укинување на фамозниот 'вербален деликт'. Но, Марјановиќ остави писмени траги за својата идеја. И денес како пензионер, тој смета дека државата би требала да биде заинтересирана да се ослободи од услугите на тој, како што го ословува 'одвратен кодошки џган'. За кодошите од неговиот Факултет вели:

-Не ми паѓа на памет да си правам 'бајрам со умот' и да мислам дека во мојата довчерашна куќа (Универзитетот!) работите стојат битно поинаку! 'Проверените' комуњарски кадри (довчерашни декани на измислени факултети за безбедност и општествена самозаштита, републички и сојузни министри за правда) и денес, рециклирани до непрепознатливост, најсигурно чекорат по скалилата на македонската академска хиерархија. Погледнете само кого од Правниот факултет во Скопје го направија 'бесмртник' и се' ќе ви биде јасно. А на факултетот (и не толку тихо!) луѓето меѓу себе си играат мајтап со конспиративните псевдоними на нашите осведочените комуњарски кодоши. Но, не би можел да ги кажам тие кодошки прекари на моите колеги, иако кодошите меѓу нив многу убаво ги знам- вели Марјановиќ.

Патем речено, неодамна од Правниот факултет за академик беше избран проф. д-р Владо Камбовски. Всушност, Милосавлевски, Нетков, Чокревски и Марјановиќ беа само како демократски украс, икебана на Правниот факултет зад која се задскриваа едно чудо 'тастери'.


РАСАДНИК НА КАДРИ СО ФАБРИЧКА ГРЕШКА

И така Правниот факултет влезе во плурализмот. Ем со дисиденски имиџ, ем дувло на доушници на тајната полиција. И како таков, стана главниот расадник на кадри во сите сегменти на власта. На преминот, во Извршниот совет кој не внесе во првите повеќепартиски избори, потпретседател беше Тито Беличанец, професорот по 'здружен труд'. Колку да нема дисконтинуитет. И потоа имаме вистински правен кадровски бум. Љубомир Фрчковски, Јане Миљовски, Денко Малески, Софија Тодоровска, Томислав Чокревски, Димитар Бајалџиев, Владо Поповски, Гордана Силјановска (ЛП), Лазар Китановски, Владо Бучковски. Со исклучок на Силјановска, сите до ред беа министри на реформираните комунисти- СДСМ. Потоа по бројност доаѓа Демократската алтернатива, која главно беше пополнета од докажани комунистички дејци. Низ владините кабинети под знамето на ДА поминаа: Васил Тупурковски, Владо Камбовски, Саво Климовски (претседател на Собранието), Гале Галев. Со подршка на алтарнативата, Симе Гелевски набрзина стана претседател на Врховниот суд. Пред тоа, пак, 'розите' го дадоа Љупчо Арнаудовски за Републичкиот судски совет, а во Уставниот суд од Правниот факултет ќе заминат Тодор Џунов и Милан Нетков. Откако им заврши мандатот, за да нема луфта, требаше во уставниот да замине Миодраг Мицајков ама се повлече откако разбра дека претседателското место е резервирано за друг заслужен кадар. Секако, и за Милосавлевски ќе се најде место. Ќе биде амбасадор во Белград, и тоа предолго.
И доаѓаме до клучното и логично прашање: како може при целава плеада доктори на правни науки во сите сегменти и во врвовите на власта, и после 16 години Македонија да тоне и да биде на опашката во Европа? Како може при двајца министри за полиција од Правниот факултет со титулите проф. и д-р: Фрчковски и Чокревски; двајца за Правда- Поповски и Камбовски; еден претседател на Врховен суд, еден на РСС, двајца во Уставен суд, два директори на Агенцијата за разузнување- Поповски и Китановски, па ете дури и еден премиер во ликот и делото на професорот по римско право, Бучковски, после деценија и пол, ЕУ да инсистира на реформи во судството и во полицијата. Мора да има некаква вградена фабричка грешка на Правниот факултет 'Јустинијан Први'. Или можеби според нивната 'научна' дефиниција Македонија е правна држава по автоматизам затоа што во власта постојано има барем тројица од Правниот факултет. И на 50-сет годишниот јубилеј, кога во 2001 славеа уште самите се гордееа што демек биле расадник на кадри во политиката, наместо да се засрамеа бидејќи нивните 'расади' ја сотреа земјата. Дека 'подобноста' била строго контролирана се покажа што од таму единствено ВМРО ДПМНЕ не се збогати со некоја 'фиданка'. Но затоа, во 'потпикувачки' стил, на јубилејот без око да им трепне им дадоа златни стауетки Јустинијан Прима на Борис Трајковски и Љубчо Георгиевски. Секако едниот беше претседател, вториот премиер. Всушност се виде како правилно е таму негуван односот кон моќта. Срамот, пак, е непозната категорија.
На пример, делува дури перверзно кога Министер за внатрешни работи во најмрачниот период од нашата валкана транзиција- во кој влегува кршење на ембаргото кон СРЈ и шверцот преку кој поединци- бизнисмени соработници на ДБК станаа моќна финансиска олигархија; потоа контроверзната приватизација преку која се испумпа силни милијарди на сметки во егзотични земји и острови; човекот во чиј мандат се случи атентат над претседателот на државата, за што се водеше дилетантска истрага; потоа во чије раководење со полицијата останаа неразјаснети дузина мистериозни (само)убиства; се забошоти Хард Рок ... И да не набројуваме натаму, но единствено не направи реформи на ресорот, па тие и денес Брисел ги бара од нас; денес тој исти Фрчковски да тртља (негов омилен израз) за ред и поредок, за одговорност, е во најмала рака бесрамно. Или во неговиот вредносен систем тоа што зборува англиски, а приори го прави реформатор, чесен и доблесен?! Да му се чудиш на умот.
(This post was last modified: 19-03-2013, 02:33 AM by ЈорданПетровски.)
19-03-2013, 02:28 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:Белград нареди да се прислушува телефонот на генералот Михајло Апостолски

Другарите од ЦК СКМ, на чело со Веселинка Малинска, веројатно знаеја зошто е прислушуван телефонот на Михајло Апостолски во 1960-тите години, па затоа воопшто не покажаа никаков интерес за досието. Можеа да застанат зад Апостолски и да бараат да се расчисти случајот. Меѓутоа, наместо тоа, без да ја знаат вистината, директно ме обвинија мене за наводно прислушување на Крсте Црвенковски


[Image: Atanas_Zabaznovski_Ruskiot-.jpg]
Последните разговори со Атанас Забазноски-Руски, најмладиот народен херој од НОБ во Македонија

Пред два дена во Скопје, на 87-годишна возраст, почина Атанас Забазноски-Руски, народен херој, најмлад машки носител на овој орден во поранешна Југославија. Со Забазноски разговаравме во повеќе наврати од 2008 година, а во оваа пригода ќе го пренесеме најинтересниот дел од разговорите во две продолженија.

За сето време на антифашистичката и националноослободителна борба на македонскиот народ во Втората светска војна, Забазноски е активен борец-пушкомитралезец. Имал само 17 години кога во 1943 година стапил во партизани во баталјонот „Мирче Ацев“, а по формирањето на Првата македонска бригада во селото Сливово станал нејзин борец, а потоа и борец на Првата македонско-косовска бригада. Во разговорите што ги водевме во повеќе наврати во последните неколку години од неговиот живот, Забазноски инсистираше таа бригада да не се нарекува со нејзиното официјално име Македонско-косовска бригада, туку само Македонска бригада, затоа што дејствувала само на теренот на Македонија и гореле македонски, а не косовски села. А освен тоа, велеше тој, во неа имаше само мал, занемарлив број борци од Косово.

СЕ ИЗБОРИВ САВО КОЦАРЕВ ДА ПОЛАГА МАТУРА!

По ослободувањето на Скопје, Забазноски бил распореден на должноста секретар на младината на 42-та дивизија, со која заминал на Сремскиот фронт. По војната ја завршува Високата школа на УДБ на ФНРЈ, работи во КОС, а потоа и во службите за внатрешна безбедност, како началник на Државната безбедност во Кавадаречката, а подоцна и во Охридската околија. За седумте години работа во овие околии потпишал налог за апсење само на едно лице, а им помогнал на многумина да поминат колку што може полесно во тие тешки, волнени времиња.

„Еден ден кај мене во Охрид се јавија вратени затвореници што имаа издржано по 6-7 години затвор како вмровци. Дојдоа да ме информираат дека директорот на Охридската гимназија, Спасе Куљан, не им дозволува да полагаат осми клас и матура. Веднаш му се јавив на директорот Куљан, со барање да им дозволи да полагаат. Директорот се согласи, но ме упати да побарам дозвола од секретарот на КПМ на Охридската околија. Секретарот се колебаше, па јас тогаш сам ја презедов одговорноста и одлучив на гимназијалците да им се дозволи да полагаат. Еден од тие гимназијалци беше денес познатиот адвокат Саво Коцарев. За таа одлука немав директни последици, но за мојата спортска активност во Охрид во неколку наврати бев опоменат од републичките раководители, па затоа пред истекот на мандатот ме сменија и ме повлекоа во СВР на Македонија како помошник-началник на Четвртата управа, односно на прислушната служба“, се сеќаваше Забазноски.

Токму со неговото доаѓање почнала да се организира техничката оператива за следење и за прислушување.

„Началник на оваа управа беше Стојан Пановски. По својата основна должност, управата за прислушување беше сервис на оперативните служби. Во прв ред на ОЗНА, УДБ-а, односно ДБК. Управата ја затекнав целосно неопремена. Имаше само два магнетофона со лента од кои речиси ништо не се слушаше. Во тоа време добро функционираше само контролата на писмените пратки, бидејќи располагаше со образован стручен кадар, кој одлично владееше со странски јазици. Системот на работа на оваа служба беше строго конспиративен, а протоколот за извршување на работите професионален, доверлив и прецизен. Секој вработен знаеше само за она за што е задолжен. При примањето на кадарот во прислушната служба се водеше сметка за неговата стручност и конспиративност, па затоа до ден-денес никој од тогашните вработени ништо нема провалено или јавно проговорено за тоа време. Овде сакам да нагласам дека оваа служба е неопходна за секоја држава, а тоа значи дека никогаш не смее да биде злоупотребена за личен интерес, и ние тоа никогаш не го правевме“, велеше Забазноски.

[Image: atanas.jpg]
Атанас Забазноски-Руски / Крсте Црвенковски / Михајло Апостолски

Не испитуваа за прислушувањето на Тито

Забазноски за себе лично успеал да го зачува службениот записник од четвртиот пленум на ЦК СКЈ од 1965 година, кога е донесена одлука за преиспитување на работата на Државната безбедност на Југославија. За таа намена била формирана сојузна комисија, на чело со Крсте Црвенковски, која почнала со контрола на Сојузната служба на ДБ, а особено на службата за прислушување на Четвртата управа.

„Дваесетина дена подоцна по телефон ми се јавија од Четвртата управа, со објаснување дека се формира сојузна комисија од стручни лица во која ќе има по еден професионалец од секоја република. Таа комисија имаше цел да ги провери и да ги испита озвучените објекти, поконкретно кабинетот и резиденцијата на Јосип Броз Тито. Јас се консултирав со раководството во Републичкиот секретаријат за лицето што ќе го испратиме во Белград, а тие се согласија тоа да биде еден наш службеник. Две-три недели потоа нашиот член на таа стручна комисија дојде кај мене во Скопје и ми раскажа што работеле како стручна група. Меѓу другото, ми кажа дека комисијата била повикана и кај маршалот, а тој се интересирал за нивната работа и за задолженијата што ги имале добиено. Кога нашиот службеник му се претставил, маршалот му рекол дека ’во Македонија нема никаква потреба да се испитува овој случај’. Мене овој податок ме израдува, не затоа што немаше што да се испитува, туку затоа што нема да се испитува.

Сепак, бидејќи Крсте Црвенковски беше претседател на Сојузната комисија за испитување на работата на ДБ, односно на службата за прислушување, мислам дека тој за да се огради од секакви претпоставки и критики одлучи да даде налог и во Македонија да се формира комисија на ЦК СКМ, на чело со Веселинка Малинска. Се сеќавам дека комисијата претрча низ сите оперативни одделенија за да се испита работата на УДБ-а и начинот на кој се проследуваат барањата за прислушување и контрола на писмените пратки.
Потоа дојде на ред да се испитуваат и севкупната работа и организациската поставеност на службата за прислушување и контрола на писмените пратки. Оваа комисија со мене работеше најмалку 40 дена од пладне до полноќ. Се интересираа за нашата соработка со другите сродни служби во републиките, а особено за соработката со српската прислушна служба и сојузната лабораторија. За оваа соработка немаше негативен коментар од страна на комисијата, но на последните средби Малинска почна да ме потпрашува за озвучувањето на резиденцијата на маршалот. Во првиот момент бев изненаден од каде знаат за такви информации, но подоцна сфатив оти знаат дека сум бил на состанок на кој се зборувало за поставување телефонска линија по улицата Румунска, која нема врска со Ужичка, со резиденцијата на Тито.

Морав да им раскажам дека кога бев на припомош на службата во Белград, за време на одржувањето на првата конференција на неврзаните, слушнав од колегите дека во дворот на Титовата резиденција постојано има по неколку генерали, високи офицери и војници што го обезбедуваат целиот објект без прекин. Бидејќи не ме прашаа зошто бев во Белград на првата конференција на неврзаните, сфатив дека пред себе имам партиски личности што немаат баш никакви познавања од оваа служба. Но имаше нешто друго што беше мошне сомнително. Имено, Малинска еден ден ми донесе лента на која беше снимен разговорот на Крсте Црвенковски со една редакција. Самиот бев збунет од каде им е таа лента, но сепак останав спокоен колку што можев, објаснувајќи дека магнетофонот за снимање веднаш се вклучува штом ќе се крене слушалката, а од снимениот материјал потоа се прави извештај ако станува збор за разговор со некој државник или каков и да е друг официјален телефонски разговор. Според материјалот што беше симнат на хартија, таа лента никој ја немаше преслушано, значи не беше обработена од кабинетот на Црвенковски. Значи некој ја доставил до комисијата без наше и негово знаење. Веднаш ме обвинија зошто снимениот материјал веднаш не е симнат од лентата.

МЕСТЕНКАТА НА МАЛИНСКА!

Потоа им ги дадов речиси сите материјали што ги имав во сефот. За секој прислушуван објект посебно запишуваа и ме распрашуваа. Во еден момент им го дадов целото досие на снимен материјал од телефонските разговори на генералот Михајло Апостолски, а воедно им ги дадов и писмените налози за приклучување на неговиот телефон на системот за следење, како и добиената наредба од сојузниот секретар за внатрешни работи за прислушување на генералот. Никој од нив не пројави интерес за оваа важна работа, па заклучив дека пред да дојдат кај мене веќе знаеле за тој случај“, ни објаснуваше Забазноски превртувајќи ги пожолтените листови на материјалите што ги зачувал во својата приватна архива.

[Image: Atanas_Zabaznovski.jpg]

„Другарите од ЦК СКМ, на чело со Веселинка Малинска, веројатно знаеја зошто е прислушуван телефонот на Михајло Апостолски во 1960-тите години, па затоа воопшто не покажаа никаков интерес за досието со снимен материјал од телефонските разговори на генералот. Ако сакаа, ако беа храбри, како што се претставуваа, можеа од тоа да направат голема работа. Можеа да застанат зад Апостолски и да бараат да се расчисти случајот со неговото прислушување. Меѓутоа, наместо тоа, без да ја знаат вистината, директно ме обвинија мене за наводно прислушување на Крсте Црвенковски и дека тоа сум го сторил, замислите, на своја рака. Се обидов уште еднаш да им објаснам дека не се во право и дека вистината е сосема друга. Имено, работата е чиста: Крсте Црвенковски ме повика во својот кабинет и ме задолжи кабинетот да се озвучи за да може кога сака и кога има потреба да ги снима разговорите што се водеа кај него во кабинетот, но и по телефон. Особено ми нагласи дека за тоа не смее да знае никој освен изведувачите на озвучувањето и јас. Притоа инсистираше копчето за снимање да биде добро скриено, а магнетофонот да се постави во малата просторија до неговиот кабинет за да не се слуша снимањето. Се сеќавам дека за реализација на задолжението го одредив Јордан, кој беше дипломиран електроинженер. Тој изработи проект и со двајца електротехничари ја заврши работата без никаков проблем. Се разбира, по завршување на работата, на луѓето што работеа на тоа уште еднаш им истакнав дека за тоа никој друг не смее да знае, односно дека треба да заборават што работеле во кабинетот на Црвенковски. Од друга страна, иако проектот за озвучување беше наш, нашата служба никогаш не доби лента за репродукција. Каде завршувале снимените материјали не знам, но знам дека Веселинка Малинска, на пример, секојдневно, со недели, бараше некакво досие од некакво прислушување на нејзиниот домашен телефон. Факт е дека тој телефон со години беше приклучен на прислушување, но не за неа туку за нејзиниот сопруг. Бидејќи нејзиното настојување не можев да го издржам, одлучив досието од прислушувањето на тој телефон да му го предадам на Никола Минчев, тогашен претседател на македонската влада. Што се случи подоцна со тој материјал исто така не знам“, се сеќаваше Забазноски, кој во 1960-тите години ја водел службата за прислушување на ДБ.

Автор: Блаже Миневски
NOVA MAKEDONIJA
21-05-2013, 12:50 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:Karolina Vidovic Kristo, 5. srpnja 2013.

Josipe Perkoviću, stani! Kriv si! Tako kažu s bavarske televizije. Ako nisi, zašto to ne dokažeš pred njemačkim sudom koji te godinama traži? Zašto se skrivaš? Čega se bojiš?
Kad smo već na ovoj temi, nije li prema EU rezoluciji 1481, prihvaćenoj 2006. deklaracijom Hrvatskog sabora, Hrvatska dužna osuditi komunistički sistem i zločine? Zašto se još uvijek zagrebački trg na kojem je HNK, kao i mnogi drugi trgovi i ulice u gradovima diljem Hrvatske zovu po – prema EU standardima – komunističkome zločincu Titu? Tko u današnje vrijeme uopće može braniti totalitarni komunistički režim? Ljudi poput Josipa Perkovića?
Jesu li ove teme povezane s kaznenom prijavom protiv osumnjičenika za ratne zločine Vojislava Stanimirovića i s pokretanjem postupka protiv Hrvatske zbog protuzakonite abolicije više tisuća ratnih zločina?
Utjecajni akteri društvene i političke scene prije i poslije 90-e – isti su ljudi. Podigli smo kaznenu prijavu. Evo priopćenja:
http://www.index.hr/vijesti/clanak/karol...87162.aspx
Pozivam odvjetnike da nam se jave na stani.kriv.si@gmail.com . Ovo je prevažna, nacionalna stvar. Posebno nam je važna pomoć i podrška hrvatskih odvjetnika.
Na istu se adresu možete javiti ako imate bilo kakva saznanja o počinjenim, a ne procesuiranim zločinima ili ako poznajete svjedoke takvih zločina.
A ako niste, svakako pogledajte reportažu s hrvatskim prijevodom, o Josipu Perkoviću. Bavarska televizija ovo je snimila prije donošenja zakona zvanog „lex perković“. A zakon je donesen davno, još dok nismo bili u EU – točnije prije tjedan dana.









Аналогно на прашањата од цитираниот дел на текстот;

- Zašto se još uvijek zagrebački trg na kojem je HNK, kao i mnogi drugi trgovi i ulice u gradovima diljem Hrvatske zovu po – prema EU standardima – komunističkome zločincu Titu

-Tko u današnje vrijeme uopće može braniti totalitarni komunistički režim?

Се поставува прашање за Шекеринска, Заев, Ременска, .... македонските Европејци, дали тие навистина мислат дека со иконографија од 1949 година, ке не воведат во ЕУ.
Дали без осуда на делата на Фрчковски, Чокревски, Хелсиншки, ФООМ ке ја убедат ЕУ дека се борци за демократија.
13-07-2013, 01:03 PM
Reply
МрачниотКоњаник Offline
stop the brainfcuk
*****

Posts: 1,391
Joined: Dec 2010
Reputation: 1

Каков пресврт за 180 степени на Јордан, ама впрочем ова не му е првпат.
Прво се залага за соборување на Груевски, а потоа вперува прст кон челниците на СДСМ заради нивната комуњарска иконографија (и ориентација)...
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Борба за слобода од шарените окупатори!
13-07-2013, 06:06 PM
Reply
Larsson Offline
Senior Member
****

Posts: 656
Joined: Sep 2011
Reputation: 6

(20-01-2010, 11:35 PM)Пеницилин Wrote: РАЗУЗНАВАЊЕ НА МАКЕДОНСКИ НАЧИН


УДБА наша судба



[Image: images?q=tbn:ANd9GcSY54G7Nt45Kc47BGnT5P0...c1bN8Df4dA]

Бранко Героски

Од каде да почнеме?


Од тоа кој ги уби Рацин и Ченто? Или малку порано, кој го предаде Гоце? Или од подоцна, со пикантните интриги и кодошења за време на комунизмот? Можеби со она што се уште ни е свежо во сеќавањето, од оние пресвртни настани од почетокот на деведесеттите години, кога Македонија стана независна држава.
Се сеќавате ли, на пример, на аферите „Сина птица“ и „Дувло“, на загадочната смрт на првиот македонски министер за внатрешни работи Јордан Мијалков, на атентатот врз претседателот Киро Глигоров во 1995 година, на подоцнежните успешни обиди со шашми во јавноста (лансираната приказна за „братиславската врска“) да се заведе истрагата, ако воопшто и се водеше некаква истрага? А фамозното грчко куферче со милион долари, шверцот на нафта за Србија, шверцот со цигари, кокаинот, „ТАТ“?
Конечно, со мирна душа можеме да ја прескокнеме целата таа долга историја и приказната да ја почнеме од блиската 2002 година, од фамозната афера „Големо уво“, кога опозиционерот Бранко Црвенковски јавно и победоносно обелодени транскрипти на прислушувани разговори меѓу дузина јавни личности (меѓу нив и новинари, кои потоа покренаа и судски процес). Претседателот Борис Трајковски мораше со аболиција од судење да ги спасува тогашната министерка Доста Димовска и разузнавачот Александар Цветков. Аферата „Големо уво“ ја прелеа чашата на незадоволството од владеењето на ВМРО-ДПМНЕ и во 2002 година СДСМ се врати на власт, по поразот четири години пред тоа.

Патолошка врска

Од каде и да почнеме, секако, ќе стасаме до заклучокот дека историјата на Македонија во голема мера е и историја на интриги и на кодошења и дека сите поголеми настани од нашата понова, петнаесетгодишна историја на независна држава, се одиграни со значајно, а често и со пресудно инволвирање припадници и инсталации на поранешните тајни служби (Службата за државна безбедност СДБ, наследничката на УДБ-а, како и военото разузнавање КОС). Познавачите на состојбите со кои имав можност да разговарам на оваа тема не се согласуваат само во една битна дијагноза - дали тие луѓе, израснати, школувани, индоктринирани и обучувани во време кога се беше раководено од еден центар, од Белград, сега се верни припадници на македонските легални служби и патриоти, или се активни инсталации „приклучени“ кон центарот или, пак, поради големите промени во Србија во последниве години се само рудименти на старите структури, кои работат на своја рака и за нови газди. Веројатно и вакви и такви и онакви, но неоспорен факт е дека тие структури се цврсто поврзани со луѓето од македонската политичка елита, во еден патолошки однос на меѓусебна приврзаност, контрола и ограничувања.
Тоа до некаде е и нормално, бидејќи Македонија пет децении беше во југословенската заедница, во еден режим што го контролираа моќни тајни служби. Така беше во сите посткомунистички земји, но во многу од нив се извршија драматични демонтажи на тие структури - службите беа распуштани, а нивните тајни архиви и досиеја завршија на клада. Во Македонија се постапи поинаку. Вмровците во почетокот се обидоа да ја наметнат идејата и кај нас да се стори истото, но бившите комунисти ги одбранија „структурите“ и најдоа начин да ја убедат јавноста дека уништувањето на околу 14.000 тајни досиеја ќе биде голема загуба за македонската историја. Бившите комунисти веруваа дека можат да го искористат тоа огромно „богатство“, да ги контролираат луѓето од СДБ што ги поставија на врвни позиции (Павле Трајанов, Слободан Богоевски, Александар Диневски и други од „дисидентската“ група наречена „осумтемина“ станаа водечки луѓе во МВР како кадар на социјалдемократот Љубомир Фрчкоски) и да ги искористат удбашките инсталации во политичките партии, меѓу интелектуалците, во медиумите и секаде каде што беа и се уште се присутни. Барем до атентатот во 1995 година, бившите комунисти беа убедени дека ја држат ситуацијата в рака и дека врските со север се пресечени. По атентатот, се виде „хаосот“ (да се послужам со речникот на Верушевски)...
Откако дојдоа на власт во 1998 година, вмровците не успеаја битно да ги променат нештата. Извршија скромни кадровски промени, ги демонтираа доушничките инсталации меѓу Албанците (подарок за Џафери и Тачи пред војната во 2000 година), ги прочешлаа досиејата и архивите и веројатно нешто тргнаа настрана „за црни денови“. Наспроти тоа, разузнавачките структури тогаш се вовлекоа во вмровските штабови и успеаја да ги импресионираат вмровците со своите „вештини“, токму како што готвачите во кујната во Владата ги импресионираа нивните министри со мешана скара за појадок.

Четири центри

Како стојат работите денес? Има многу сериозни, но и романескни и дури и ласцивни приказни за моќни удбашки инсталации, кои се протегаат од државниот врв преку интелектуалните кругови до медиумите. Но, во оваа анализа ќе се задржиме само на неоспорните факти. Неоспорен факт, на пример, е дека еден значаен, а по линијата на институционална одговорност и легален центар на моќ, е релацијата меѓу претседателот Бранко Црвенковски и водечкиот разузнавач Зоран Верушевски (директор на Агенцијата за разузнавање е Лазар Китановски, но тој подолго време е на боледување и прв човек практично е Верушевски). Она што ја прави нелегитимна и во извесна смисла патолошка таа врска е занимавањето на Верушевски со активности што немаат врска со разузнавањето и фактот што Црвенковски го толерира тоа.
Вториот центар на моќ е сконцентриран околу младиот лидер на ВМРО-ДПМНЕ, Никола Груевски. Покрај политичките соборци, во негова близина се и Борис Змејковски (и самиот со познато разузнавачко педигре), Слободан Богоевски (поранешен шеф на СДБ) и некои други интересни фаци, чии имиња љубопитните можат да ги откријат ако уште еднаш внимателно ги препрочитаат транскриптите од аферата „Големото уво“.
На другата страна е Владата на Владо Бучковски. Се шпекулира дека освен агилниот министер за внатрешни работи Љубомир Михајловски и младиот и недоволно искусен шеф на ДБК Миле Зечевиќ, наклонет му бил и стариот КОС-овец Драган Стојмановски-Млекце, за кого сепак велат дека веќе не е активен. Веројатно за Бучковски се побитни информациите од „Проксима“ и од пријателските западни разузнавачки служби.
Конечно, четвртиот центар се поранешни припадници на службите афилирани кон партијата на Љубчо Георгиевски. Некои веруваат дека токму тие ја конструирале аферата „Швајцарски сметки“ и дека тоа е всушност изворот на нервозата на Црвенковски и на Верушевски. Меѓу нив најзвучно име секако е спомнатиот Цветков.
Со наближувањето на изборите може да се очекува овие структури да бидат се поактивни и се поконфликтни. Верушевски веќе најави „хаос“ и „институционална криза“ во земјата. Се огласи и Цветков, со тврдење дека аферата „Големото уво“ е манипулација на Црвенковски и дека МВР и ДБК со тоа немале врска. Конечно, се огласи и маргиналната ТМРО, со повик до Зечевиќ да ги открие резидентите на тајните служби во Македонија, всушност со обид да го дефокусира вниманието на јавноста од вистинската тема - најавениот остар судир меѓу „големите“.
Колку е сериозен тој судир? Како ќе изгледа „хаосот“, што би рекол Верушевски? Македонија не е Србија за да се очекуваат пукотници и бомби по улиците, но „не лези враже“, што би рекле браќата Срби. Сепак, контролата на моќните западни служби врз овој терен е поцврста, како и политичкиот интерес на меѓународниот фактор да се зачува некакво елементарно ниво на безбедност и стабилност. Освен тоа, изгледа се засилени и капацитетите на полицијата, предводена од Михајловски, која засега успева да оствари безбедносна контрола на теренот, дури и во некои делови од земјата што порано и беа „недостапни“.

Тажна перспектива

Значи, битката ќе се води со масовно производство на интриги и на афери, што е и логично во изборна година. При тоа, се разбира, секој ќе го брка својот „легитимен“ интерес: на политичарите им требаат афери за да дојдат или да се одржат на власт, на медиумите за подобро да се продаваат и да им служат на газдите, а на удбашките инсталации за да ги остварат целите на своите центри - во Македонија да се предизвика институционална, можеби политичка, па дури и безбедносна криза (по можност со елементи на меѓуетнички судир), а се за да зајакне скептицизмот на Европејците за проширувањето на нивната Унија кон овој дел од светот, скептицизам кој и така не е мал поради внатрешните проблеми во ЕУ.
Македонија тешко ќе му одолее на предизвикот. Не е исклучено да дојдеме во фаза на една подолготрајна политичка нестабилност, која ќе го подзапре нашето „пребрзо“ движење кон Европа. А најтажно е што тоа нема ни да го почувствуваме како сериозна слабост - губитникот на изборите ќе ја преземе одговорноста, промената на власта ќе го намали интересот на политичарите за стратегиските прашања, победниците ќе го кркаат медот, а поразените тоа под него, ќе се составуваат влади и коалиции, медиумите ќе брујат, а народот ќе се забавува и ќе гледа сеир, како и обично.
Единствено можеби ќе се насекираме кога ќе стаса веста дека Бугарија станала членка на Европската Унија (и дека во драматична предност се сите Македонци што навреме се сетиле да извадат бугарски пасоши), а потоа и кога ќе слушнеме дека Хрватска е во друштвото на среќните народи, а богами и Србија, Црна Гора, Босна и Косово грабат напред, рамо до рамо со нас. А ние? Ние... удба наша судба!

http://www.vreme.com.mk/DesktopDefault.a...leID=37845


Za potsetuvanje I za "silnite" analiticari lektira,neka go citaat boldiranoto sekoj den po 5pati I neka analiziraat...

Glavata ne sluzi samo za sisanje...
13-07-2013, 06:37 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36







Quote: Pošto nije bilo Nirmberga za komuniste

posted by Ivan Jankovic at Wednesday, July 10, 2013
10Jul

...Onda ceo slovenački politički i pravosudni vrh učestvuje u manifestaciji kojom se slavi komunizam i njegovi razni Himleri, Gerinzi i Ajhmani, poput Če Gevare, Josipa Broza i sličnih. Sve to u zemlji koja je bukvalno izgrađena na kosturnicama komunističkih žrtava: po procenama njihove bivše vlade po jamama rasutim diljem Slovenije leži oko 100 000 pobijenih svih jugoslovenskih nacionalnosti, od toga skoro 15 000 Slovenaca. A "demokratski" politički vrh 2013 proslavlja zločince i njihovu ideologiju, zajedno sa kulturnim kremom, rok muzičarima i ostalima. Predsednica vlade peva "Bandiera rossa e triumfera, eviva comunismo"!



Ништо не е случајно:

Quote:-"Admiral Branko Mamula, u svojoj knjizi “Slučaj Jugoslavija”, detaljno je objasnio idejni, programski i provedbeni pristup JNA kao političkog čimbenika u jugoslavenskoj državnoj zajednici.....
...Mamula o tome piše: "U drugoj polovini 1986. i početkom 1987. g. razrađene su političke osnove, kriteriji procjena za odluku i počele su operativne pripreme
..Mamula piše kako je namjera "bila da dobijemo vrijeme za minimalno političko sređenje i odlaganje sporova, a najkrupnija rješenja zajedničke države odložiti dok ne protutnje turbulencije koje su zahvatile istočnu Evropu: očuvati Jugoslaviju, a reformirati je u mirnijim uvjetima." (str. 8.) To znači zadržati "status quo" dok se ne smiri protukomunistički pokret u Europi, dok nacionalna individualizacija istočnoeuropskih naroda ne posustane"
13-07-2013, 06:54 PM
Reply
acko Offline
Moderator
*****

Posts: 1,437
Joined: Jan 2010
Reputation: 21

Во медиумите од Вардар до Триглав не е тема за каква политика се залага премиерката на Словенија, сите се зафатени со анализи за тоа колку добри нозе има.

Кога ова поминува во Словенија што останува за другите републики? И во Словенија доста се моќни удбашките структури, на пример околу НЛБ. Во Хрватска цел државен апарат има за цел да спаси удбаш да не заврши во Германија и таму да му се суди за политичко убиство, позади сета таа политика стои Јосиповиќ. За Босна, Србија и Македонија нема ни потреба да се пишува. Теории на заговор?!

13-07-2013, 09:39 PM
Reply
Cesen Makedonec Offline
Member
***

Posts: 182
Joined: Nov 2010
Reputation: 0

(13-07-2013, 09:39 PM)acko Wrote: Во медиумите од Вардар до Триглав не е тема за каква политика се залага премиерката на Словенија, сите се зафатени со анализи за тоа колку добри нозе има.

Кога ова поминува во Словенија што останува за другите републики? И во Словенија доста се моќни удбашките структури, на пример околу НЛБ. Во Хрватска цел државен апарат има за цел да спаси удбаш да не заврши во Германија и таму да му се суди за политичко убиство, позади сета таа политика стои Јосиповиќ. За Босна, Србија и Македонија нема ни потреба да се пишува. Теории на заговор?!

Да теории на заговор.
14-07-2013, 01:16 AM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

(14-07-2013, 01:16 AM)Cesen Makedonec Wrote: Да теории на заговор.


Quote:ЕКСКЛУЗИВНО: ГО ОБЈАВУВАМЕ соработниЧкото ДОСИЕ НА ИБАР ОД ЗАЈАС

ОНА формирана во Белград

[Image: 7901CCAEA104B84EA99032331CC35C0C.jpg]

25.10.2010

Формирањето на штабот на Оружените сили на Косово или на Оружената војска на Косово (ОВК) и раководењето на нејзиното воено крило било извршено под директна контрола на српските тајни служби. На основачкиот состанок одржан во стан во близина на Цирих, од осуммина албански емигранти најмалку двајца биле соработници на српската служба за безбедност чии псевдоними биле Ибар и Вујко, двајцата од Македонија. Ибар и Вујко уште во почетокот на 80-тите години соработувале со поранешните југословенски тајни служби, а тоа продолжило и во времето на Слободан Милошевиќ.

Ова произлегува од досието „Ибар“, кое се однесува на висок партиски функционер и поранешен командант на ОНА, а кое беше доставено до „Дневник“. Според информациите на „Дневник“, и оваа досие, исто како и оние од дворот на тетовскиот професор Љуши, ќе биде доставено до комисијата за лустрација. Ако постапи идентично како и во споменатите случаи, може да се очекува да биде почната и постапка за утврдување на веродостојноста и на вистинитоста на содржината од надлежните институции. Според документите, поранешниот соработник, а сега пратеник, истовремено работел и за албанската тајна служба. За ова, наводно, знаеле и луѓе од македонската служба за безбедност кои, индикативно, во средината на 90-тите години барале и продолжување на неговиот ангажман.

Досието на соработникот под псевдонимот Ибар содржи поголем број документи класифицирани како државна или службена тајна, строго доверливо, шифрирани пораки, службени белешки, известувања, специјални информации, патна исправа на името Александар Антиќ, исплатници... Документите имаат штембили и печати од некогашниот Сојузен СВР на Југославија, Републичкото МВР на Србија и неговата СДБ, ресорот за Државна безбедност на Косово, Службата за информирање и документација на Сојузниот секретаријат за надворешни работи и биле наменети за лично информирање на членовите на некогашниот Сојузен совет за заштита на уставниот поредок, а некои од нив и на самиот Милошевиќ.



„Где Је то село“?



Според документите, Ибар е роден во кичевското село Зајас, а почетокот на соработката датира од 1980 година по препораката за тоа на соработникот под псевдонимот Вујко. Впечатливо е што во регистрацискиот лист, родното место е запишано како Зајази, на што има рачно запишана забелешка на овластениот службеник „Где је ово село?“. За врбувањето бил искористен илегалниот престој во Албанија, по што тој се согласил на соработка. Разговорите биле водени во просториите на СДБ при ССВР на Бањица во Белград и се евидентирани во службена белешка заведена под број 01/02-стр. дов. бр. 234/03-дк. Ибар се соочил со сознанија, факти и докази на претставниците на Службата за неговите активности и подготвената кривична пријава што повлекувала казна од 10 години затвор во КПД во Ниш. „Службата исто така располага со одредени компромитирачки материјали дека ... во текот на своите активности на Универзитетот во Приштина во 1981 година собирал доброволни прилози за борбата за република Косово, но тие пари ги трошел за свои лични задоволства, за што му се предочени не само документи, туку и компромитирачки материјали“. Меѓу компромитирачките материјали имало и такви што ги потврдувале неговите „хомосексуални и педофилски склоности“.

Иако првично Ибар сето ова го негирал, по разговорот со луѓето од СДБ сепак се согласил на компромис и соработка. Договорот бил Службата да ги уништи компромитирачките материјали, а тој да биде осуден на симболична казна затвор, со што ќе се засили неговиот углед во средините за чија непријателска активност била заинтересирана Службата. „Од страна на потсекретарот за СДБ на ССВР е наведено евентуалната затворска казна именуваниот да ја служи под заштита и присмотра на Службата, при што семејството ќе биде материјално редовно обезбедувано. По постигнатиот договор ... е регистриран како соработник на СДБ и тоа според основното досие како соработник на СДБ на РСВР на СР Србија, а според помошното досие како соработник на СДБ на Сојузното СВР насочено спрема екстремните албански групи на Косово и непријателската емиграција на запад“, се вели, меѓу другото, во службената белешка потпишана од главниот инспектор, извесен Александар Милановиќ.



Префрлување во Шваjцариjа



Во досието има документи што се совпаѓаат со документи од досието Вујко, особено поврзани со убиството на браќата Јусуф и Бардош Гервала и нивниот пријател и соработник Кадри Зека. Се споменуваат многу имиња на Албанци од Македонија, Косово и западна Европа за кои Ибар и Вујко им доставувале информации на службите. Меѓу нив има и такви кои порано, па и денеска важат за негови блиски партиски соработници, како на пример Азис Положани, Ризван Сулејмани, Хазби Лика и Хисни Шаќири. Во еден од документите се наведува дека „со посебен план и со оперативната акција ‘машиновозач’, соработникот Ибар е префрлен во најекстремните емигрантски редови на албанската непријателска емиграција во Швајцарија“. Таму стапил во контакт со Вујко, при што била формирана група чија задача била формирање на голем број ривалски и меѓусебно спротивставени емигрантски организации што СДБ ги држела под контрола, па така тука се споменуваат „Легалитет“, „Народно движење за Косово“, како и „Народно движење за Република Косово“ што било формирано во 1982 година во Германија. Во своите активности Ибар доставувал податоци за Кадри Весели, Џавид Халитај, Рамуш Харадинај, Агим Чеку, Јакуп Красниќи, Азем Суља „Даја“ вујко на Хашим Тачи, Абаз Зрја, Хидает Исени, Рам Буја, Бардуљ Махмути, Емруш Џемаили, а стапил во контакт и со тогашниот претседател на косовската влада во егзил Бујар Букоши. Од него, по наговор на Ибар биле префрлани средства од Фондот за Косово главно на приватни сметки на Вујко, па двајцата презеле 230.000 германски марки и 180.000 швајцарски франци. Средствата СДБ преку Ибар и Вујко ги насочила за реализација на оперативниот план за акцијата „Партнер“.“Вкупната продукција на соработникот Ибар е несогледлива за успешно следење и пресекување на непријателските активности на албанските терористички групи во Швајцарија, Германија и во Белгија“, е оценката на врската. Индикативно е што Ибар контактите со врските на СДБ и предавањето на материјалите најчесто ги остварувал во Крањ, Словенија, во објектот на СДБ на словенечкото МВР.

Посебно внимание предизвикува известувањето на Ибар, класифицирано како државна тајна, за состанокот на групата албански екстремисти одржан во Цирих, што го организирал самиот тој, со цел да се оформи официјалниот штаб на ОВК. Во него, меѓу другото, се вели: „На состанокот одржан во еден стан во близина на Цирих присуствувале Вујко, Џавид Халити, Гафур Елшани, Сејди Геци, Бардуљ Махмути, Халил Селими и нашиот извор Ибар. Службата, според упатството бр.12321/87, продолжи да води двојна игра спрема албанската непријателска емиграција во која Ибар има задачи што ги добива од неколку служби, па и од нашата. На состанокот во Швајцарија, според зборовите на Ибар, задачата била раководењето со военото крило на т.н. ОВК да се стави под контрола на нашата Служба. За таа цел, на состанокот, на кој дојде до формирање на ОВК, имаше двајца соработници на нашата Служба. Соработниците имаат задача да ја контролираат ситуацијата и посебно да доставуваат податоци за Џавид Халити, Џафер Шатри, а особено спрема Мама, кого Службата во целост го контролира благодарение на неговите добри односи со нашиот конзул С.Н. Исто така, на овој состанок, истакнува Ибар, станало збор и за можните цели на напади на ОВК во Косово и за подготовките на востанието во западна Македонија. За таа цел Ибар го контактирал Стрелец од Охрид кој инаку е бивш воен службеник и остана во врска со нашите воени разузнавачки служби“. Според документот, двајцата соработници добиле апанажа од 7.000 швајцарски франци.



Стаж преку „Генекс“



Како службена тајна е класифициран предметот по барањето на Ибар за признавање на неговиот стаж. Според евиденцијата на службите, тој имал девет години, два месеца и два дена признато време „од кога се наоѓа во активен соработнички однос со СДБ“. „Наведениот стаж може да му се признае во инвалидско-пензискиот стаж и ќе биде запишан во работничката книшка. Ибар по оваа основа може да оствари и бенефициран работен стаж. Наведениот работен стаж ќе се запише како ангажирање во фирмите ‘Прогрес’ и ‘Генекс’ во зависност од моментните можности“.

Во неколку документи може да се види дека Ибар за своите активности добивал и соодветен паричен надоместок, а во некои и дека се жали дека парите му доцнат. Покрај средствата од Фондот за Косово, Ибар во неколку наврати добил 1.500 ГМ, 10.000 швајцарски франци, 7.000 швајцарски франци... Ибар доставувал и видеоленти за обуката на албанските емигранти во еден напуштен камп, логор на Легијата на странците во близина на местото Бријансон, на границата меѓу Швајцарија и Франција. Меѓу дваесетината споменати имиња може да се прочитаат и Алија и Сејдију Бајруш со прекар Милано, како и неговиот брат Наим.

На оперативен состанок во бањата Харкан во Унгарија, Ибар од врската побарал нему и на Вујко да им се заменат патните исправи што ги добиле од Службата. Образложението било дека за натамошно патување со нив им се потребни визи. Податоците за двајцата биле испратени со посебен допис, а како резултат на тоа Ибар ја добил патната исправа под името Александар Антиќ, роден на 4 јануари 1959 во Скопје, а со адреса на живеење булевар ЈНА 201 во Белград. Податоците за издавањето на патната исправа, како и на барањето биле заведени под државна тајна.

Како интересен детаљ може да се издвои и едно од службените лица кое е потпишано на еден од документите. На известувањето за предадени пари на Ибар со штембили на некогашниот Сојузен секретаријат за надворешни работи како потсекретар е потпишан Зоран Јанаќковиќ, кој помина еден амбасадорски мандат на Србија во Македонија.

Од расположивите документи од досието, неспорно е дека за активностите и ангажманот на Ибар знаела и СДБ на Македонија. На еден од документите на ресорот за ДБ на српското МВР, кој датира од 1 март 1996 година, класифициран како државна тајна, има рачно запишана забелешка „итно!! види со СДБ на Македонија“. Документот се однесува на доставени информации од Ибар за „активностите на припадниците на екстремните терористички групи кои се подготвуваат за вооружено востание за конечно ослободување на Косово од српската тиранија“.

Во документите се оценува дека Ибар важел за еден од „најпродуктивните и најквалитетни соработници што Службата ги имала меѓу припадниците на албанската непријателска емиграција“. Неговиот ангажман според наведеното ја чинел службата 167.560 швајцарски франци, 50.000 ГМ, како и неутврден износ во динари. „Во периодот од 1983/84 година, па до јуни 1997 година, Ибар на службите им доставил над 10.000 корисни информации, податоци, белешки, документи, а учествувал и во неколку акции против албанската и усташката непријателска емиграција“. (Р.Д.)



Белградските досиеја нема да чекаат сукцесија



Владата ги разгледува сите можности во најкусо време Македонија да ги добие белградските досиеја, вели висок владин функционер. Поради брзината и значењето на процесот на лустрација се размислува документите да се побараат независно од процесот на сукцесија на архивската граѓа и за тоа како да се направи, во игра е меѓудржавен договор, но и две други опции кои засега Владата ги држи во тајност.

- Досиејата треба да се земат по институционален пат. Веќе се направени консултации со неколку министерства, така што ништо не оставаме на случајност, а тоа што е одговорност на институциите да го направат и ќе го направат. Значајно е процесот на лустрација да остане свеж, да го задржи легитимитетот и кредибилитетот. За нас, брзината со која ќе се донесат досиејата е од големо значење. Не би можел да го одредам терминот кога и која институција ќе ги побара, но наше е да ги бараме - вели функционерот.

Со оглед дека досега објавените досиеја се однесуваат на функционери на коалицискиот партнер, владиниот функционер посочи дека коалицијата не се темели врз индивидуалци, туку врз принципи. Сепак, тој не можеше да предвиди како ќе се одрази на коалицијата ако во јавноста се појават нови досиеја и ако надлежните институции ја потврдат нивната веродостојност.

DNRVNIK

07-09-2013, 12:58 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36



08-09-2013, 04:33 PM
Reply
ЈорданПетровски Online
ЈорданПетровски-ЦРНИ
*****

Posts: 17,091
Joined: Mar 2010
Reputation: 36

Quote:Cijeli hrvatski državni vrh isprepleten je špijunsko-udbaškim vezama!

[Image: 1_524c4c68054c8.jpg]


Upravo je nevjerojatno koliko se životi današnjih hrvatskih političara i njihovih predaka isprepliću. Što bi rekao Stipe Mesić, čim nekog zagrebeš ispod kože naći ćeš neku vezu – bilo da se radi o rodbinskoj, političkoj, udbaškoj i nekoj drugoj interesnoj. Mesić-Perković, Josipović-Perković, Milanović-Perković, Račan-Perković, Mesić- Milanović svi su povezani i umreženi na "dobrobit" Hrvatske.


Kada bi u jednoj normalnoj zemlji u javnost izašla informacija da su otac aktualnog predsjednika vlade i šef tajnih službi osobni prijatelji, već bi to samo po sebi bilo dovoljno za sumnju. Samim tim jer tu informaciju nitko nikada nije demantirao.
Pa ako bi se još doznalo da je spomenuti šef tajnih službi iz totalitarnog režima zaslužan za politički uspon mladog premijera jer ga je prvo zaposlio u Ministarstvu vanjskih poslova, zatim mu je pisao karakteristike na temelju kojih se vrtoglavo uspinjao u političkoj hijerarhiji, da bi na kraju vraćajući dug svom političkom patronatu premijer raznim smicalicama spriječio izručenje istog tog šefa tajnih službi optuženog za ubojstva svojih građana u drugim zemljama – e to bi već bio alarm za uzbunu.
U svakoj normalnoj zemlji takva kriminalno-političko-špijunska sprega zapravo i ne bi mogla funkcionirati ali u Hrvatskoj to očito nije razlog zbog kojeg bi netko preispitivao moralnopolitičku podobnost jednog od trojice najviših dužnosnika u državi.


Dakle Stipe Milanović, otac Zoranov i Josip Perković stari su suradnici. Priča kaže da se na Perkovićevu intervenciju sadašnji hrvatski premijer početkom devedesetih zaposlio u Ministarstvu vanjskih poslova. Priča se da je upravo Josip Perković 1993. molio Ivu Sanadera, tadašnjeg zamjenika ministra vanjskih poslova da zaposli mladog Zorana tada anonimnog službenika na Trgovačkom sudu. Mlađahni Zoran tada još nije bio član nijedne stranke (a za takvo mjesto morao si biti član HDZ-a) i po dolasku u MVP je brzo napredovao upravo zahvaljujući karakteristikama koje mu je pisao Josip Perković.
No zato mu je otac Stipe bio velika potpora. Kao član HDZ-a početkom devedesetih obnašao je dužnost pomoćnika ministra prosvjete Vlatka Pavletića. Priča također kaže kako "su mu japa" bili dobro pozicionirani i u socijalizmu. Jedno vrijeme kao tajnik kabineta Mike Tripala, pa je kao zagrebački gradski zastupnik vodio Odbor za izgradnju dvorane “Vatroslav Lisinski”. Kasnije je radio u Privrednoj banci a nakon pobjede HDZ-a, jednog dana ga je nazvao ministar kulture i prosvjete Vlatko Pavletić i ponudio mu položaj pomoćnika ministra zaduženog za financije. Na novoj funkciji Stipe Milanović, inače ekonomist po struci, ukinuo je SIZ-ove i pokušao uvesti štednju, što ga je dovelo u sukob sa samim Pavletićem. I kada je bilo očito da više ne može ostati u Ministarstvu u pomoć je priskočila još jedna poznata politička faca - Stipe Mesić. On je u to vrijeme bio predsjednik Sabora i pokušao je svoj utjecaj iskoristiti kako bi imenjaka Milanovića starijeg "uhljebio" kao veleposlanika u Ukrajinu, ali Stipe Mesić je ubrzo otišao iz HDZ-a pa je i Stipe Milanović izgubio "zaleđinu".

Upravo je nevjerojatno koliko se životi današnjih hrvatskih političara i njihovih predaka isprepliću. Što bi rekao Stipe Mesić čim nekog zagrebeš ispod kože naći ćeš neku vezu – bilo da se radi o rodbinskoj, političkoj, udbaškoj i nekoj drugoj interesnoj. Mesić-Perković, Josipović-Perković, Milanović-Perković, Račan-Perković, Mesić-Milanović svi su povezani i umreženi na "dobrobit" Hrvatske. I tako u krug.
Možda je sada jasnije zbog čega Milanović mlađi čak i pod cijenu sankcija Hrvatskoj uporno štiti tatinog "frenda" iz prošlih vremena.
Tko zna što bi na sve ovo danas još rekao Zoranov djed Ante koji je bio poznati partizan i komunist iz Glavica pored Sinja. Njegov unuk kojeg je druga baka tajno krstila kao Marijana bez znanja Zoranovih roditelja u crkvi Sv. Petra i Pavla, danas je na čelu države koju nitko u obitelji nikada nije želio. A oko njega sve stari "drugovi" i njihova djeca.
Skandalozno je zapravo to što takva jedna špijunsko-udbaška sprega očito nije prepreka, već naprotiv prednost u građenju političkih karijera pojedinaca u zemlji koju su te iste političke elite danas dovele do sloma.

DNEVNO
06-10-2013, 01:13 PM
Reply
montehristo Offline
Неверан Тома
*****

Posts: 1,490
Joined: Aug 2010
Reputation: 30

Quote:Katastrofalne posljedice udbalexa
Noćnim postavljanjem ćiriličnih ploča vlast rasplamsala prekogranični šovinistički teror nad Hrvatskom


Kako smo ovdje i zapisali, usred bitke u kolovozu: Milanovićeva bitka za lex Perković unaprijed je izgubljena. Tako i bi pa je Hrvatskoj preostalo još vidati rane i zbrajati štete, a one su bogme i veće nego se moglo pretpostaviti, kako unutar eunijske, i vanjsko političke uopće, tako i unutarnjo-političke.
[Image: hr-udba.jpg]

EUN je od prvog srpnja (iznad)hrvatski zakon

Inače Vrhovni sud RH je već „pregazio“ i onu „strašnu“ dvojbu o zastari pa nekoga prevaranta iz Hrvatske čije je nedjelo ovdje navodno zastarjelo već izručio Sloveniji gdje „zastarijevanje“ duže „traje“, obrazlažući, najkraće, kako je za EUN važeće zakonodavstvo države gdje je nedjelo počinjeno. Zar to nije jednostavno da jednostavnije ne može biti. Osim toga, što je i najvažnije, pristupanjem u EU njezin EUN je bez vremenskoga ograničenja, kako smo potpisali, te je dospio u ruke hrvatskoga pravosuđa kao još jedan europski zakon, „direktiva“ , „stečevina“ i postao i više nego naš, „nadređen“ našima, a domaća politika više nema ništa s njim. Kakav Peđa Grbin, Beus-Richembergh, možda Kajin, ministar Miljenić, predsjednici Milanović i Josipović… Ma, dajte!

Što se tiče partizanskih, oznaških, KNOJevskih (po)ratnih zločina, oni ne zastarijevaju, mogu se pokretati sudski procesi, i mogli su se svaki dan, jedini je problem što se uglavnom više nema komu suditi. Na koncu će možda ostati samo Joža Manolić, koji bi onda odgovarao za sve, a on se, izgleda, suda ne boji. Ni onoga „suda povijesti“ koji ovdje također slabo i lijeno „radi“.

Glavna ustavna meta: revizija Domovinskoga rata

Pojedinačni zločini iz Domovinskog rata, cilja se na „hrvatsku stranu“, također nisu zastarjeli, a „lukava“ ideja vodilja mnogih koji se zalažu za promjenu Ustava RH glede te nezastare su baš oni, neki općepoznati medijski razglašeni slučajevi, spominjao ih je i Ivo Josipović, a „otkrili“ bi se i novi, no za njih ima vremena, nisu zastarjeli, pa ni zbog njih nema potrebe mijenjati Ustav. Osobito se za njih zalaže Milorad Pupovac, apostrofirajući pritom čak i nesretnu pogibiju mladoga vojnika Makedonca za demonstracijâ protiv JNA ispred splitske Banovine. Za plačljivog protu to je „politički motivirani zločin“, čime neizravno optužuje HDZ. Dodao je na raspravi u Odboru za Ustav i podstrekače, zatajivače i ne znam koga sve ne, kao sudionike takvih „slučajeva“, koje bi trebalo nezastarno progoniti. Onako, široko, tipično staljinistički bi on zahvatio...
[Image: dr%C5%BEavni_vrh_01.jpg]
Nego, nekako mi se čini da je prerevni „etnobiznismen“ time zapravo zabio (auto)golčinu ovdašnjim Srbima, cijeloj vojnoj, paravojnoj i parapolitičkoj strukturi tzv. SAO krajine, ustrašio među njima i „kuhare“ i simpatizere. Evo i zanimljive dvojbe: zastara za jedne trajala bi unedogled, a amnestija za druge bi živjela vječno? Taman posla, jerbo se po Josipovićevu načelu svi zakoni, ako može Ustav, mogu „potjerati“ unazad. K'o mehanički zidni sat. No, neka Srbi razmišljaju što im Pupovac ustvari čini, bit će ponajprije zbog „etnobiznisa“ čije plodove uživa vrhuška SNV-a, Srbi ponajmanje. Nevjerojatno, ali SNV je eksplicitno ustavno utvrđen kao jedina „Koordinacija vijeća srpske nacionalne manjine“, neka paradržavna struktura, pa bi i to trebalo mijenjati u manjinskom ustavnom zakonu kako bi i drugi Srbi, a ne samo Pupovčevi, imali pravo na „koordinacije“. Promjena Ustava, ma i točke i zareza u njemu, izaziva lančanu reakciju.

I Goli otok u Ustav?!

Netko se čak dosjetio kako bi i Goli otok morao biti predmet tih nezastara, mislim nova SDP-ova ustavno-pravna zvijezda Peđa Grbin. Jeste li vi gospodo normalni, ili da parafraziram ministra Linića, imamo posla s ludima? Kako će hrvatsko pravosuđe procesuirati grozote Golog otoka, kad su glavni nalogodavci, Tito, Ranković, Kardelj…, i cijeli tadašnji Politbiro mrtvi? Koga će se loviti? Nekoga od preživjelih logorskih čuvara koji živi negdje u Hrvatskoj? Ili ćemo čekati da Srbija uđe u EU... Prije toga moramo državno „posvojiti“ pravni, partijski, simbolički „Goli otok“, pa tražiti da nam ona izruči nekoga višeg golootočkog oficira (Jovu Kapičića?), iako sumnjam da će ijedan to živ dočekati. Još poštenije, „Goli otok“ bi u nastavku sukcesije trebalo najprije „podijeliti“ među državama sljednicama pa neka onda svatko goni svoje golootočke zločince. Uostalom zbog čega bi se današnja i buduća Hrvatska realno pravosudno miješala u bitnome u starojugoslavenski unutarpartijski obračun? Kako će se doći do glavnoga „svjedoka“, mislim Staljina, Informbiroa…?

Referendumom zaštititi Ustav RH

Kao državljanin još ću „dosoliti“: u nezastaru svakako treba metnuti i veleizdaju, ona naime može mnoge stajati glave, a državu propadanja, što je svakako i teški i politički motivirani zločin. Eto kako izmjena samo jedne rečenice u Ustavu može izazvati ogromne političke, pravosudne, društvene… potrese, a ovdje sam pobrojio samo neke skoro „sitnice“. Stoga moram ponoviti po tko zna koji puta: čista i ne samo ustavna revolucija koja teče, čak i unazad, pa baulja tamo vamo, meandrira…, a glavni joj je inicijator Ivo Josipović. Zato ponavljam: političkoj kasti treba zabraniti da sustavno buši, crvotoči, „proždire“ Ustav, a sve njegove eventualne buduće izmjene predati narodu na referendum. Konačno se toga dosjetio i neki političar - Dragutin Lesar. Kako je kamen bačen, krenulo se u proceduru ustavnih crvotočenja, bit će još vremena za vapaje poput ovoga.

„Leksi“ i ćirilica

Prethodno navedeni problemi koji su izravna posljedica lex Perkovića (poštenije bi ga, neosobno, trebalo nazivati„udbalex“)veliki su, no možda i najvažnija. Najznakovitija je svakako jedna njegova unutarnjo-politička manifestacija. Riječ je o njegovom izravnom povezivanju s uporabom ćirilice u Vukovaru i to samo na vukovarskim cestama, ulicama i državnim zgradama, jer tamošnji Srbi ćirilicu koriste bez ikakvih problema od 1998. gdje hoće kada i kako hoće, od vrtića, do škola, sudstva…, na športskim događanjima, u svatovskim kolonama… Koristi se i drugdje po Hrvatskoj u skladu s manjinskim ustavnim zakonom bez ikakvih poteškoća. Koga uostalom briga za ćirilicu kad je ona samo jedno od hrvatskih pisama, nikakva srpska ekskluziva, barem ne u Hrvatskoj.
[Image: jovo-kapicic.jpg]
Jovo Kapičić

Kako je aktualna vlast, preciznije Vlada RH svezala u čvor lex Perković i vukovarsku ćirilicu? Jednostavno pribila je početkom rujna neke ćirilične ploče na dvije, tri države zgrade u Vukovaru, potajice i po mraku u jeku sukoba s EK-om zbog nepridržavanja EUN-a kako bi demonstrirala svoje pridržavanje zakona „kao pijana plota“. Pohvalila se time pred Komisijom, zatražila njezinu podršku, a time ujedno zabila „internacionalni“ nož u leđa i vukovarskom Stožeru očito smjerajući i na politički obračun s HDZ-om.

Zaprepastila je i, moram priznati, zastrašila me takva akcija Vlade s kojom je jedan tipično unutarnjo-politički u biti minorni problem internacionalizirala, dala usput srpskim državnim i inim šovinistima u Srbiji „štofa“ za prekogranični šovinistički teror nad Hrvatskom, pa ga oni sada razvlače i po Srbiji, posredno po Hrvatskoj i, dakako, po svijetu. „Digla je rep“ i ovdašnjim srpskim šovinistima, ali i izazvala reakciju s većinske strane. Ukratko, proizvela je nered u državi apsolutno štetan za sve njezine državljane, a i značajno poremetila ionako dostatno traumatične hrvatsko-srpske odnose sve za sitni „ćar“ zamagljivanja „leksija“. Čak da sam i potpuno u krivu pa ona to eto nije htjela, zgodilo se, pa kao da je i htjela.

Zakon mali, nered veliki

Je li naša Vlada baš toliko „pijana“ pa se strogo pridržava zakonskoga „plota“? Naravno da nije jer mogla je primijeniti ustavni manjinski zakon i pribiti dvije, tri ćirilične ploče po Vukovaru čim je došla na vlast. Ali nije, strpljivo je čekala da prođu lokalni izbori, čekala je skoro dvije godine, kalkulirajući sa sitnim dnevno-političkim koristima, preciznije izbornim rezultatima u Vukovaru. Zatim stiže taj pravi „timing“, početak rujna 2013., usred pregrijane već i domaće atmosfere s „leksijem“, pa Vlada udari na „antileksijevce“ ćiriličnim pločama, a pred EK-om se na koncu izokola zatraži podršku od „unutarnjih neprijatelja“. Sada „antileksijevce“, naročito HDZ, ćiriličnim pločama mlate već i SDP-ovi ukrevećeni medijski analitičari. Sve u svemu politički nered samo takav da bi ga teško mogao upriličiti i vanjski neprijatelj, no zastat ću jer bih mogao otići predaleko. Nevjerojatno kakve sve posljedice može izazvati neki zakončić, ali kad se prisjetimo da se radi o udbalexu onda se to moglo kolateralno očekivati, ako već nije i planirano.

Mato Dretvić Filakov
An inch today is tomorrow’s mile.
07-10-2013, 03:20 AM
Reply